ข้าคือจักรพรรดิและข้าก็จะเป็นมันตลอดไป

การกวาดล้างป่าวิญญาณดำเนินไปด้วยความรวดเร็ว เนื่องจากหลี่หวงได้เสด็จมาที่นี่ด้วยตนเอง กองทัพทหารม้ามังกรดำและหน่วยลับเงาทมิฬต่างมุ่งมั่นตั้งใจที่จะทำงานให้เสร็จอย่างรวดเร็วที่สุด เพราะไม่มีใครต้องการให้องค์จักรพรรดิรอนานเกินไป ในขณะนี้เอง หลี่หวงเองก็กำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับพืชพันธุ์ที่เขาต้องการปลูกในป่าวิญญาณ หลังจากที่ยึดครองพื้นที่ทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์แล้ว เนื่องจากดินที่นี่อุดมไปด้วยพลังวิญญาณ เขารู้ว่าทุกอย่างที่ปลูกจะเติบโตอย่างรวดเร็วและแข็งแรงมากอีกด้วย

"ข้าวเป็นอย่างแรกที่ต้องปลูกแน่นอนเนื่องจากใช้แปรรูปได้หลายอย่าง" หลี่หวงพึมพำกับตนเอง "จากนั้นมันฝรั่งและพืชผักอื่น ๆ ...."

หลังจากที่เลือกพืชที่จะปลูกได้แล้ว หลี่หวงก็เริ่มวางแผนจัดสรรปันส่วนพื้นที่ต่างๆ เพื่อเปลี่ยนป่าวิญญาณให้เป็นแหล่งการเพาะปลูกขนาดใหญ่ของราชวงศ์เพลิงสวรรค์ แต่อย่างไรก็ตาม ป่าวิญญาณก็ยังไม่ได้ถูกยึดครองทั้งหมด จึงทำให้เขาตัดสินใจออกไปตรวจสอบลักษณะพื้นดินและภูมิประเทศต่างๆ พร้อมทดสอบพลังใหม่ของหลี่หวงที่เพิ่งได้รับมา

หลี่หวงบินขึ้นไปบนฟ้าด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยอำนาจ สายลมที่โหมกระหน่ำทำให้บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความสดชื่น เขามองลงไปยังป่าที่เบื้องล่าง ก่อนที่จะยกมือขึ้นช้า ๆ ก้อนเพลิงขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา มันคือพลังจากร่างกายเพลิงศักดิ์สิทธิ์ก่อนหน้านี้ที่เขาเอามันมาจากชายคนนั้น

"เพลิงศักดิ์สิทธิ์..." หลี่หวงยิ้มเล็กน้อย

ขณะเดียวกัน ไป๋เสวี่ยซึ่งกำลังต่อสู้กับสัตว์วิญญาณอยู่ในป่าก็รู้สึกถึงความร้อนแปลกประหลาดจากบนฟ้า นางเงยหน้าขึ้นไปมองทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่กำลังแผ่ออกมา ความร้อนที่เข้ามาปกคลุมบรรยากาศทำให้สัตว์ทุกตัวในป่ารู้สึกถึงความตายที่ที่ใกล้เข้ามาหาพวกมัน

ทันใดนั้น... ตูม!!! เสียงระเบิดดังขึ้นสะเทือนลั่นไปทั่วทั้งบริเวณ ก้อนเพลิงขนาดใหญ่ที่หลี่หวงสร้างขึ้นพุ่งลงมายังพื้นดิน กวาดล้างทุกสิ่งที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง ต้นไม้หลายต้นถูกเผาจนไหม้เป็นเถ้าถ่าน สัตว์วิญญาณที่อยู่ในบริเวณนั้นส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดก่อนจะล้มตายไปในพริบตาจากการถูกเผา

"พลังนี้...ใครกัน" ไป๋เสวี่ยพึมพำกับตัวเอง ขณะที่นางยังยืนตะลึงมองภาพตรงหน้า

แต่หลี่หวงยังไม่หยุดแค่นั้น เขาสร้างดาบไฟจำนวนมากจากพลังเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของเขา ก่อนจะพุ่งตรงไปข้างหน้า ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบและสง่างาม ดาบไฟที่หลี่หวงสร้างขึ้นสังหารสัตว์วิญญาณเหล่านั้นด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ทุกการเคลื่อนไหวของหลี่หวงมีความแม่นยำและเด็ดขาด ทุกครั้งที่ดาบเพลิงนั้นฟาดฟัน ก็จะมีสัตว์วิญญาณที่ล้มตายไปเสมอ

เสียงการสังหารยังคงดังก้องไปทั่วทั้งป่าวิญญาณ เศษซากและเลือดของสัตว์วิญญาณนอนเกลื่อนพื้น หลี่หวงรู้สึกได้ถึงความสมบูรณ์ในพลังของเขา เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะปล่อยพลังออกไปอีกครั้ง ดาบไฟหลายสิบเล่มพุ่งออกมาจากมือของเขาและฟาดฟันเหล่าสัตว์วิญญาณที่เหลืออย่างไร้ความปรานีใดๆ

หลังจากเวลาผ่านไปไม่นาน การกวาดล้างป่าวิญญาณก็สำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์ เหล่าทหารทั้งทหารม้ามังกรดำ หน่วยลับเงาทมิฬต่างมารวมตัวกันที่ ณ สุดขอบของป่าวิญญาณที่เป็นพื้นที่ติดกับทะเลอันกว้างใหญ่ แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมายังพื้นน้ำ ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูเงียบสงบ แต่ในความเงียบสงบนี้ ทุกสายตากลับจ้องมองไปยังจักรพรรดิหลี่หวงด้วยความเคารพ

หลี่หวงยืนมองออกไปที่ทะเลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคิด เขารู้ว่าการยึดครองป่าวิญญาณครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นการขยายอาณาเขต แต่ยังเป็นก้าวสำคัญในการสร้างฐานเศรษฐกิจของราชวงศ์เพลิงสวรรค์อีกด้วย ภาคเหนือซึ่งเคยเต็มไปด้วยความวุ่นวายจากการโจมตีของสัตว์วิญญาณและเป็นที่ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ในอีกไม่นานที่นี่มันจะกลายเป็นสถานที่ที่สำคัญที่สุดสำหรับราชวงศ์เพลิงสวรรค์อย่างแน่นอน

ไป๋เสวี่ยซึ่งตามมาถึงพื้นที่ทะเลแห่งนี้เช่นกัน นางมองไปที่ชายที่นางเห็นก่อนหน้านี้ด้วยความตกใจ นางไม่เคยคิดเลยว่าชายคนนั้นจะเป็นจักรพรรดิหลี่หวงผู้ยิ่งใหญ่ นางรีบคุกเข่าลงต่อหน้าหลี่หวงทันทีตามเหล่าทหารคนอื่นๆ ที่คุกเข่าอยู่แล้ว

"พวกเจ้าทำได้ดีมาก" หลี่หวงกล่าวเสียงหนักแน่น "ตอนนี้ภาคเหนือของเราปลอดภัยแล้ว และมันจะกลายเป็นแหล่งส่งออกอาหารที่สำคัญสำหรับราชวงศ์เพลิงสวรรค์อย่างแน่นอนในอนาคต"

ไป๋เสวี่ยและทหารทั้งหลายต่างโค้งคำนับด้วยความเคารพ เสียงของหลี่หวงที่แฝงไปด้วยอำนาจนั้นทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความมุ่งมั่นและเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ขององค์จักรพรรดิ

ในขณะนั้นเอง หลี่หวงก็ถามขึ้น "กองทัพดั้งเดิมของนายพลเว่ย และกองทัพจากเมืองอื่น ๆ จะมาถึงในอีกกี่วัน?"

ทันใดนั้น หนึ่งในสมาชิกของหน่วยลับเงาทมิฬก็พุ่งออกมาจากเงามืด เขาคุกเข่าลงด้วยความเคารพก่อนจะรายงานว่า "อีก 3 วันขอรับ พวกเขาจะมาถึงที่นี่ขอรับ"

หลี่หวงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ดี...เมื่อพวกเขามาถึง การสร้างฟาร์มก็จะเริ่มขึ้นทันที"

หลังจากนั้น หลี่หวงก็หันมาทางทหารทั้งหมด "กลับไปที่เมืองกันก่อน"

ทหารทุกคนตอบรับคำสั่งด้วยความเคารพ และเริ่มเคลื่อนตัวกลับไปยังเมืองในภาคเหนืออย่างเป็นระเบียบ ระหว่างทาง หลี่หวงมองไปยังท้องฟ้าและทะเลด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย