โม่เสวี่ยถงเห็นโม่ฮว่าเหวินหันศีรษะมาดูคล้ายว่าจะเห็นด้วยดวงหน้าเล็กจ้อยพลันทอยิ้มเอียงอายอย่างเป็ธรรมชาติบิดผ้าเช็ดหน้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ท่านพ่อเ้าขาท่านยายไม่วางใจ จึงเลือกมามาผู้ฝึกอบรมให้ถงเอ๋อร์ด้วยตนเองแล้ว ได้ยินมาว่าเป็สตรีที่มาจากวังหลวงย่อมดีกว่ามามาทั่วไปมากมายนักท่านยายบอกว่าอีกสองสามวันให้ถงเอ๋อร์ไปเรียนรู้ระเบียบมารยาทที่จวนของท่านยายเ้าค่ะ”
คำพูดของนางนุ่มนวลละมุนละไม กล่าวได้ว่าคล้ายกับระมัดระวังวาจาอย่างยิ่งใบหน้าของนางเปล่งประกายราวกับหยกงามภายใต้แสงเทียน ในความเลือนรางไม่กระจ่างชัดกลับเพิ่มเสน่ห์เย้ายวนขึ้นอีกหลายส่วน
ฉินอวี้เฟิงซึ่งอยู่ด้านข้างยังต้องเงยหน้าขึ้นมองพินิจหญิงสาวอย่างละเอียดริมฝีปากอมยิ้มอย่างอดใจไม่ไหว
ซือหม่าหลิงอวิ๋นมองใบหน้าเล็กจ้อยที่งามเพริดพริ้งจนตาค้างราวกับคนโง่งมหัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าเดิมอย่างไม่มีสาเหตุ
ภายใต้เบื้องลึกดวงตาของฟางอี๋เหนียงซึ่งนั่งอยู่อีกด้านหนึ่งมีแววอำมหิตพาดผ่านวูบหนึ่ง
“ได้เช่นนี้ก็ดี อีกสองสามวันรอให้สุขภาพของเ้าดีขึ้นแล้วค่อยไปเยี่ยมเหล่าไท่จวินที่จวนฝู่กั๋วกงคนที่เหล่าไท่จวินเป็ผู้คัดสรรย่อมดีแน่นอน...” โม่ฮว่าเหวินตบโต๊ะแสดงความเห็นชอบทันทีเมื่อนึกถึงภรรยาที่จากไปของตนเอง ทั้งความรู้สึกเศร้าสลดและความละอายท่วมท้นขึ้นมาในหัวใจอย่างบอกไม่ถูกยิ่งมองเห็นดวงตาของบุตรสาวที่เหมือนกับภรรยาอย่างยิ่ง ก็ยิ่งเพิ่มความเมตตารักใคร่อีกหลายส่วน
“ท่านพ่อ ิ่เอ๋อร์ก็อยากไปเยี่ยมท่านยายพร้อมกับน้องสามและอยากจะไปเรียนรู้จรรยามารยาทกับท่านยายด้วยเ้าค่ะ” โม่เสวี่ยิ่เผยรอยยิ้มอ่อนบางสีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ดวงตาเป็ประกายน้ำระยิบระยับ เอ่ยปากขึ้นอย่างสนิทสนม
ต่อหน้าโม่ฮว่าเหวินนางมักจะสวมบทบาทเป็คุณหนูใหญ่ผู้รู้ความ สุภาพอ่อนหวานทำราวกับว่าทุกสิ่งที่ตนเองคิดล้วนเพื่อจวนโม่ทั้งสิ้น
โม่เสวี่ยถงยิ้มเยาะในใจนี่คงเป็แผนการใช้ตนเองเป็สะพานไปสู่การพึ่งพาบารมีของจวนฝู่กั๋วกงสินะ
สี่ตระกูลบรรดาศักดิ์ชั้นกง[1]ผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนหยัดมาั้แ่สมัยบุกเบิกแว่นแคว้นประกอบด้วย จวนิกั๋วกงลั่วกั๋วกง ติ้งกั๋วกงและฝู่กั๋วกงซึ่งเป็ตระกูลสูงศักดิ์ที่ทรงอำนาจอย่างแท้จริง มีทั้งอำนาจและไพร่พลจวนเจิ้นกั๋วโหว[2] ตระกูลโหวตกอับอย่างเจิ้นกั๋วโหวไม่อาจเทียบเคียงได้แม้แต่น้อยหากโม่เสวี่ยิ่สามารถเป็ที่ยอมรับของจวนฝู่กั๋วกงฐานะของนางย่อมสูงส่งขึ้นเป็ร้อยเท่าพี่สาวคนโตผู้แสนดีคนนี้ของนางจึงหมายพึ่งพาอำนาจบารมีอยู่ทุกชั่วยาม
แต่ในชาติภพที่แล้ว โม่เสวี่ยิ่ไม่เพียงแต่ขอยืมอำนาจพึ่งบารมีเกาะกิ่งสูงยังเหยียบย่ำตนเองจนจมโคลน แม้กระทั่งจวนฝู่กั๋วกงก็พลอยตกอับไปด้วยเพราะเื่นี้หนี้แค้นฝังลึกดั่งทะเลโลหิต โม่เสวี่ยถงจะลืมเลือนได้อย่างไรเล่า
“พี่หญิงใหญ่จะตามข้าไปเรียนจรรยามารยาทด้วยกันหรือเ้าคะ เช่นนั้นก็ดียิ่งท่านพ่อ ท่านลุงใหญ่จะกลับมาในสองสามวันนี้แล้ว ท่านพ่อประสงค์จะไปเยี่ยมเยียนพร้อมกับถงเอ๋อร์ด้วยหรือไม่ตอนเด็กๆ ท่านลุงใหญ่รักถงเอ๋อร์มากที่สุดไม่รู้ว่าตอนนี้จะยังคงเอ็นดูเหมือนเมื่อก่อนอยู่หรือเปล่า” แม้ภายในใจจะหัวเราะเยาะหยันแต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นดีใจรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาโดยฉับพลันก่อนที่โม่ฮว่าเหวินจะเอ่ยปากตอบตกลงดวงตาที่มีประกายหยาดน้ำกะพริบถี่ เอ่ยถามบิดาด้วยความหวังราวกับ้าความมั่นใจจากเขา
เห็นความบอบบางน่ารักไร้เดียงสาของธิดาน้อยหัวใจของโม่ฮว่าเหวินยิ่งเอ็นดูนางเป็ทวีคูณ ยื่นมือมาลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน
“ถงเอ๋อร์น่ารักขนาดนี้ ลุงใหญ่ย่อมต้องเอ็นดูเ้ามากที่สุดแน่นอน” โม่ฮว่าเหวินกล่าวอย่างรักใคร่ แต่ทันทีที่เอ่ยถึง ‘ท่านลุงใหญ่’ก็ดูอึ้งงัน สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเพิ่งนึกได้ว่าลุงใหญ่ของโม่เสวี่ยถงมิใช่คนที่ใครจะไปล่วงเกินได้ง่ายๆไม่เพียงเท่านั้น ยังเป็บุรุษที่เห็นแล้วไม่เจริญตาที่สุดที่เขาเคยพบมาเลยทีเดียว
แม่ทัพใหญ่ลั่วเฉิงเป็ขุนพลที่มีอำนาจยิ่งใหญ่ในกองทัพแห่งต้าฉินทั้งกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวยิ่งแต่คนแบบนี้กลับรักน้องสาวคนเล็กที่มีเพียงคนเดียวเป็ชีวิตจิตใจปีนั้นเมื่อได้ยินว่าลั่วเสีย[3] เสียชีวิตที่เมืองอวิ๋นเฉิงตนเองเข้าเมืองหลวงมาก็มิได้พาถงเอ๋อร์มาด้วย เวลานั้นคนผู้นี้ก็โกรธเป็ฟืนเป็ไฟส่งคนมาเฝ้าประตูเมือง เป็ตายอย่างไรก็ไม่ยอมให้เขาเข้าเมืองหากไม่ใช่เพราะจักรพรรดิจงเหวินตี้ส่งคนมาช่วยพูดประนีประนอมเกรงว่าโม่ฮว่าเหวินคงไม่อาจผ่านประตูเมืองหลวงเข้ามาได้
เมื่อคิดถึงใบหน้าดุดันของพี่ชายคนโตของภรรยาโม่ฮว่าเหวินก็รู้สึกหนาวสะท้านโดยไม่มีสาเหตุ พอนึกถึงข้อเสนอของโม่เสวี่ยิ่เมื่อครู่ก็พลันรู้สึกว่าไม่เหมาะสม เพราะหากลั่วเฉิงเห็นโม่ฮว่าเหวินพาโม่เสวี่ยิ่เข้าประตูบ้านของตนเองอย่างเปิดเผยคงจะอาละวาดยกใหญ่เป็แน่ถึงเวลานั้นไม่เพียงแต่ิ่เอ๋อร์จะเรียนรู้จรรยามารยาทไม่สำเร็จอาจถูกไล่ตะเพิดกลับมาก็เป็ได้
ตอนนี้ตนเองเป็ขุนนางรับใช้ใกล้ชิดของจักรพรรดิจงเหวินตี้หากเกิดเื่แบบนี้ขึ้นมาจริงๆ คงจะหน้าหมองมองใครไม่ได้
หลังจากที่ใคร่ครวญดีแล้ว กำลังจะเอ่ยปากยับยั้งโม่เสวี่ยิ่ฝ่ายบุตรสาวคนโตกลับเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไร้เดียงสาและเอ่ยถาม
“ท่านพ่อ ท่านลุงใหญ่เป็คนดุมาก ท่านไปกับถงเอ๋อร์แค่สองคนดีกว่าได้ยินมาว่าท่านลุงใหญ่ผ่านการสังหารคนมานับไม่ถ้วนก่อนหน้านี้ลูกผู้พี่ก็เคยเล่าให้ิ่เอ๋อร์ฟังว่าท่านลุงใหญ่ฆ่าคนมานับพันนับหมื่นกลิ่นคาวโลหิตที่ติดตัวมาล้างอยู่หลายวันยังออกไม่หมดเลยหากท่านลุงใหญ่เป็เช่นนี้ก็น่ากลัวยิ่ง”
คำพูดนี้ช่าง...
โม่เสวี่ยิ่หน้าซีดเป็คนแรก ริมฝีปากสั่นระริก ดูหวาดกลัวจับใจ
อีกด้านหนึ่ง ฉินอวี้เฟิงยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปากดวงตาครุ่นคิดฉายแววขำออกมาวูบหนึ่ง
“เ้าถูกลูกผู้พี่ขู่เอาแล้ว ไหนเลยจะเป็แบบนั้นได้ลุงใหญ่ของเ้ารักเ้ามาก ส่งคนมาถามหลายคราแล้วพ่อว่าพรุ่งนี้เราไปเยี่ยมท่านยายของเ้าแต่เช้าดีกว่า คนแก่สุขภาพไม่ดีทั้งยังคิดถึงหลาน หากไม่ไปคนจะติฉินเอาได้” โม่ฮว่าเหวินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“งั้นดีเลย พรุ่งนี้พี่หญิงใหญ่ไปบ้านท่านยายกับถงเอ๋อร์นะเ้าคะอีกไม่กี่วันท่านลุงใหญ่ก็จะกลับมาแล้ว พี่ชายพี่สาวลูกท่านลุงก็จะกลับมาด้วยคงจะครื้นเครงน่าดู” รอยยิ้มบนใบหน้าของโม่เสวี่ยถงยิ่งหวานหยาดเยิ้มขนตายาวงามงอนกะพริบปริบๆ หันศีรษะกลับมาจับมือโม่เสวี่ยิ่อย่างสนิทชิดเชื้อ
“พรุ่งนี้...” โม่เสวี่ยิ่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ตอนนี้ใครยังจะมีจิตใจอยากไปจวนฝู่กั๋วกงกันเล่าเมื่อนึกถึงแม่ทัพใหญ่ผู้นั้นที่โม่เสวี่ยถงพูดถึงโม่เสวี่ยิ่ก็นึกเสียใจขึ้นมาแล้วนางเหลือบสายตาไปมองซือหม่าหลิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้าซีดเซียวแต่กลับพบว่าความสนใจของเขาทั้งหมดกลับไปอยู่ที่โม่เสวี่ยถง ความคับแค้นพลันผุดขึ้นมาในอกพอหันไปสบตากับดวงตาแฝงรอยยิ้มของฉินอวี้เฟิงซึ่งอยู่ตรงข้ามอีกฝั่งหนึ่งหัวใจพลันสะดุด รีบคลี่ยิ้มอ่อนโยนออกมาโดยพลัน
“เช่นนั้นิ่เอ๋อร์ก็อย่าไปเลย เรียนรู้จากที่บ้านไปก่อนก็ได้ถงเอ๋อร์เพิ่งมาถึง ย่อมมีเื่อยากพูดคุยกับท่านยายมากมายิ่เอ๋อร์ตามไปด้วยคงไม่เหมาะสม” ในขณะที่โม่เสวี่ยิ่ยังคิดหาทางแก้ไม่ได้โม่ฮว่าเหวินก็คิดหาเหตุผลที่ดีแทนนางแล้วจึงหันไปพูดกับบุตรสาวคนโตอย่างนุ่มนวล “ิ่เอ๋อร์คิดว่าอย่างไร”
“ลูกล้วนเชื่อฟังท่านพ่อทุกอย่างเ้าค่ะ” โม่เสวี่ยิ่ฟังแล้วก็ตอบรับอย่างอ่อนโยน
ดูท่าทางโม่ฮว่าเหวินจะอารมณ์ดีอย่างยิ่งข้างหนึ่งก็คือบุตรสาวคนโตผู้อ่อนหวานและเชื่อฟังเป็ที่สุดอีกข้างหนึ่งก็เป็บุตรสาวคนที่สามที่น่ารักเฉลียวฉลาดแม้ว่าทั้งสองคนจะมิได้เกิดจากมารดาเดียวกัน แต่กลับรู้เื่ว่านอนสอนง่ายทั้งคู่คิดแล้วก็หัวเราะอย่างมีความสุข แม้ว่าบุตรชายจะไม่ค่อยได้เื่เท่าไรแต่อย่างน้อยก็ยังมีบุตรสาวที่น่ารักถึงสองคน
บรรยากาศการรับประทานอาหารมื้อนั้นเต็มไปด้วยความกลมเกลียวบุตรชายบุตรสาวต่างคุยไปหัวเราะกันไป เหล่าอนุภรรยาสองสามคนต่างกระซิบกระซาบคุยกันอาหารมื้อค่ำที่ได้ทานร่วมกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาก็ผ่านไปอย่างงดงามก่อนจะแยกย้ายกันกลับอย่างอิ่มเอมใจ
เมื่อกลับมาถึงเรือนชิงเวย โม่หลันก็ยกม่านขึ้นรับโม่เสวี่ยถงเข้าไปด้านในสวี่มามาออกมาต้อนรับและช่วยคลายปมชุดคลุมไหล่กันลมสีม่วงที่สวมทับอยู่ด้านนอกออกอย่างเอาใจใส่“คุณหนูสุขภาพไม่ดี ไฉนจึงไม่ลานายท่านกลับมาก่อนล่ะเ้าคะดึกขนาดนี้แล้วเพิ่งจะกลับมา คุณหนูคงจะเหนื่อยแย่แล้ว นายท่านก็จริงๆ เลยมิใช่ครอบครัวที่เคร่งครัดธรรมเนียมอะไรมาก จะกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาไปทำไมหากฮูหยินยังอยู่ คงจะเอาใจใส่ต่อคุณหนูมากกว่านี้ ไม่ยอมให้กลับมาดึกดื่นถึงเพียงนี้แน่”
พูดไปพูดมาก็อยากร้องไห้
“แม่นมวางใจเถิด ร่างกายของข้าหายดีแล้ว ไหนเลยจะอ่อนแอถึงเพียงนั้นนี่ก็ยังไม่ถึงกับดึกมากเสียหน่อย อีกอย่างปรกติเวลานี้ข้าก็ยังนอนไม่หลับพวกเราเพิ่งมาที่นี่ ทุกอย่างล้วนแปลกใหม่ เตียงก็เตียงใหม่ต่อให้นอนเวลานี้ก็คงนอนไม่หลับแน่นอน ที่จริงพวกแม่นมไม่ต้องมาคอยข้าก็ได้ทุกคนต่างเดินทางไกลเหนื่อยกันมามากแล้ว” โม่เสวี่ยถงกล่าวด้วยรอยยิ้มพลางจับมือสวี่มามาเดินไปคุยไปจนกระทั่งมาถึงตั่งนั่งเล่น
หลังจากโม่หลันเห็นนางนั่งเอนกายลงแล้ว ก็ไปเตรียมน้ำสำหรับอาบ
“คุณหนูไม่นอน บ่าวจะกล้านอนได้อย่างไรอย่างไรก็ต้องคอยคุณหนูกลับมาก่อนถึงจะหลับได้ คุณหนูเพิ่งมาถึงที่นี่ทุกอย่างล้วนไม่คุ้นเคย ไหนเลยจะต้องใส่ใจเื่ราวมากเกินไปด้วยล่ะเ้าคะเื่ที่บ่าวพอช่วยได้มีไม่มาก แต่ก็พยายามช่วยเป็หูเป็ตาให้คุณหนูวันนี้มีสาวใช้ขั้นสองและขั้นสามมาที่เรือนเราหลายคนกับหญิงรับใช้าุโอีกจำนวนหนึ่ง บ่าวดูแล้วก็ไม่เลว แต่ไม่ได้รับไว้ทั้งหมดเลือกออกมาแค่ไม่กี่คน แต่ถ้าคุณหนูจะใช้งานคงต้องระวังสักหน่อยเ้าค่ะ” สวี่มามากดเสียงต่ำ พร่ำบ่นไม่หยุดปาก
โม่เสวี่ยถงย่อมรู้อยู่แก่ใจ นิ่งใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ ก่อนคลี่ยิ้มบางๆบนใบหน้า “แม่นมดูแลจัดการรับไว้ก็ดีแล้วพวกเราเพิ่งมาถึงที่นี่ ทุกอย่างล้วนใหม่หมด มีสาวใช้มาให้ใช้งานเพิ่มมากหน่อยก็สะดวกดี”
“แต่ว่าคนเ่าั้เป็คนที่ฟางอี๋เหนียงส่งมาทั้งหมดเลยนะเ้าคะ” สวี่มามากล่าวอย่างร้อนใจ
“เป็คนที่นางส่งมาก็ยิ่งดี แม่นมแค่ดูแลใช้งานก็พอ” โม่เสวี่ยถงกระดกมุมปากขึ้นเผยรอยยิ้ม“คนที่อี๋เหนียงส่งมาหากทำสิ่งใดผิดพลาด ก็จะว่าพวกเราไม่ได้”
“อา... จริงด้วย” สวี่มามาตะลึงงันแล้วกระจ่างทุกสิ่งในพริบตา หัวเราะพลางตบศีรษะตนเองอย่างนึกได้ “บ่าวคิดน้อยไปเอง เช่นนั้นเดี๋ยวบ่าวจะไปขอคนมาอีกสองสามคนเรือนของเราไม่มีคนอยู่มานาน ต้องทำความสะอาดให้มากหน่อย”
คนที่ฟางอี๋เหนียงส่งมา หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นฟางอี๋เหนียงหรือจะกล้าชี้ความผิดออกมา เห็นคุณหนูของตนยืดอกตั้งหลังตรงดั่งลำไผ่แววตาสงบนิ่ง ริมฝีปากยิ้มอ่อนมุ่นคิ้วเล็กน้อยมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดให้คนเลื่อมใสศรัทธา สวี่มามาผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อฟางอี๋เหนียงมีเจตนาไม่ดีต่อคุณหนู การลากนางมาลงน้ำก็เป็การสมควรแล้ว
“แม่นมจัดการตามสะดวกเลย” โม่เสวี่ยถงอมยิ้มพลางผงกศีรษะ
ราตรีเงียบสงัด เนื่องจากโม่เสวี่ยถงยังไม่คุ้นกับเตียงใหม่กว่าจะนอนหลับก็ดึกมากแล้ว โชคดีที่จวนโม่ไม่มีนายหญิงแม้ว่าฟางอี๋เหนียงจะเป็ผู้ดูแลจัดการจวนนี้ก็ไม่มีสิทธิไปปลุกบุตรสาวภรรยาเอกตามระเบียบ กว่าโม่เสวี่ยถงจะตื่นก็สายมากแล้ว
“คุณหนูตื่นแล้วหรือ” ม่านโปร่งถูกเลิกขึ้นโม่อวี้ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างเตียง
“โอ... ทำไมไม่ปลุกข้าเล่า” โม่เสวี่ยถงยื่นมือมารับน้ำชาจากโม่เหอไปดื่มคำหนึ่งแล้วลุกขึ้นมาสีหน้าของนางยังดูอ่อนเพลียอยู่แต่นอนจนตะวันส่องก้นขนาดนี้ก็ออกจะเกินไปหน่อยจริงๆ
“เมื่อคืนคุณหนูนอนดึก บ่าวก็เลยอยากให้คุณหนูได้หลับอีกสักหน่อยอีกประเดี๋ยวพอไปจวนฝู่กั๋วกงจะได้สดชื่นจึงไม่ได้ปลุกเ้าค่ะ” โม่หลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม เมื่อคืนนางอยู่เฝ้าด้านนอกตลอดคืนย่อมรู้ว่าโม่เสวี่ยถงนอนพลิกไปพลิกมาอยู่ค่อนคืนก็ยังไม่หลับจึงรู้สึกสงสารเ้านายของตนเอง ไฉนเลยจะทำใจปลุกนางให้ตื่นได้
“ต่อไปทำอย่างนี้ไม่ได้นะ ผู้อื่นจะคิดว่าข้าเป็พวกชอบวางมาดอวดเบ่งเอาได้”โม่เสวี่ยถงกล่าวพลางจับมือโม่เหอลุกขึ้นมาเรือนหลังของจวนแห่งนี้มีนางเพียงผู้เดียวที่เป็เ้านายที่แท้จริงเป็บุตรสาวภรรยาเอกอย่างถูกต้อง หัวหอกมากมายต่างมุ่งจัดการนางอยู่ในที่ลับนางไม่อยากให้ตนเองกลายเป็หนามยอกั์ตาผู้อื่นทันทีที่มาถึง
..............................................................................................................
[1] กง เป็บรรดาศักดิ์สูงสุดที่จักรพรรดิพระราชทานให้เชื้อพระวงศ์หรือขุนนางโดยมี 2 ลำดับขั้น สูงสุดคือ กั๋วกง รองลงมาคือ จวิ้นกงสามารถให้ลูกหลานสืบทอดบรรดาศักดิ์ได้
[2] โหวเป็บรรดาศักดิ์ที่จักรพรรดิพระราชทานให้แก่เชื้อพระวงศ์หรือขุนนาง ลำดับชั้นรองลงมาจากกง หากเป็โหวขั้นหนึ่งสามารถให้ลูกหลานสืบทอดบรรดาศักดิ์ได้
[3] ลั่วเสียคือชื่อมารดาของโม่เสวี่ยถงเป็บุตรสาวเพียงคนเดียวของฝู่กั๋วกง
275
![[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009094_81435325.webp)
