ฟางเหม่ยหลิง เจ้าหัวใจจอมบัลลังก์

วันนี้เธอมาคนเดียวโดยให้อาฟงมาส่งและรออยู่ที่รถม้า เธอไม่ได้ให้องครักษ์อย่างจื่อหวินตามมาด้วยหรือองครักษ์ไร้เงาคนอื่นๆเธอก็บอกแก่องค์ชายแปดและขอยกเลิกองครักษ์ไร้เงาที่ติดตามดูแลเธอทั้งหมดไปนานแล้ว จะมีแค่จื่อหวินคนเดียวที่ยังตามดูแลเธออยู่ แต่วันนี้เธอไม่ให้เขาตามมาด้วย เธอไม่ให้ใครคอยติดตามดูแลเธอตอนนี้เธออยู่สำนักวังบาดาล คนนอกเข้าไม่ได้และน่าจะเป็นที่ที่ปลอดภัยมากที่สุด เธอเองก็แกร่งมากขึ้นแล้วสามารถดูแลตัวเองได้ อย่างเช่นเวลานี้ ที่เธอจะจัดการศัตรูที่กล้ามาหาเรื่องเจ็บตัวถึงที่ 

"เป็นอย่างไรเล่า ไป๋เฉียนฉิง ใกล้ตายหรือยัง นี่สำหรับเจ้าที่บังอาจมาหลบหลู่ท่านปู่ของข้า"

เธอลากไป๋เฉียนฉิงคลุกดินคลุกฝุ่นจนตอนนี้สภาพเสื้อผ้าของนางเลอะเทอะเปรอะเปื้อนจนดูไม่ได้ เสื้อผ้าต่างไปเกี่ยวเข้ากับก้อนหินกิ่งไม้จนขาดรุ่งริ่ง

"แอ็กก ปะ..ปล่อยข้านะ"

ตอนนี้ไป๋เฉียนฉิงหน้าแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด นางพยามเอื้อมมือหยิบมีดเล็กที่ซ่อนไว้ในชายเสื้อออกมา ก่อนจะอาศัยจังหวะตัดแส้ออกอย่างรวดเร็ว แส้ถูกตัดออก 

ไป๋เฉียนฉิงที่ตอนนี้ที่คอมีรอยแดงจากการถูกรัด ลุกขึ้นและกระโจนเข้าหาฟางเหม่ยหลิงและใช้มีดเล่มเล็กที่อยู่ในมือ หมายแทงเข้าที่ท้องของฟางเหม่ยหลิง เธอหลบได้ทันก่อนที่มีดจะเสียบเข้ามา

"ตายยากนักนะ"

ไป๋เฉียนฉิงกำมีดแน่นขึ้นก่อนจะกระโจนเข้าไปใหม่

"ข้าไม่ยอมตายง่ายๆหรอก"

เธอก็เบี่ยงตัวหลบมีดไปมาและใช้กระบวนท่าในการต่อสู้เพราะตอนนี้แส้ของเธอขาดไปแล้วเธอจึงทิ้งแส้ลง กระบวนท่าของเธอรุดหน้าไปมากเพราะได้คนสอนดี 

ไป่เฉียนฉิงเองก็ใช้ความไวกระหน่ำแทงเข้ามาที่เธอ กระบวนท่าของไป๋เฉียนฉิงเองก็ไม่ด้อยไปกว่าเธอเช่นกัน เธอเบี่ยงตัวหลบแต่ก็ไม่พ้นเธอโดนมีดปักเข้าไปที่ไหล่ขวาถึงไม่ลึกมากนัก แต่ก็ทำเอาเลือดทะลักตอนที่ไป๋เฉียนฉิงกระชากมีดออก

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า กลิ่นเลือดของเจ้า มันช่างดีจริงๆ"

ไป๋เฉียนฉิงตาลุกวาวมองดูเลือดที่มีดอย่างสะใจ

"ผั๊วะ"

"เป็นไงเลือดกลบปากอีกแล้วนะ ไป๋เฉียนฉิง"

เธอต่อยเข้าที่ปากของไป๋เฉียนฉิงจนปากแตกเลือดไหลซึมออกมา

"แก นางเศษสวะ"

ไป๋เฉียนฉิงกระโจนเข้าใส่หมายแทงฟางเหม่ยหลิงอีกแผล

"พลั๊ก"

เธอกระโดดเตะที่ก้านคอของไป๋เฉียนฉิงจนตอนนี้นางลงไปนอนกองกับพื้นพร้อมกับสะบัดหัวไปมา เพื่อไล่ความมึนงง เธอเดินเข้าไปและเหยียบมือของไป๋เฉียนฉิงที่จับมีดเอาไว้ก่อนจะเตะมีดไปไกลๆ เธอใช้เท้าบดขยี้มือของไป๋เฉียนฉิงไปมา

"โอ้ยยยยยยยยย"

ไป๋เฉียนฉิงร้องด้วยความเจ็บปวดนางพยายามจะดึงมืออก

"เป็นไงละ นี่สำหรับที่เจ้าดูถูกท่านปู่ของข้า"

"ผั๊วะ"

เธอต่อยเข้าที่ปากของไป๋เฉียนฉิงอีกครั้ง

"ปากดีอย่างเจ้าต้องเจอแบบนี้ละ"

"ทำไมข้าว่าปู่ของเจ้า เจ้าก็เลยโกรธหรือ ก็แค่พวกเศษสวะ ทั้งตัวเจ้าและก็ปู่ของเจ้า"

ไป๋เฉียนฉิงยังคงยั่วโมโหฟางเหม่ยหลิงด้วยความสะใจ

"ผั๊วะ"

เธอต่อยเข้าที่ปากของไป๋เฉียนฉิงอีกครั้ง 

"ถ้าปากเจ่อแล้วยังจะพูดได้อีกไหม"

ไป๋เฉียนฉิงสยะยิ้มก่อนที่นางจะใช้มืออีกข้างที่ไม่โดนเหยียบ จับขาของฟางเหม่ยหลิงเอาไว้และใช้ฟันงับเต็มแรง

"โอ้ย"

เธอรู้สึกเจ็บจึงได้กระถดขาหนี จังหวะเดียวกับที่ไป๋เฉียนฉิงลุกขึ้นมาและชกเข้าที่หน้าของเธอทีหนึ่งก่อนที่นางจะกางกรงเล็บและพยายามจะเข้ามาข่วนหน้าของเธอ เธอกระโดนถอยหนี ทั้งสองได้เข้าต่อสู้กันอีกครั้ง 

ตุ้บ! ตั๊บ! พลั๊ก! ผั๊วะ!

กลิ่นเลือดลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เสื้อผ้าเปื้อนไปด้วยเลือด 

ไป๋เฉียนฉิงหยิบก้อนหินขึ้นมาและทุบเข้าไปที่หัวของฟางเหม่ยหลิงเต็มแรง 

"โอ้ยยยย"

เลือดไหลเข้าตาของเธอ ตอนนี้หัวเธอแตก

"โอ้ยยยยยยย"

เธอใช้ศอกฟันเข้าที่หน้าของไป๋เฉียนฉิงเต็มแรง ศอกไปโดนคิ้วจนตอนนี้คิ้วนางแตกเลือดค่อยๆไหลอาบหน้าลงมา

ตอนนี้เธอเองก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วเพราะเจ็บระบมไปทั้งตัว แถมยังเสียเลือดอีก ขาทั้งสองเริ่มสั่น ฝ่ายตรงข้ามเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน

"ย๊าาา"

เธอกระโดดถีบเข้าที่กลางอกของไป๋เฉียนฉิงจนนางเซถอยหลังไปและล้มเข่าแตะพื้นข้างหนึ่ง ก่อนที่นางจะยันตัวลุกขึ้น และทะยานกระโจนเข้าหาเธอและถีบเข้าที่ท้องของเธอ เธอใช้มือกันท้องเอาไว้ได้ เธอเตะสวนกลับไปที่สีข้างของฝ่ายตรงข้าม ฝ่ายตรงข้ามก็เตะสวนกลับมาเช่นกัน

ตอนนี้เสื้อผ้าของเธอกับไป๋เฉียนฉิงไม่ต่างอะไรกับผ้าขี้ริ้วทั้งคลุกฝุ่นคลุกดินเปื้อนเลือดเปื้อนเหงื่อ ขาดรุ่งริ่ง เนื้อตัวผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงหน้าตามอมแมมยิ่งกว่าขอทานซะอีก

"คนอย่างข้าไป๋เฉียนฉิงอยากได้อะไร ก็ต้องได้ ข้าไม่มีวันแพ้"

ไป๋เฉียนฉิงที่แทบยืนยังจะไม่ไหว กำลังพยายามจะเข้ามาโจมตีเธออีก

''คนอย่างข้าก็ไม่มีวันแพ้เหมือนกัน ข้าเกิดมาเพื่อเป็นที่หนึ่ง"

เธอเองตอนนี้มือก็เริ่มสั่นแล้วแต่ก็ไม่มีวันยอมแพ้

ทั้งสองคนต่างเข้าปะทะกันอีกครั้ง โดยใช้ฝ่ามือปะทะเข้าที่อกของฝ่ายตรงข้าม 

"อ็อก"

"อั๊ก"

ทั้งเธอและนางต่างสำลักเลือดออกมา จากการที่ใช้ฝ่ามือปะทะเข้าที่หน้าอกด้วยกำลังภายใน ทำให้ล้มลงทั้งคู่ เธอเจ็บระบมร้าวไปหมดทั่วทั้งกายมีบาดแผลอยู่ทั่วทุกที่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนทำให้รู้สึกแสบจมูก ทั้งมือและขาเหมือนกับกำลังจะแตกหัก แต่เธอก็พยายามจะลุกขึ้นเพื่อไปสู้ต่อ แต่กลับลุกไม่ไหวก่อนที่จะสลบไป

ทางด้านไป๋เฉียนฉิงนางก็มีสภาพไม่ต่างกัน นางพยายามที่จะลุกขึ้นไปสู้ต่อเช่นกันแต่ก็ลุกไม่ไหวสลบไปอีกคน