บทที่19 ขอ
“แฮ่กๆทำไม ทำไมถึงไม่ยอมล้ม”ร่างบางเอ่ยขึ้นมาขณะหอบตัวโยน
เธอใช้ดาบแทนไม้เท้าประคองร่างไม่ให้ล้มลงขณะจ้องมองไปยังร่างของบุรุษหนุ่มเบื้องหน้าด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อหยาดเหงื่อของเธอไหลอาบทั่วใบหน้าทำให้ใบหน้าของเธอเปล่งประกายที่น่าหวานหอมกลิ่นเหงื่อของเธอไม่ได้ไม่น่าดมเลยมันกลับหอมหวนจนเทวาแทบจะอยากเข้าไปกอด
เสน่ห์ของซายูริในตอนนี้มันแทบจะทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มๆหัวใจละลาย
การต่อสู้ของทั้งสองเป็ไปอย่างต่อเนื่องซายูริฟาดฟันดาบใส่ร่างของเทวาด้วยความเร็วที่สายตาของมนุษย์ปกติมองไม่เห็นหากเทียบกันแล้วเธอถือว่าเก่งกายมากเมื่อเทียบกับเด็กคนอื่นๆที่มาสมัครเรียนแต่โชคร้ายนักที่เธอมาเจอกับเทวาที่เพียบพร้อมทั้งการโจมตีและการป้องกัน
ซ้ำยังมีการรักษาตัวเองที่ยอดเยี่ยมที่สุดจนทำให้เธอที่ใช้ดาบต่อสู้เสียเปรียบอย่างมาก
นอกจากนั้นซายูริแม้จะลงมือเต็มกำลังแต่เธอไม่เคยโจมตีไปยังลำคอและศีรษะของเทวาเลยแม้แต่ครั้งเดียวมันถือเป็ความใจอ่อนอันใสซื่อบริสุทธิ์ของเธอจิตใจของเธอดีมากซึ่งนั้นก็เป็เื่อันตรายหากเป็การต่อสู้ถึงชีวิต เื่นี้เทวาทั้งชื่นชมนิสัยนี้ของเธอและไม่เห็นด้วยไปในตัว
ตอนนี้มันยังไม่เป็ไรที่เธอจะมีนิสัยน่ารักๆแบบนี้
แต่หากออกไปเบื้องนอกแล้วเธอใจอ่อนกับศัตรูเกรงว่าเธอคงเหลือแต่ร่างไร้ิญญา
เทวายืนต่อหน้าของซายูริราวกับขุนเขาบรรพตที่ไม่ไหวเอน
มันให้ภาพที่ยิ่งใหญ่อย่างมาก
เืของเขาอาบทั่วร่างแต่ไม่มีาแเลยแม้แต่น้อย
“คุณหนูดาบของเธอแข็งแกร่งมากแต่น่าเสียดายมันทำอะไรฉันไม่ได้”เทวายิ้มเท่ๆ
แต่ในใจ
‘อ้ากกกกกเจ็บชิบหาย ดาบแม่มโคตรคม!หากไม่มีพวกทักษะที่ลดความเ็ปจากการโดนโจมตีมาล่ะก็ตรูกรี๊ดออกไปแล้วแต่เพื่อสร้างพิคเจอร์ที่ดีตรูต้องอดทน อดทนไว้ตัวข้า!’เทวากรีดร้องในใจ
หากมองให้ดีภายใต้ร่างที่สงบเยือกเย็นเหมือนกับขุนเขาของเทวาจะสั่นเทาเบาๆเพราะความเ็ปสะสม
“ฮึ่มฉันไม่ยอมแพ้หรอก ต่อให้หมดแรงฉันก็ไม่ยอมแพ้ แฮ่ก!”ซายูริพยายามฝืน
พละกำลังของเธอนั้นเหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปแต่อึดกว่านิดหน่อยพลังของเธอทั้งหมดมาจากดาบของเธอ การกลายพันธุ์ของเธอเกี่ยวกับดาบทั้งสิ้นหากไม่มีดาบเกรงว่าเธอคงไม่ต่างจากคนทั่วไปมากนักดังนั้นแม้จะต่อสู้มาได้ไม่นานแต่เธอก็แทบจะหมดสภาพแล้ว
อันที่จริงคู่ต่อสู้ของเธอที่เธอเจอมานั้นส่วนใหญ่จะถูกล้มในแค่พริบตาเพราะพลังดาบของเธอ
แต่เทวานั้นเป็ข้อยกเว้นและเห็นได้ชัดเจนว่าเธอแพ้ทางพวกที่มีพลังป้องกันสูงโดยเฉพาะพวกที่มีความสามารถในการรักษาตัวเองเธอจะแพ้ทางเป็พิเศษนอกซะจากว่าเธอสามารถสังหารอีกฝ่ายได้ในดาบเดียวนั่นจึงเป็หนทางที่จะทำให้เธอไร้พ่ายเพราะกลบจุดอ่อนของเธอ
แต่ตอนนี้เธอยังไม่ถึงจุดนั้นและหนทางยังอีกยาวไกล
ซายูริยกดาบของเธอขึ้นมาก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเทวาอีกครั้งแต่ดูเหมือนว่าเธอจะเสียพละกำลังไปแทบจะหมดสิ้นทำให้การเคลื่อนไหวของเธออ่อนปวกเปียกแม้ว่าแววตาและจิตใจของเธอจะมุ่งมั่นแต่ร่างกายของเธอนั้นไม่ไหวแล้ว
ทันใดนั้นก่อนที่เธอจะถึงระยะโจมตีของเธอซายูริกลับสะดุดขาของตัวเองล้มคว่ำลงไป
“ว้าย!”ซายูริอุทานออกมาอย่างใ
แต่ก่อนที่หน้าของเธอจะกระแทกพื้นก็ได้มีแขนอันแข็งแกร่งมารับเธอเอาไว้แต่นั่นยังไม่ทั้งหมดเพราใบหน้าของเธอฝังเข้าไปที่หน้าออกของเขาส่วนสูงของเธอนั้นค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับเด็กสาววัยเดียวกันแต่เทวานั้นผ่านการขัดเกลาร่างกายมานานมากทำให้เขาสูงเกินกว่าเด็กวัยเดียวกัน
“เอะ?”ซายูริใตัวแข็งทื่อ
“ระวังหน่อยสิเ้าหญิงประเดี๋ยวก็หกล้มจนได้แผลหรอก”เทวายิ้มอ่อนโยนจ้องมองตาหวานๆของเธอระยะใกล้
‘อ้ากกกกบิดาคนนี้ช่างเท่และน่าหลงใหลจริงๆ หุหุหุ ซายูริเอ๋ยจงตกเป็ของเทวาผู้เป็เอกคนนี้เถอะ มามะยอดยาหยีมาหาป๋ามา อะคริๆ์ช่างเป็ใจให้เธอสะดุดล้มจริงๆ วันนี้์เข้าข้างตรูชัดๆ คริๆฮ่าๆ’ในใจของเทวาตื่นเต้นอย่างมากกับเหตุการณ์เช่นนี้
ลมหายใจของเธอรดที่แผ่นอกของเขาส่งกลิ่นหอมรัญจวน
หัวใจของซายูริเต้นถี่รัวปานกลองศึกเธอทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เคยได้ใกล้ชิดผู้ชายมาก่อนเธอลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปจากสมองจนหมดสิ้น หลงเหลือเพียงความเขินอายจนใบหน้าร้อนผ่าว
เธอรีบผลออกจากแผงอกที่อบอุ่นของเขาแต่เพราะรีบเกินไปทำให้เธอจะล้มไปด้านหลังอีกครั้ง
เทวาจึงใช้มือขวาโอบรอบคอของเธอเอาไว้มือหนึ่งก็ประคองที่เอวของเธอ
ใบหน้าของทั้งสองใกล้กันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
ั์ตาของทั้งสองจ้องมองกัน
ร่างของเธอในตอนนี้น่าอับอายมากกว่าเมื่อครู่นี้เสียอีก
ภาพของทั้งคู่ทำให้ทั้งสนามต่อสู้เงียบกริบทั้งหมดต่างก็อึ้งเมื่อเห็นเหตุการณ์เป็แบบนี้ก่อนที่เสียงจะดังกระหึ่มขึ้นมา
“อ้ากกกกกกเ้าบ้านั่นมันบังอาจแตะต้องเ้าหญิงซายูริ ข้าคนนี้ไม่ให้อภัยมันเด็ดขาด ทำไมทำไมไม่เป็ตรูเองที่ได้โอบกอดเธอ โธ่ ม่ายนะ ซายูริจัง!”เสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังคร่ำครวญขึ้น
“ฮึ่ม!ฉันจะตัดแขนของมันออกและเลาะเส้นเอ็นของมันให้หมดทั้งตัวเพื่อให้สาสมกับที่มันแตะต้องตัวของซายูริจัง”
“กรอดๆ!หนอย...บังอาจมาจับตัวซายูริจังของฉันสงสัยมันไม่เคยเห็นโลงศพ!”
สรรพเสียงดังนั้นขึ้นมาพร้อมกับอวยพรให้กับเทวากันถ้วนหน้า
รังสีสังหารแ่าบออกมาจากคนกลุ่มนี้
ในขณะเดียวกันด้านของเด็กผู้หญิง
“กรี๊ดเทวาแม้จะหน้าตาไม่ดีแต่เขาช่างเท่และสมเป็ชายชาตรีฉันล่ะอยากที่จะแทนที่ซายูริจังจริงๆ”
“จริงด้วยแววตาของเขามีเสน่ห์มากฉันอยากจะรู้จักเขาให้มากกว่านี้จัง”
เสียงของเด็กสาวดังขึ้นมาแว่วๆ
แต่เสียงเ่าั้ไม่ได้เข้าไปถึงเทวากับซายูริเลยหัวใจของทั้งสองเต้นเร็วขึ้น เทวายอมรับว่าซายูริมีเสน่ห์และงดงามมากๆเขาอยากเธอ เขาไม่เคยมีความรักมาก่อนไม่ว่าจะโลกโน้นหรือโลกนี้ จนกระทั่งได้เห็นซายูริทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเปลี่ยนไปเมื่อได้เห็นเธอ
เขาไม่รู้ว่าเขาเริ่มรักเธอหรือแค่ชอบหรือแค่ลุ่มหลง
แต่นั่นไม่สำคัญ
เขาจะไม่มีวันมอบเธอให้กับใครเด็ดขาด
หากใครที่บอกว่าความรักคือการให้แน่นอนว่าเทวาจะตบหน้ามัน
สำหรับเขาสิ่งที่เขาชอบรักหรือหลงใหลก็แล้วแต่
เขาจะมัน!
ไม่ว่าจะยากเพียงใดก็ตามเขาจะเอามาให้ได้!
เทวาจ้องมองริมฝีปากเอิบอิ่มนั้นขณะที่โน้มหน้าเข้าไปซายูริที่เห็นใจสั่นไหวได้แต่หลับตาเพราะขาดประสบการณ์ในเื่นี้อย่างสิ้นเชิงจึงทำให้เธอไม่อาจขัดขืนได้การกระทำของเทวานั้นเป็ไปตามสัญชาตญาณ มันไม่ใช่สิ่งที่เขาตั้งใจอาจเพราะอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้เขาอยากจะจูบเธอ
ขณะนั้นเอง
“อะแฮ่ม!”เสียงกระแอมดังขึ้นมาขัดจังหวะเทวาสิ้นเชิง
เสียงกระแอมนี้ดังสะท้อนในใจของทั้งสองทำให้พวกเขาได้สติและรีบแยกออกจากกัน
ใบหน้าของทั้งสอแดงก่ำแต่เทวานั้นใบหน้าหนายิ่งกว่าปูนซีเมนต์เขากลับสู่สภาวะปกติได้อย่างรวดเร็วและหันไปมองผู้ที่ขัดจังหวะเขากลายเป็ว่ามันคือตาลุงมอแกนนั่นเองที่ส่งเสียงกระแอมออกมาเทวารู้สึกขอบคุณมอแกนเล็กน้อยที่ไม่ทำให้เขาล้ำเส้นจนเกินไปหากเขาจูบซายูริจริงๆสถานการณ์มันอาจจะเลวร้ายลง
แน่นอนว่าเื่นี้เร่งรัดไม่ได้และต้องอยู่ในเส้นที่ขีดเอาไว้
จนกว่าจะถึงเวลาที่สุกงอมแน่นอนว่าเทวาจะไม่ทำอะไรเกินเลยเด็ดขาด
เขาไม่ได้เชี่ยวชาญเื่ความรักแต่เขาไม่ได้โง่
บางสิ่งบางอย่างนั้นไม่สามารถเร่งรัดได้
แต่ทว่าอีกใจนั้นเทวาก็อยากจะจูบเธอจริงๆเพื่อแสดงความเป็เ้าของและเขาก็อยากจะลิ้มลองััของรสจูบดูสักครั้ง
จะอย่างไรนี่ก็เป็จูบแรกของเขาหากมันเกิดขึ้นล่ะนะ
“อะเอ่อ... คือว่า...ฉันขอยอมแพ้ค่ะ”ซายูริหลังจากตั้งสติได้แล้วนั้นก็เอ่ยขึ้นมาพลางก้มหน้าก้มตาลงไม่สบสายตาใคร
“ผู้ชนะได้แก่เทวาเอาล่ะทั้งสองลงมาได้แล้วและคู่ต่อไปหมายเลข149กับ150 เชิญ!”มอแกนกล่าว
ซายูริรีบเดินออกไปและไม่หันไปมองเทวาเพราะอายเกินไป
“เดี๋ยวก่อนคุณหนู”เทวารีบเรียกเธอ
ซายูริสะดุ้งเล็กหยุดตัวลงก่อนจะกล่าวกับเทวาว่า
“อะอะไรหรือคะ?”
เทวาเดินเข้ามาใกล้เธอจนหัวใจของซายูริสั่นไหว
“ขอ...ฉันขอหมายเลขติดต่อกับคุณหนูได้ไหมฉันอยากจะรู้จักเธอให้มากกว่านี้”เทวากล่าวเสียงเบากับซายูริ
แต่คนส่วนใหญ่ก็ได้ยิน
ซายูรินิ่งงันไปแต่ไม่นานเธอก็ให้หมายเลขติดต่อให้กับเทวาด้วยใบหน้าเขินอาย
“ขอบคุณนะซายูริ”เทวายิ้มจริงใจ
แววตาของเขาอ่อนโยนขึ้น
บางทีนี่อาจเป็รอยยิ้มที่จริงใจที่สุดของเขาเลยก็ว่าได้ปกติแล้วเทวามักจะยิ้มแต่เป็รอยยิ้มที่ไม่ใช่แบบนี้การแสดงออกของเขาก็ไม่ใช่แบบนี้ความจริงใจและแววตาของเขาในยามนี้นั้นสะกดสายตาของซายูริเอาไว้ก่อนที่เธอจะสะดุ้งเล็กน้อยแล้วรีบวิ่งกลับไปยังกลุ่มของเธอ
ใบหน้าของเธอที่แดงซ่านนั้นช่างน่ารักจริงๆ
แน่นอนว่ามันย่อมมีเสียงหมาเห่าดังขึ้นมาเมื่อเขาได้รับหมายเลขติดต่อกับซายูริ
ผู้ที่ได้ชื่อว่าเ้าหญิงแห่งตระกูลโอดะสาวงามที่ติดอันดับของเมืองB5ที่มีแต่ผู้ที่หมายปองเธอบัดนี้มีผู้ชายโชคดีคนหนึ่งได้รับหมายเลขติดต่อส่วนตัวของเธอไป
นี่มันช่างน่ากระทืบให้ตายจริงๆ
หัวใจของเด็กหนุ่มหลายๆคนร่ำร้องครวญคราง
ทว่าเทวาไม่ได้สนใจพวกตัวประกอบเ่าั้เขาเดินยิ้มกริ่มกลับไปยังที่ของตนเอง แม้ว่าจะได้รับสายตาอาฆาตแต่เขาหาได้สนใจไม่ในความคิดของเขาตอนนี้มีแต่ซายูริจังเท่านั้น
การประลองยังคงมีต่อไปเรื่อยๆจนมาถึง่บ่ายพวกเขาได้รับประทานอาหารกลางวันที่แจกฟรีแล้วมาประลองกันต่อเนื่องจาก้าหาอันดับหนึ่งดังนั้นมันเป็ไปไม่ได้ที่จะต่อสู้กันแค่รอบเดียว
การต่อสู้เกิดขึ้นอีกครั้งเป็การจับคู่ระหว่างคนที่แพ้เมื่อหมดรอบคนที่แพ้ในตอนเช้าก็ถึงคราวของผู้ที่ชนะในตอนเช้าจะมาต่อสู้กันบ้างการต่อสู้ไล่มาเรื่อยๆจนถึงรอบของเทวา
เมื่อเขาขึ้นไปบนสนามประลองก็พบเจอกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่แสดงใบหน้าอาฆาตมาให้เทวา
“แกบังอาจแตะต้องซายูริจังด้วยมือที่สกปกของแกตัวแกก็โสมมและอัปลักษณ์ซ้ำยังเลวทราม วันนี้ฉันจะกระทืบแกให้จมตรีนอย่าคิดว่าความสามารถของแกวิเศษนักล่ะ เพราะแกแค่สามารถรักษาตัวเองได้เท่านั้นแกคงต่อสู้ไม่เป็ด้วยซ้ำไปดังนั้นฉันจะสอนการต่อสู้แกเองคราวนี้ทุกคนจะได้รู้ว่าที่แท้แล้วแกมันก็คือคนที่มีดีที่ความสามารถรักษาตัวเองเท่านั้น...ส่วนความสามารถอันแข็งแกร่งของฉันนั้นก็คือ...”
ยังพูดไม่ทันจบทันใดนั้น
ฟุบ!
เปรี้ยง!
ร่างของเทวาหายวับไปก่อนจะปรากฏที่เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มคนนี้แล้วฟาดตบใบหน้าของเขาเข้าอย่างจังจนหน้าหันกระเด็นออกไปฟันของเด็กคนนี้หลุดร่วงกระเด็นออกมาจากปากของเขาพร้อมกับเืกลุ่มใหญ่หากให้ภาพนี้แสดงแบบเชื่องช้ามันจะสวยงามน่ามองเป็อย่างมาก
เทวากอดอกของเขากล่าวด้วยเสียงไม่แยแสว่า
“หาว่าอะไรนะ?แต่แกพล่ามมากเกินไปว่ะฉันรำคาญ”
เมื่อเขาทำภารกิจจนได้รับความสำเร็จระดับสูงสุดอันเนื่องมาจากความเมตตาของซายูริที่โจมตีได้รวดเร็วทำให้เขาทำภารกิจสำเร็จจนได้และบัดนี้เมื่อเขาไม่ต้องสนใจภารกิจเขาจะไว้หน้าคนที่มาด่าเขาปาวๆแบบนี้ได้ยังไง
มีแต่ตบให้คว่ำมันถึงจะสะใจ!
โครม!
ร่างของเด็กหนุ่มร่วงลงพื้นห่างไปหลายสิบเมตรแน่นิ่งไป
“...”
ความเงียบเกิดขึ้นทั่วทั้งสนามสอบ
.........................................................................
![ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/280de573a8843758a91af1749681e06e.webp)
23K
