“แม่นาง...แม่นาง...เวยหลินจิง...เ้าปลอดภัยแล้ว ลืมตาสิ” ไท่หยางเขย่าร่างของนางให้ตื่นจากภวังค์ที่โหดร้าย ท่อนแขนที่แข็งแกร่งโอบไหล่นางไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างเขาใช้มือค่อย ๆ ตบหน้าหญิงสาวเบา ๆ เพื่อพยายามปลุกให้นางตื่น
“อย่า..หยุดนะ..ออกไป..กรี๊ดดดด” หญิงสาวยังไม่ได้สติ จิตใต้สำนึกยังคงอยู่ในเหตุการณ์อัปยศ
“หลินจิง..ลืมตาสิ เ้าปลอดภัยแล้ว... หลินจิง! ลืมตาเดี๋ยวนี้!” ชายหนุ่มตะคอกเสียงดัง จนหญิงสาวที่กำลังกรีดร้องและดิ้นเร่า ๆ ทั้ง ๆ ที่ไร้สติสัมปชัญญะ สะดุ้ง หยุดดิ้น แล้วลืมตาขึ้นในทันที
ดวงตาหวานที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตา ตอนนี้เต็มไปด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด ถึงลืมตาก็ยังเหม่อลอย นางมองหน้าชายหนุ่มที่โอบกอดนางอยู่อย่างงวยงง เหมือนไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น จับต้นชนปลายไม่ถูก
“เ้าปลอดภัยแล้ว พวกมันไม่ทันได้ทำอะไรเ้า ข้ากับฮุ่ยเฟินมาช่วยไว้ได้ทัน ... ไม่ต้องหวาดกลัวแล้ว เ้าปลอดภัยแล้วนะ” เสียงทุ้มที่พยายามปลอบโยน เรียกสตินางกลับมาสู่ปัจจุบัน แล้วน้ำตาก็ไหลรินเหมือนทำนบพัง นางร้องไห้จนตัวโยนกับอกชายหนุ่ม
“พวกมัน..พวกมัน..พยายามจะ..จะ...” นางสะอื้นไห้จนไม่สามารถเรียบเรียงคำพูดได้
“ชู่ว์...” แขนแกร่งทั้งสองข้างเปลี่ยนมากอดร่างน้อยให้แนบอกอุ่น แล้วใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งลูบศีรษะตามเส้นผมนุ่มสลวยเบา ๆ เพื่อปลอบขวัญ
“ข้ารู้ ข้ารู้..แต่พวกมันยังไม่ทันได้ทำอะไรเ้านะ เราสองคนเข้ามาช่วยเ้าไว้ได้ก่อน เ้าปลอดภัยแล้ว” เขายังย้ำประโยคเดิมเพื่อให้นางคลายความใ และวิตกกังวล
นางยังสะอื้น แต่เงยหน้ามองชายหนุ่ม ดวงตาเข้ม ดุ ในตอนนี้ฉายแววปลอบประโลมและอ่อนโยนยิ่ง พยักหน้าเพื่อยืนยันในสิ่งที่พูดไป มือแข็งแรงค่อย ๆ เช็ดน้ำตาจากใบหน้านวลให้อย่างแ่เบา แล้วค่อยหยิบปอยผมที่หล่นลงมาที่พวงแก้ม ย้ายออกไปทัดที่ใบหูให้อย่างอ่อนโยน
นางรำลึกถึงความทรงจำล่าสุดก่อนหมดสติ นึกได้ถึงมือหยาบที่ลูบไล้ไหล่มน ทำให้นางรีบจับเสื้อผ้าตนเองก็พบเสื้อคลุมกำมะหยี่ตัวใหญ่ห่อหุ้มร่างกายนางอยู่ จิตมโนไปสู่เหตุการณ์ต่อจากที่หมดสติจึงสะอื้นไห้อีกครั้ง
“มันยังไม่ได้ทำอะไรเ้าจริง ๆ มัน..เอ่อ..กำลังจะถอดอาภรณ์ของเ้า แต่เราเข้ามาช่วยตอนเ้าเริ่มหมดสติไปพอดี เรายืนยันว่ามันยังไม่ได้ทำอะไรเ้า.. หลินจิง ขอให้เชื่อข้าเถิด”
ตากลมหวานที่เวลานี้แดงช้ำจากการร้องไห้ จ้องลึกไปในตาของชายหนุ่มเพื่อค้นหาความจริง “จริงนะคะคุณชาย ท่านไม่ได้หลอกข้านะ”
“มองตาข้าแล้วฟังนะ...เ้าปลอดภัย พวกมันไม่ได้ทำอะไรเ้า”
ดวงตาแสนอบอุ่น ตอกย้ำทุกคำที่พูด “เพียงแต่เสื้อผ้าเ้าตอนนี้ไม่เรียบร้อย ข้าใช้เสื้อคลุมของข้าเองคลุมตัวเ้าเอาไว้ ถ้าเ้าลุกไหวแล้ว เ้าค่อยจัดแจงเสื้อผ้าเองแล้วกัน”
ตากลมหวานยังคงจ้อง และซึมซับความอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัยจากอ้อมแขนแกร่งและอกอกว้างนั้น จนเริ่มรำลึกได้ถึงความไม่เหมาะสม จึงพยายามลุก ชายหนุ่มจึงค่อยคลายวงแขนออกมาเหลือเพียงประคองร่างน้อยให้ค่อย ๆ ลุกขึ้น หากแต่เมื่อนางพยายามยืดตัวยืนขึ้น นางก็ต้องรีบกุมท้อง ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ แล้วทรุดตัวลงอีกครั้ง
ไท่หยางที่เฝ้าระวังอยู่ข้าง ๆ รับร่างน้อยไว้ได้ทันก่อนจะทรุดลงไปกับพื้น “มันชกท้องเ้าใช่หรือไม่!” ร่างบางเพียงผงกศีรษะเบา ๆ ชายหนุ่มกำมือแน่นด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากครั้งแรกที่ตามมาพบตอนที่ไอ้ทหารชั่วนั่นกำลังจะทำร้ายนางพอดี เพียงภาพที่เห็นมันขึ้นคร่อมร่างนาง ใช้มือดึงเสื้อออกจากไหล่มน แล้วลูบไล้อย่างจาบจ้วง เพียงแค่นั้นสติเขาก็ขาดผึง พุ่งตัวเข้าไปกระชากไอ้ทหารสารเลวนั่นออกมาจากร่างบาง แล้ว “จัดการ” มันจนกลายเป็ผีเฝ้าป่าไป พร้อม ๆ กับฮุ่ยเฟินที่จัดการไอ้สองคนที่เฝ้าต้นทางอยู่ริมทาง
“งั้นเ้าคงเดินไม่ไหวไปอีกสักพักใหญ่.. นี่ก็บ่ายจัดแล้ว อีกไม่นานก็คงมืด แถวนี้ห่างไกลตัวเมือง หมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดก็น่าจะอีกไกล เราคงหาโรงเตี๊ยมพักแรมได้ยาก ถ้าย้อนออกไปสักหน่อยมีศาลเ้าเล็ก ๆ ที่ถูกปล่อยร้าง ข้าพาเ้าไปพักที่นั่นก่อนก็แล้วกัน” ไม่รอให้นางตอบรับหรือปฏิเสธ ชายหนุ่มก้มตัวลงใช้แขนช้อนร่างบางขึ้นสู่อ้อมแขน แล้วอุ้มนางเดินไปทันที
“...คุณชาย...เอ่อ..” ยามนี้สติของนางกลับมาเต็มที่แล้ว พร้อมกับโล่งใจกับการรับรู้ว่าตนเองปลอดภัยจากความอัปยศที่ไอ้คนเลวมันพยายามจะยัดเยียดให้ เมื่อชายหนุ่มเ้าของดวงตาคมที่นางเห็นในฝัน กำลังอุ้มนางไว้ในอ้อมแขน แนบชิดกับอกกว้าง ใบหน้านวลจึงแปรเปลี่ยนเป็สีชมพู ไม่กล้าสบตาเขาอีกต่อไป
“ขออภัยด้วยที่ข้าต้องจาบจ้วงเช่นนี้..แต่เ้าเดินไม่ไหว แล้วเราก็ไม่ควรพักในป่าตอนกลางคืน ข้าจะรีบเดินไปให้ถึงอารามร้างนั่นไว ๆ ก็แล้วกัน” ... เขาพูดลอย ๆ ขึ้นโดยไม่ก้มลงสบตากับร่างเล็กในอ้อมแขน แล้วใบหน้าเข้มก็ปรากฎสีระเรื่อขึ้นเช่นกัน ทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวจึงไม่มีผู้ใดกล่าวคำใดต่อกันอีกไปตลอดทาง มีเพียงฮุ่ยเฟินที่เดินยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่ เป็ที่ขัดตาของคุณชายไท่หยางยิ่งนัก
1K
