1.2 ได้เื่
“แต่ผมเป็ครั้งแรกของคุณนะ”เขาะโไล่หลังเธอ
เมธาวีหยุดมือที่กำลังจะเปิดประตูออกมาได้เพียงเล็กน้อยมือบางนิ่งค้างไป แต่แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น แล้วเธอก็ไม่ได้หันกลับมามองเข้าพร้อมกับเปิดประตูห้องออกไปและทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่รั้นเสมอต้นเสมอปลายของเธอว่า
“ฉันไม่ถือ”
ผู้หญิงคนนั้นออกจากห้องนี้ไปนานแล้วแต่เ้าของห้องยังคงยืนตะลึงอยู่ที่เดิม เพราะประโยคที่ว่า “ฉันไม่ถือ” เนี้ยนะได้ยังไงกัน ตอนแรกเขากะจะนั่งคุย ตกลงกับเธอให้เข้าใจว่าที่มาที่ไปมันเป็ยังไงแล้วดูเธอทำกับเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ จะว่าหน้าตาเขาไม่น่าสนใจ ก็ไม่น่าจะใช่ เพราะเขาค่อนข้างมั่นใจในเสน่ห์และหน้าตาของตนเองอยู่มากหรือจะเป็เพราะลีลาเมื่อคืนที่เธอคงไม่ปลื้ม ก็ไม่น่าจะใช่เพราะเมื่อคืนท่าทางเธอมีความสุขมาก หรือว่าฐานะ แต่เขาเป็ถึงท่านประธานใหญ่ของโรงแรมนี้และโรงแรมในเครือเลิศบูรณะอีกทั่วประเทศนะ ได้ยังไงกันแต่ก็ใช่ว่าเธอจะรู้เื่ราวของเขาหนิเมื่อคืนเธอแทบจะไม่ได้พูดคุยหรือถามประวัติอะไรเลย
ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจน่านนทีได้แต่ส่ายหัวแบบงงๆ ว่าทำไมเธอถึงไม่รู้สึกหรือโวยวายเอะอะ อะไรเลยนะ
“ฉันไม่ถือฉันไม่ถือนี่นะ” เขาทวนประโยคทิ้งท้ายที่เธอทิ้งไว้ก่อนออกจากห้องไปอยู่หลายรอบพร้อมทั้งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน สาเหตุที่ทำให้ทั่งคู่มาลงเอยที่เตียงนี้ในห้องแบบนี้
“คุณจะไม่ถือได้ยังไงก็ในเมื่อเมื่อคืนร้องซะลั่นห้องขนาดนั้น ผมปลอบคุณอยู่นานเลยนะคุณผู้หญิง”เขารำพึงรำพันกับตัวเองพร้อมเดินไปอาบน้ำเพื่อเรียกความสดชื่นกลับมาในห้องที่ผู้หญิงไม่ถือคนนั้นเพิ่งออกไป
ที่นอนยับยู่ยี่หมอนผ้าห่มกระจัดกระจาย เครื่องใช้ในห้องตกระเนระนาดไปคนละทิศทางผลจากเหตุการณ์เมื่อคืน แสดงให้เห็นว่าคงไม่ใช่คืนที่ธรรมดาทั่วไป
“เมธาวีเดชากิจ นักการตลาด ดีว้า ออร์แกไนเซอร์” เขาอ่านชื่อที่แสดงอยู่บนบัตรพนักงานขนาดมาตรฐานทั่วไปที่ตกอยู่ใต้เตียง กองรวมๆ กับหมอนและผ้าห่มบางส่วนที่รวมกันอยู่ที่พื้น
เขาอ่านมันซ้ำๆเหมือนกำลังทำการจัดเก็บข้อมูลในส่วนของความจำว่าไม่ควรลืมข้อมูลนี้พร้อมกับยิ้มร้ายแบบมีแผนในใจ “ยัยผู้หญิงไม่ถือ”
ทางด้านของคนที่เพิ่งเก็บของออกมาจากห้องจะเรียกว่าเก็บก็คงจะไม่ได้ เพราะดูจากรูปการณ์แล้วน่าจะเรียกว่าหอบของออกมาจากห้องมากกว่า หล่อนรีบควานหาคีย์การ์ดห้องพักในกระเป๋าเพื่อดูว่าใช่ที่เดียวกันหรือเปล่า ถ้าคนละที่นี่แย่เลย เพราะนั้นแปลว่าเธอต้องไปตามหาโรงแรมที่พักในสภาพแบบนี้นะหรือ แต่ถ้าไกลเธอคงเลือกจะเปิดห้องสักห้องเพื่อเรียกสติตัวเองก่อนว่าจะเอายังไงต่อดี
แต้มบุญของเธอนับว่ายังใช้ไม่หมดที่นี่คือโรงแรมเลิศทักษิณโรงแรมที่บริษัทเลือกเป็ที่พักสำหรับการเที่ยวประจำปีในครั้งนี้
“ขอบคุณ์”เธอนึกอยากจะขอบคุณทุกสิ่งอย่างบนโลกใบนี้เท่าที่จะนึกได้ที่ยังพอมีแต้มบุญหลงเหลือให้เธออยู่บ้าง
หลังจากที่เห็นหมายเลขห้องบนคีย์การ์ดเธอก็จ้ำหาห้องทันทีด้วยสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง ซ้ำเสื้อยังติดกระดุมผิดเม็ดอีกได้แต่ภาวนาในใจว่าขออย่าให้เจอใครที่รู้จักระหว่างทางเลย
ห้องพักที่เธออยู่คือชั้น14 ต้องลงลิฟต์มาอีก จะเที่ยงแล้ว แต่ทางเดินโซนห้องพักในโรงแรมยังคงเงียบสงบข้อดีของการที่เป็โรงแรมที่ใช้สำหรับพักผ่อนหรือเปล่านะ หรือแขกคนอื่นๆเขาออกไปเที่ยวข้างนอกกันหมดแล้ว ไม่รู้แหละ แต่วันนี้เป็วัน free Day ที่บริษัทปล่อยฟรีให้พนักงานใครจะทำอะไร จะไปที่ไหนก็ได้ หลังจากที่เมื่อคืนปาร์ตี้กันอย่างหนักหน่วง
“1407เจอซะที” เมธาวีแตะคีย์การ์ดเข้าห้องด้วยความรวดเร็ว คิดอยู่ว่าถ้าเจอกับดาริกาเพื่อนร่วมห้องที่เป็ผู้ช่วยในทีมจะอธิบายกับเธอยังไงว่าทำไมเมื่อคืนถึงไม่กลับห้องคิดคำอธิบายต่างๆนาๆ ที่จะสามารถเอามาแก้ตัวได้ก่อนแต่พอเปิดประตูห้องเข้าไปพบว่าเจอแค่ความเงียบสงบไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการนอนบนที่นอนทั้งสองเตียงจะว่าแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดแล้วก็ไม่น่าจะใช่ แล้วลูกน้องเธอไปไหนกัน
ไม่เจอหน้ากันก็ดีแล้วเธอจะได้ไม่ต้องตอบคำถาม สิ่งแรกที่ทำหลังจากเข้าห้องมาคือการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดการกับตัวเอง
“อะ”เธอเผลอโอดครวญด้วยความรู้สึกเจ็บ ความรู้สึกแรกที่โดนน้ำกะว่าจะให้น้ำเย็นเรียกสติ คืนความสดชื่นให้ตัวเองซะหน่อยแต่คิดว่าเธอคงคิดผิดมหันต์ ขอเปลี่ยนเป็แช่น้ำอุ่นให้รู้สึกดีละกัน
“เจ็บชะมัดเลย”เธอบ่นพึมพำขณะนอนแช่น้ำอุ่นที่ตัดสินใจเปลี่ยนจากน้ำเย็นที่ทำให้เธอสะดุ้งในตอนแรก
“ความเ็ปในวัย34 ของฉัน ทำไมถึงมาแบบที่ไม่ให้ทันตั้งตัวแบบนี้นะ” สาวสวยรวยเสน่ห์แถมความมั่นใจเกินร้อยแบบเธอ ต้องมามีครั้งแรกกับใครที่ไหนก็ไม่รู้แบบนี้นะบ่นเจ็บไป ก็พยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปด้วยเช่นกัน
ใช่ละเมื่อวานเป็วันที่บริษัทพามาพักผ่อนประจำปี ของวันที่12-14 ธันวาคมแล้วเมื่อวานก็เป็วันแรกที่เพิ่งเดินทางมาถึงโรงแรม โรงแรมที่ได้ชื่อว่าเป็ที่นิยมมากในหมู่นักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศบริษัทจึงให้โบนัสพนักงานด้วยการจัดที่พักระดับหกดาวให้ แถม Free Day ให้ตลอด่การพักผ่อนตามอัธยาศัยด้วย จะมีก็แค่เพียง Party Night ซึ่งก็คือเมื่อคืนที่ผ่านมานั้นเอง
เธอยอมรับว่าเมื่อคืนเธอดื่มหนักไปหน่อยเพราะ่นี้มีเื่เข้ามากวนใจเื่ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาด อีกอย่างอีก 2วันก็เป็วันหยุด ไม่มีโปรแกรมใดๆ ที่จะต้องเข้าร่วม ดังนั้นถ้าจะดื่มหนักหน่อยก็คงไม่เป็อะไรแต่ถ้ารู้ว่าถ้าเมื่อคืนจะคว้าแก้วมาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือแล้วต้องตื่นมาเจออะไรแบบนี้เธอคงจะไม่รับแก้ว และชนแก้วกับใครแน่
“พี่เมย์ให้เกียรติชนแก้วกับดาหน่อยนะคะ” ภาพเมื่อคืนกำลังลอยเข้ามาในหัวภาพที่ลูกน้องคนสนิทพ่วงด้วยตำแหน่งผู้ช่วยคู่ใจและเพื่อนร่วมห้องในการเที่ยวในครั้งนี้ที่บริษัทจัดให้ ยื่นแก้วมาขนชนกับเธอ
“เวอร์น้อยๆ หน่อย เธอจะมามอมพี่หรือเปล่า”เธอจิ้มหน้าผากของลูกน้องอย่างล้อเรียนพร้อมกับยื่นแก้วไปชนตามประสาเพื่อนเที่ยวเพื่อนดื่มกันอยู่บ่อยครั้ง
“ด้วยๆชนด้วย” และอีกหลายๆ เสียงที่นั่งร่วมโต๊ะเดียวกันยื่นแก้วมาร่วมชน
“หมดแก้วนะคะ”ดาริกาคะยั้นคะยอให้พี่ใหญ่ในทีมดื่มเครื่องดื่มของเธอให้หมดแก้ว
“หมดแก้วหมดแก้ว หมดแก้ว”เสียงเชียร์รอบข้างสร้างบรรยากาศในการดื่มให้ยิ่งครึกครื้นมากกว่าเดิม
“เห็นพี่เครียดๆไอ้นี้ช่วยได้นะ” เธอขยิบตาให้พี่ใหญ่พร้อมทั้งกระดกแก้วของตัวเองจนหมดแล้วชี้ไปที่แก้วของเมธาวีที่ยังถืออยู่
เมธาวีกระดกรวดเดียวเช่นกันกับดาริกาที่นำไปก่อนหน้าแล้วใช้มืออีกข้างเช็ดมุมปากที่เลอะเล็กน้อยพร้อมกับยักคิ้วกลับให้ทีมงานที่เหลือที่ยังรอให้เธอดื่มหมดก่อนถึงจะยกตาม
“มีเื่ต้องคิดนิดหน่อยหน่ะ”เธอพูดกับดาริกา แต่เหมือนจะคุยกับตัวเองเสียมากกว่า
“เื่ตำแหน่งพี่เข็มนะรึ”ดาริกาถามกลับอย่างรู้งาน
“อืม”เมธาวีตอบพร้อมกับยกแก้วที่ทีมงานเติมเครื่องดื่มให้อีกครั้งจนหมดแก้วอีกรอบ
“แต่จะว่าไปพวกเราทุกคนก็รู้ๆ กันอยู่นะพี่ ว่าถ้าพี่เข็มไปคุมสาขาที่เหนือแน่นอนว่าคนที่จะขึ้นต่อจากพี่เข็ม ก็คือพี่อะ ”ดาริกาที่อยู่ในบริษัทและทีมเดียวกันกับเมธาวีนานที่สุดถ้าเทียบกับสมาชิกคนอื่นๆในทีมออกความคิดเห็น
“มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอกนะดา”เธอตอบพร้อมกันหันไปมองเพื่อนร่วมงานที่อยู่ตรงข้ามอีกโต๊ะคนที่เหลือในโต๊ะทุกคนเลยหันตาม
“ใครอะทำไมไม่คุ้นเลย” เอ็ม หนึ่งในทีมพูดขึ้นกลางวง
“อ๋อคุณรุจิราหนะ เพิ่งมาไม่ถึงเดือนนะ ข่าวว่าหลานคุณปิติ หนะ” หยกสาวสวยประจำทีมเป็คนพูดขึ้น
“คุณปิติชื่อคุ้นๆ นะ” เบิ้ล น้องเล็กในทีมกล่าวขึ้นบ้าง
โป๊ก!เสียงขวดน้ำอัดลมพลาสติกที่ดื่มหมดแล้วกระทบกับศีรษะของคนที่เพิ่งถามคำถามจบไป
“นายแกไงไอ้เบิ้ลนายที่เป็นายใหญ่อะ”ดาริกาค้อนให้วงใหญ่ทันทีหลังจากที่เพิ่งเอาขวดน้ำอัดลมตีหัวน้องน้อยในทีมที่ทั้งอายุคนและอายุงานน้อยสุด
“ไม่เห็นต้องไปกลัวเลยพี่พี่เมย์เก่งแค่ไหน ใครๆ ก็รู้ครับ เชื่อผม” ก้องภาพรีบเสริมทันที ก่อนที่ดาริกาจะฟาดเบิ้ลซ้ำอีกครั้ง
หลังจากที่พูดจบในวงก็เกิดเสียงหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน ก้องภพที่รู้ๆ กันว่าเป็คนที่ไม่ค่อยพูดแต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เป็เื่เกี่ยวกับพี่สาวที่ตนเองแอบปลื้มมานานนั้นเขาก็ไม่เคยพลาดที่จะแสดงความคิดเห็น
875
