ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        หลิวซื่อเข้ามาช่วยตามที่หลี่ชิงชิงบอกว่าคนในบ้านล้วนหิวหนักกันแล้ว นางทำผัดผักสองอย่างนึ่งเนื้ออบหนึ่งจาน พริกสับดองต้นหอมผัดไข่ไก่ยี่สิบฟองอย่างง่ายๆเติมท้องให้อิ่มเสียก่อน

        ตอนนี้เป็นช่วงบ่ายจ้าวตงเซิงกลัวว่าตระกูลหวังไม่ได้ทําอาหารเผื่อพวกเขาทั้งหลายคน จึงเอ่ยตรงๆ ว่า “ศิษย์พี่สะใภ้พวกข้ามาอย่างรีบร้อน ยังไม่ได้กินข้าวขอรับ”

        “วางใจเถิดท่านพ่อและพี่ใหญ่อัธยาศัยดีที่สุด ต้องทําอาหารส่วนของพวกเจ้าแน่ๆแต่วันนี้หิวกันมาก อาหารจึงกินแบบง่ายๆ”

        จ้าวตงเซิงหัวเราะแล้วเอ่ย“สิ้นปีนี้ทุกบ้านล้วนกินของดี ได้รับไขมันเพียงพอแล้วขอรับ”

        หลี่ชิงชิงนึกได้ว่าตนเองยังไม่ได้หวีผมหลายวันมานี้ยุ่งยิ่งนัก เพียงสระผม ยังไม่ได้อาบน้ำ จึงทักทายพี่น้องตระกูลจ้าวแล้วกลับไปล้างหน้าบ้วนปากในห้องนอนคิดในใจว่าวันนี้ต้องอาบน้ำล้างตัวให้ดีสักหน่อย

        อาหารทำเสร็จแล้วทุกคนกินจนอิ่มท้อง หลังจากนั้นไม่นาน ไข้ของกั่วกัวก็ลดลงเป็นระดับปานกลางแล้วไม่ได้ร้อนเหมือนยามที่มาครั้งแรก แต่นางยังไม่ได้ถ่ายหนัก

        ผ่านไปอีกสักพักโต้วโต้วก็ร้องว่าปวดท้องมากทำเอามารดาโต้วโต้วกลัวจนคิดว่าเด็กชายกำลังจะไม่ไหวแล้วนางยืนร้องไห้คร่ำครวญจนทรงตัวไม่อยู่ บิดาโต้วโต้วก็ร้องไห้ออกมาเสียงดังคล้ายกับว่ากำลังจะเสียโต้วโต้วไป

        ผู้ใดจะรู้ว่าโต้วโต้วผายลมที่ส่งกลิ่นเหม็นเป็นพิเศษสองสามทีก็ร้องว่าจะถ่ายหนักถ่ายหนักคราวนี้ก็ถ่ายเอาพยาธิตัวหนาเท่าเข็มยาวครึ่งฉื่อออกมาสิบกว่าตัวมีหนอนหลายตัวพันกันเป็นกลุ่มก้อน น่าขยะแขยงและน่ากลัวอย่างยิ่ง

        บิดาโต้วโต้วตกใจจนตะลึงตาค้างลืมร้องไห้ไปเสียแล้ว

        เด็กตัวเล็กๆท้องจะใหญ่ได้เพียงใด เหตุใดถึงมีหนอนตัวยาวๆ มากมายซ่อนอยู่ในนั้นได้?

        หากไม่เห็นกับตาตีให้ตายก็ไม่กล้าที่จะเชื่อ

        โต้วโต้วเห็นหนอนที่ตนเองถ่ายออกมาเขากลับไม่กลัว ยังปรบมือแล้วตะโกนว่า “ฆ่าพวกมันให้ตาย!”

        “พยาธิเหล่านี้ออกจากร่างกายมนุษย์ไม่นานก็จะตาย”หลี่ชิงชิงยังคงให้หวังจื้อเอาพยาธิออกไปเผาทิ้งด้วยไฟ

        ในเวลานี้บิดาและมารดาโต้วโต้วเชื่อแล้วว่าวิชาแพทย์ของหลี่ชิงชิงนั้นเหนือชั้นมากพวกเขารู้สึกซาบซึ้งใจนัก คุกเข่าลงโขกศีรษะให้กับหลี่ชิงชิง “ขอบคุณหมอเทวดาหลี่ที่ช่วยชีวิตโต้วโต้ว”

        “โต้วโต้วเป็นรากเหง้าของครอบครัวพวกข้าครั้งนี้ถ้าไม่ได้หมอเทวดาหลี่ หนอนมากมายในท้องของโต้วโต้วต่อให้เป็นหมอจากเมืองเซียงก็ไม่อาจรักษาโรคของโต้วโต้วได้แน่นอน”

        “โต้วโต้วโขกศีรษะให้ท่านหมอเทวดาหลี่เร็วเข้า”

        “โต้วโต้วของพวกข้าได้พบกับหมอเทวดาหลี่ช่างถือว่าโชคดีจริงๆ”

        มารดาโต้วโต้วถึงกับทุบบิดาโต้วโต้วหนึ่งกำปั้นบ่นว่า “โชคดีที่ข้ายืนกรานให้หมอเทวดาหลี่ช่วยโต้วโต้ว!”

        บิดาโต้วโต้วนึกถึงพยาธิมากมายและพยักหน้าติดๆ ด้วยความกลัวในภายหลัง

        โต้วโต้วถ่ายออกมาทำให้ท้องว่างจนท้องร้องด้วยความหิวคนตระกูลหวังนําน้ำร้อนมาล้างก้น มือ และใบหน้าให้โต้วโต้วตามคําสั่งของหลี่ชิงชิงจากนั้นก็ไปนึ่งไข่ไก่ที่ย่อยง่ายให้เด็กชาย

        โต้วโต้วกินอิ่มแล้วก็มีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อยหลี่ชิงชิงให้เขาดื่มยาลดไข้ เอ่ยว่า “รอให้เหงื่อออกทั่วกายไข้ก็จะลดพวกท่านก็สามารถพาเขากลับบ้านได้”

        บิดามารดาของโต้วโต้วดีใจเดิมทีพวกเขาคิดว่าโรคของโต้วโต้วอย่างไรก็ต้องรักษาสิบวันถึงครึ่งเดือนปีนี้ล้วนผ่านไปอย่างไม่ดีแล้ว ผู้ใดจะรู้ว่าจะรักษาให้หายได้เร็วขนาดนี้พวกเขาขอบคุณหลี่ชิงชิงอีกครั้ง

        ทางด้านกั่วกัวตื่นขึ้นมาแล้วยังคงไม่มีความรู้สึกอยากถ่ายหนัก ไข้ก็ยังไม่ลดทําเอาบิดาและมารดากั่วกัวกังวลใจจนเหงื่อซึมเต็มใบหน้า

        แคว้นต้าถังไม่มียาเหน็บทางทวารหนักที่เป็นยาภายนอกสำหรับใช้รักษาอาการท้องผูกโดยเฉพาะและไม่มีสบู่ที่สามารถหล่อลื่นทวารหนักได้

        หลี่ชิงชิงทําได้เพียงใช้น้ำมันหมูแทนยาเหน็บและสบู่นางทาน้ำมันหมูที่รูทวารหนักของกั่วกัว จากนั้นให้กั่วกัวออกแรงเบ่ง

        กั่วกัวเชื่อฟังมากพยายามใช้แรงเบ่งออกมา ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยเหงื่อผุดซึม

        หลายคนยืนล้อมรอบกั่วกัวเป็นเวลานานแล้วทันใดนั้นกลิ่นเหม็นตุก็ลอยอยู่ในอากาศ กั่วกัวผายลมสองทีจากนั้นก็ถ่ายอุจจาระรูปไข่ออกมาหลายก้อน

        “เห็นหรือไม่เจ้าคะความร้อนในร่างกายมากเกินไป หลายวันจึงจะถ่ายออกมาได้เท่านี้”หลี่ชิงชิงมองกั่วกัวที่เหนื่อยจนหอบ ทอดมองไปที่บิดามารดากั่วกัว พลางเอ่ยกำชับ “ต่อไปพวกท่านไม่อาจให้กั่วกัวกินอาหารที่ทำให้ร้อนในอย่างผลไม้แห้งส้มและพริกมากเกินไป”

        “ตกลง”

        “พวกข้ารู้แล้วเฮ้อ เมื่อก่อนพวกข้าไม่รู้ ครั้งนี้รู้แล้ว”

        ไม่นานไข้ของกั่วกัวก็ลดลงอุณหภูมิของร่างกายกลับสู่ปกติ ทำเอาบิดามารดากั่วกัวมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง

        หลังจากหลี่ชิงชิงจ่ายยาสองเทียบให้กั่วกัวแล้วก็เอ่ยว่า “หลังจากกลับบ้าน กินยาอีกสองวันให้ร่างกายทรงตัวดื่มน้ำผึ้งสามวันให้ลําไส้ชุ่มชื้น ที่บ้านพวกท่านไม่มีน้ำผึ้ง ให้กินสาลี่ก็ได้รีบทําให้กั่วกัวกลับมาขับถ่ายได้ตามปกติ เด็กมักจะขับถ่ายวันละหนึ่งถึงสองครั้ง”

        หลี่ชิงชิงลดไข้ให้โต้วโต้วและกั่วกัวขับพยาธิในท้องให้โต้วโต้ว ทําให้ลําไส้ของกั่วกัวชุ่มชื้นจนสามารถขับถ่ายได้

        บิดามารดาของเด็กทั้งสองและพี่น้องตระกูลจ้าวซาบซึ้งต่อหลี่ชิงชิงมาก

        หลิวซื่อเอ่ยอย่างภูมิใจ“ชิงชิงของพวกข้าทําการค้าไปพลางรักษาผู้ป่วยไปพลาง ในเดือนล่าเยวี่ยพวกเจ้าเป็นคนที่สิบเจ็ดที่มาหาชิงชิงเพื่อตรวจโรค”

        “พรุ่งนี้คือวันที่สามสิบของปีข้าจะไม่รั้งพวกเจ้าพี่น้องไว้ พวกเจ้ารีบกลับบ้าน ถามไถ่อาจารย์และอาจารย์หญิงแทนข้าด้วย”หลี่ชิงชิงส่งพี่น้องตระกูลจ้าวและคนอื่นๆ จากไป

        ของขวัญปีใหม่ที่ตระกูลหวังมอบให้จ้าวซิ่วไฉถูกหวังจื้อและหวังเลี่ยงขับเกวียนวัวส่งไปเมื่อสามวันก่อนครั้งนี้หลี่ชิงชิงจึงไม่ได้ให้ของขวัญพี่น้องตระกูลจ้าวอีก

        แต่เป็นพี่น้องตระกูลจ้าวที่รู้สึกว่าการพาญาติมารักษาและไม่ได้ถือของขวัญติดมาด้วยเป็นการเสียมารยาทอยู่บ้าง

        หลี่ชิงชิงเร่งเร้าอีกครั้ง“อาจารย์หญิงมีนิสัยใจร้อน รอข่าวอยู่ที่บ้าน พวกเจ้ารีบกลับบ้านเถิด”

        รอคนจากไปแล้วหลี่ชิงชิงก็ไปอาบน้ำช่วงเดือนล่าเยวี่ยยุ่งอยู่ตลอดเวลา ประจวบกับอากาศที่หนาวเย็นจํานวนครั้งในการอาบน้ำจึงลดลง ยามนี้ไม่มีเรื่องต้องทํานางรู้สึกว่าร่างกายสกปรกมาก ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

        หลิวซื่อลากหวังเยวี่ยไปเก็บสัมภาระที่จะออกเดินทางไปค่ายทหารในวันมะรืน

        หวังเลี่ยงถูกคนในวงศ์ตระกูลวัยเดียวกันหลายคนเรียกให้ไปจุดประทัด

        หวังจวี๋ออกไปหาหลานสาวทั้งสามที่ไปปล่อยเป็ดอยู่ข้างนอก

        ผู้เฒ่าหวังสวมเสื้อนวมผ้าฝ้ายสีเทาใหม่แปดส่วนในลำคอฮัมทำนองเพลง มือทั้งสองไขว้หลังสาวเท้าก้าวอย่างสบายๆ ไปที่บ้านของหวังชี

        พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายของเดือนล่าเยวี่ยในวันนี้ทุกวงศ์ตระกูลในแคว้นต้าถังต้องจัดพิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษ

        จำต้องมีเครื่องเซ่นไหว้บรรพบุรุษกฎประจำตระกูลของวงศ์ตระกูลหวังคือคนมีเงินออกเครื่องเซ่นไหว้มากคนไม่มีเงินออกเครื่องเซ่นไหว้น้อย

        ปีก่อนตระกูลหวังยากจนเครื่องเซ่นไหว้บรรพบุรุษน้อยมาก ใบหน้าของผู้เฒ่าหวังไร้ราศียิ่งนัก

        ปีนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วตระกูลหวังกลายเป็นครอบครัวที่มีเงินที่สุด ผู้เฒ่าหวังที่ตระหนี่มาตลอดตั้งใจว่าจะใจกว้างสักครั้งกลายเป็นจุดสนใจในการมอบเครื่องเซ่นไหว้บรรพบุรุษมากขึ้น

        “ท่านอาห้ามาแล้ว”

        “ท่านลุงห้าเมื่อครู่มีแขกมาที่บ้านท่าน ข้าจึงไม่ได้ไปเรียกท่านขอรับ”

        “สวัสดีท่านปู่ห้าขอรับ”

        ผู้เฒ่าหวังเพิ่งจะปรากฏตัวที่ลานบ้านของบ้านหวังชีก็ถูกล้อมรอบด้วยคนที่รอหารือเกี่ยวกับพิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษเข้ามาทักทายการต้อนรับเช่นนี้ เมื่อก่อนเขาไม่เคยได้รับ

        เมื่อผู้เฒ่าหวังเข้าไปในห้องโถงชายชราอายุหลายปีของวงศ์ตระกูลหวังก็โบกมือทักทายเขา

        “น้องห้ามานี่ เข้ามานั่งข้างพี่ชาย”

        “หลานห้าเจ้ามาแล้ว พวกข้ากำลังจะรอเจ้าอยู่เลย”

        หวังชีหัวเราะฮ่าๆแล้วเดินเข้ามา กระซิบข้างหูผู้เฒ่าหวังว่า “พี่ห้า หลายวันมานี้ท่านยุ่งอยู่กับการหาเงินจนเท้าไม่แตะพื้นคืนนี้ท่านก็ดื่มที่บ้านข้าสักจอก พวกเราพี่น้องค่อยๆ คุยกัน”

        ผู้เฒ่าหวังพยักหน้าอย่างอารมณ์ดีทว่าผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หัวเราะไม่ออกแล้ว