~ ตึ้ด.. ตึ้ด.. ~ " ฮืมม.. " ฟ้าใสรับโทรศัพท์ด้วยเสียงงัวเงีย " คุณหลับแล้วเหรอ? " ฟ้าใสใตาสว่างทันที เมื่อได้ยินเสียงนที " เปล่าค่ะ ปกติฉันก็รับโทรศัพท์ด้วยเสียงแบบนี้ค่ะ มันเป็คาแรคเตอร์น่ะค่ะ " นทีหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อได้ยินแบบนั้น " ฉันคิดว่าคุณจะใจร้าย ไม่โทรซะอีก " " ผมยังไม่ได้บอกนิว่าจะโทรไป " " แต่ก็โทรมาแล้วหนิคะ " " งั้นคุณนอนต่อเถอะ " " เดี๋ยวสิคะ พรุ่งนี้คุณว่างไหม? " " ทำไม? " " คือฉันจะไปเอารถน่ะค่ะ แต่ไม่รู้จะไปยังไง เพื่อนๆก็ไม่ว่าง คุณพอจะมีเวลามารับฉันหน่อย ได้ไหมคะ? " " ได้สิ " " ขอบคุณค่ะ " ฟ้าใสตอบด้วยน้ำเสียงดีใจจนออกนอกหน้า " ผมเป็คนทำให้คุณทำกุญแจตก ผมก็ต้องรับผิดชอบ " " ค่ะ ทราบค่ะ ว่าทำเพราะอะไร แต่ขอดีใจหน่อยไม่ได้เหรอคะ? " นทียิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น " งั้นคุณนอนเถอะค่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะ " " อืม " " เดี๋ยวๆค่ะ ฝันดีนะคะ " " อืม " พูดจบนทีก็วางสาย คำว่าอืมของนทีทำให้ฟ้าใสใจเต้นรัวนอนกลิ้งบนเตียงไปมา
ฟ้าใสตื่นแต่เช้า เพื่ออาบน้ำแต่งตัวรอนทีมารับ ผ่านไป 2 ชั่วโมง ยังไม่มีวี่แววของนที " หรือจะโทรถามเขาดีไหมน่ะ แต่เขาไม่ได้บอกหนิว่าจะมาตอนไหน ใช่ถ้าฉันโทรไปเร่ง อาจจะดูไม่ดี รอ..ฉันต้องรอ " ฟ้าใสนั่งพูดกับโทรศัพท์ อย่างกระวนกระวาย เพราะฟ้าใสไม่ชอบการรอคอยและกลัวนทีจะลืมนัด
~ แปร้น แปร้น ~ ได้ยินเสียงแตรรถฟ้าใสรีบวิ่งออกมาทันที " คุณรอนานไหม? " นทีถามเมื่อเห็นฟ้าใส " คิดถึงค่ะ " นทีอึ้งและนิ่งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น " ผมถามว่ารอนานไหม? " " แล้วเมื่อกี้ฉันตอบว่าอะไรเหรอคะ? " " คุณบอกว่าคิดถึง " นทีพูดตะกุกตะกัก " ก็ถูกแล้วหนิคะ ก็ฉันรอนานจนคิดถึง " ฟ้าใสมองตานที และทั้งสองต่างจ้องมากันไปมา " เราไปกันเลยดีกว่า " นทีพยายามพูดเบี่ยงเบนไปเื่อื่นแก้เขิน ฟ้าใสนั่งยิ้มอย่างชอบใจ
" เราไปทานข้าวกันก่อนได้ไหมคะ คือฉันรอคุณั้แ่เช้า ยังไม่ได้ทานอะไรเลยค่ะ " ฟ้าใสทำเสียงเล็กเสียงน้อย " ไปสิ " " ขอบคุณค่ะ " ฟ้าใสเหลือบมองหน้านทีตลอดทาง จนทำให้คนถูกมองเขินจนหูแดง นทีพาฟ้าใสมาร้านอาหารแห่งหนึ่งในภูเก็ต บรรยากาศดี ร้านตกแต่งสวย ทานอาหารเสร็จนทีก็มาส่งฟ้าใสที่รถ " ขอบคุณมากนะคะ สำหรับอาหาร ไว้เจอกันใหม่นะคะ " ฟ้าใสหันมาพูดกับนที ก่อนลงจากรถ ฟ้าใสรอจนนทีขับรถออกไปจึงเดินไปที่รถ
ฟ้าใสคว้านมือหากุญแจในกระเป๋าจนทั่วแต่ก็ไม่เจอ เลยเอาของออกมาทุกชิ้นว่างไว้บนกระโปรงรถ และหาอีกที แต่ก็ไม่เจอ " อย่าบอกน่ะ ว่าไม่ได้เอากุญแจมา ยัยฟ้าเฮ้ย ทำไมขี้ลืมแบบนี้เนี่ย " ฟ้าใสยืนพึมพำอยู่คนเดียว ~ แปร้น แปร้น ~ " คุณฟ้า " เสียงที่ได้ยินแล้วทำให้ฟ้าใสกลัว ก็กลับมาอีกครั้ง " จอร์จ!! " ฟ้าใสยิ้มแห้งให้จอร์จเพราะหลบไม่ทัน " มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า? " " เปล่า ไม่มีอะไร จอร์จมีธุระอะไรก็ไปทำตามสบายเลยนะ " จอร์จลงมาจากรถ " เอาของออกมาทำไม หาอะไรอยู่เหรอ ให้ช่วยไหม? " " ไม่มีอะไรหรอก " " เมื่อวานจอร์จไปหาฟ้าบ้าน ไม่เห็นมีใครอยู่เลย " " อ๋อ คือฟ้าไปทำงานน่ะ งั้นฟ้าขอตัวก่อนดีกว่านะ " พูดจบฟ้าใสก็เดินออกมา ที่ถนนเพื่อรอแท็กซี่ " เดี๋ยวสิ ฟ้าจะรีบไปไหน? " จอร์จวิ่งตามมา " ฟ้ามารอแท็กซี่ " " แล้วรถฟ้าจอดอยู่ตรงนั้นไม่ใช่เหรอ? " " ฟ้าลืมกุญแจรถไว้ที่บ้านน่ะ " " ห๊ะ แล้วรถมาจอดที่นี่ได้ไง? " " พอดีเื่มันยาวน่ะ " " เล่ามาสิ จอร์จว่างฟังได้ทั้งวันเลย " ชายหนุ่มยิ้มแป้น " เอ่อ... คือ... ไม่มีอะไรมากหรอก แค่เมื่อวานจอดรถไว้ที่นี่ วันนี้กะจะมาเอารถแต่ดันลืมกุญแจ แค่นั้นแหละ " ฟ้าใสพูดไวจนลิ้นพัน " อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ให้จอร์จพาไปเอากุญแจเถอะ ยืนรออยู่แบบนี้น่าจะนานน่ะ ยังไม่เห็นมีแท็กซี่ผ่านมาเลย " จอร์จพูดพร้อมมองไปที่ถนน " ไม่เป็ไรหรอก ฟ้าเกรงใจ " " งั้นจอร์จยืนรอเป็เพื่อน " จอร์จขยับมาใกล้ฟ้าใสทีละนิดทีละนิด จนแขนชนกัน ฟ้าใสเองก็กระเถิบออกทีละนิด ~ ไปเอากุญแจน่าจะดีกว่ายืนรออยู่แบบนี้ป่ะว่ะ?! ~ ฟ้าใสคิดในใจ " งั้นรบกวนจอร์จพาไปเอากุญแจดีกว่าเนอะ " ฟ้าใสยิ้มแห้งๆ " ได้อยู่แล้ว เชิญครับ " จอร์จผายมือให้ฟ้าใสเดินนำไป
" ขอบคุณมากนะ " ได้กุญแจมา จอร์จก็มาส่งฟ้าใสที่รถดังเดิม " ฟ้า ไหนๆเราก็อยู่คาเฟ่แล้ว ไปนั่งดื่มกาแฟกันก่อนดีไหม? " " เอ่อ.. คือ.. " " จอร์จมาคนเดียวไม่รู้จะนั่งคุยกับใคร มาคาเฟ่คนเดียว มันคงเหงานน่าดู " ชายหนุ่มทำเสียงเศร้า " ก็ได้ แต่แค่แป๊บเดียวน่ะ พอดีฟ้ามีงานต่อ " " ครับ " สั่งเครื่องดื่มเสร็จฟ้าใสก็มานั่งโต็ะเดิมที่นั่งเมื่อวาน
" คุณนที " ฟ้าใสหันไปเห็นนทีเดินมากับเบลผู้หญิงคนเมื่อวานพอดี " จอร์จ " " เบล " เบลเดินมาพูดคุยกับจอร์จที่โต๊ะด้วยความสนิทสนม " นั่งด้วยกันสิ " จอร์จชวนเบล ฟ้าใสนั่งมองทั้งคู่ด้วยความงง " คุณนทีคะ นั่งกับเพื่อนฉันสักครู่ได้ไหมคะ? " " ครับ เดี๋ยวผมไปสั่งเครื่องดื่มให้นะ " พูดจบนทีก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ ฟ้าใสนั่งมองนทีไม่วางตา แต่นทีไม่แม้แต่จะหันมองฟ้าใส
" ฟ้านี่เบลเพื่อนจอร์จสมัยเรียนที่อังกฤษ " จอร์จแนะนำเบลให้ฟ้าใสรู้จัก " สวัสดีค่ะ " " ค่ะ " นทีสั่งเครื่องดื่มเสร็จก็เดินมานั่งที่โต๊ะ " นี่แฟนเหรอ? " จอร์จกระซิบถามเบลเบาๆ " เปล่า นี่คุณนทีเป็พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจน่ะ พอดีเรามาคุยงานกัน " ฟ้าใสดีใจเมื่อได้ยินแบบนั้น " อ๋อ.. สวัสดีครับ " " ครับ " นทียิ้มแบบขอไปที " สวัสดีค่ะ คุณนที " ฟ้าใสกล่าวทักทาย " ฟ้ารู้จักคุณนทีด้วยเหรอ? " จอร์จถามขึ้น " รู้จักดีเลยล่ะ " ฟ้าใสพูดพร้อมมองนที " อ๋อ " " แล้วคุณฟ้าเป็.. " เบลถามจอร์จ " กำลังจะเป็แฟนมั้ง " จอร์จพูดไปยิ้มไป นทียกแก้วกาแฟมาดื่มรวดเดียวหมด
" จอร์จ!! คือเราเป็เพื่อนห่างๆกันน่ะค่ะ " ฟ้าใสพูดพร้อมมองนที แต่นทีก็ไม่สนใจ ฟ้าใสหันมาทำหน้าดุใส่จอร์จ จอร์จและเบลพูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบกันตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน " คือฉันมีปัญหานิดหน่อย เลยให้จอร์จช่วยน่ะค่ะ " ฟ้าใสพยายามกระซิบบอกนที " คุณจะไปไหนกับใครมันก็เป็สิทธิ์ของคุณ " นทีทำเป็ไม่สนใจ " ค่ะ ทำไมต้องทำเสียงเข้มด้วยล่ะ " ฟ้าใสบ่นพึมพำเบาๆ
" งั้นเราขอตัวไปคุยงานก่อนน่ะ ไว้เจอกัน " เบลพูดก่อนลุกขึ้น " โอเค " นทีลุกขึ้นเดินไปโดยไม่มองฟ้าใสแม้แต่น้อย " เป็อะไรของเขา " ฟ้าใสนั่งพึมพำพร้อมมองนทีด้วยความสงสัย " ฟ้าว่าอะไรน่ะ? " จอร์จถามเพราะได้ยินไม่ชัด " ทำไมจอร์จบอกคนอื่นไปแบบนั้นล่ะ?! "ฟ้าใสถามขึ้น " ที่บอกว่ากำลังจะเป็เเฟนกันเหรอ จอร์จพูดจริงไม่ได้โกหก " ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง " แต่ฟ้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว ฟ้าเคยบอกไปตั้งหลายครั้งแล้วหนิ " " ใจคนเราเปลี่ยนกันได้ไม่ใช่เหรอ? " " แล้วทำไมจอร์จยังเปลี่ยนล่ะ? " ได้ยินแบบนั้นจอร์จก็นิ่งไป " ฟ้าขอโทษ ใช่ว่าความรู้สึกของคนเราจะเปลี่ยนกันได้ง่ายๆใช่ไหมล่ะ สำหรับฟ้า ฟ้าคิดกับจอร์จแค่.. " ฟ้าใสพยายามพูดอย่างนุ่มนวล เมื่อเห็นท่าทีหงอยๆของชายหนุ่ม " จอร์จไปก่อนดีกว่า เพิ่งนึกได้ว่านัดเพื่อนไว้ ไปน่ะ " จอร์จรีบพูดตัดบทแล้วเดินออกจากร้าน โดยที่ฟ้าใสยังพูดไม่จบ ฟ้าใสมองจอร์จพร้อมถอนหายใจ
7K
