ตอนที่ 24 : เพลิงทดสอบศิษย์ขั้นสูง
เสียงกลองศิลาแห่งหอเทพเพลิงดังขึ้นก้องไปทั่วูเาไฟกลางสำนักไท่ซาน
“ตุ้ม! ตุ้ม! ตุ้ม!”สัญญาณแห่งการทดสอบพลังของศิษย์ชั้นในของหอเทพเพลิงเริ่มต้นขึ้น ในลานหินสีแดงเข้มที่มีเปลวเพลิงสีแดงลอยวนอยู่รอบ ๆ ศิษย์ขั้นสูงของหอเทพเพลิงหลายสิบคนรวมตัวกัน ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดนักหลอมโอสถสีเทา หวังเมิ่งหลงผู้ที่เพิ่งได้รับตำแหน่ง “ศิษย์หลักแห่งตำหนักโอสถ” อย่างไม่คาดฝัน
“ศิษย์โรงรับใช้เมื่อเดือนก่อน จะมาร่วมทดสอบด้วยงั้นหรือ?”
เสียงเย้ยหยันดังมาจากชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งในชุดแดงเพลิง “ถ้าไม่มีผู้าุโไป๋คอยคุ้มหลัง เ้าจะยืนอยู่ตรงนี้ได้หรือไม่?”
ศิษย์หลายคนหัวเราะ
แต่เมิ่งหลงเพียงยืนสงบนิ่ง แววตาเยือกเย็น
“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเถียง” เขาพูดช้า ๆ “แต่เพื่อพิสูจน์ว่า พลังแห่งไฟเซียนของข้านั้นคู่ควรกับหอเทพเพลิง”คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับก่อให้เกิดแรงสั่นะเืบางอย่างในใจศิษย์หลายคน
ผู้าุโซูเต๋อเหวินที่นั่งอยู่บนแท่นสูงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้ม
“วันนี้เป็การทดสอบความสามารถของศิษย์ขั้นสูงแห่งตำหนักโอสถ ในหอเทพเพลิงแห่งนี้ หวังเมิ่งหลง จะต้องเผชิญหน้ากับศิษย์ขั้นสูงสามคน เพื่อพิสูจน์ว่ามีคุณสมบัติพอจะเข้าร่วมพิธีหลอมโอสถชั้นเซียนหรือไม่”
เสียงลือดังขึ้นทั่วสนาม ชื่อของสามศิษย์ขั้นสูง เซียวจวิ้น, หลิวหานเฟิง, และเยี่ยหนานซือ
ทั้งสามล้วนเป็ผู้ควบคุมเพลิงในระดับ “เซียนชั้นต้น”
เซียวจวิ้นหัวเราะพลางเดินเข้ามาก่อน "เมิ่งหลง เ้าคงไม่คิดว่าจะรอดจากมือข้าได้ง่าย ๆ หรอกนะ?”
เมิ่งหลงไม่ตอบ เขาเพียงหลับตา สูดลมหายใจเข้า เพลิงสุริยันเซียนะในร่างเริ่มลุกวาบขึ้นอย่างเงียบงัน
“เริ่มการทดสอบ!”
เสียงผู้าุโดังขึ้น
ทันทีที่สิ้นคำ เซียวจวิ้นะเิพลังไฟสีแดงเข้มออกมา เพลิงร้อนระอุพุ่งตรงเข้าหาเมิ่งหลงเปลวไฟรุนแรงจนพื้นศิลาเริ่มละลาย
แต่เมิ่งหลงยกมือขวาขึ้นเบา ๆเพลิงห้าสีเปล่งประกายขึ้นรอบตัว แล้วรวมกันกลายเป็ เพลิงสุริยันเซียนะสีทองอมรุ้ง
แสงนั้นไม่ได้เผาไหม้ แต่กลับทำให้เพลิงของคู่ต่อสู้สลายหายไปในชั่วพริบตา
“อะไรนะ! เพลิงของข้าถูกกลืน!?” เซียวจวิ้นร้องลั่น
เมิ่งหลงสบตาเยือกเย็น “เพลิงของเ้ารุนแรง... แต่ไร้สมดุล”จากนั้นเพียงสะบัดมือเปลวเพลิงสีทองอมรุ้งพุ่งเป็คลื่นกระแทกตรงหน้า “ตูม!”
แรงะเิผลักร่างเซียวจวิ้นกระเด็นชนกำแพงสนามอย่างรุนแรง
เสียงอื้ออึงดังทั่วลานฝึก ศิษย์คนอื่น ๆ อ้าปากค้าง
ต่อมาหลิวหานเฟิงกับเยี่ยหนานซือรีบเข้าประสานมือ พลังเพลิงน้ำแข็งและเพลิงดำพุ่งเข้าหาเมิ่งหลงพร้อมกัน
สนามฝึกทั้งสนามกลายเป็ทะเลไฟและหิมะคละคลุ้ง
เมิ่งหลงหลับตาอีกครั้ง มือทั้งสองข้างค่อย ๆ ยกขึ้นเปลวเพลิงห้าธาตุหมุนรอบตัวรวดเร็วขึ้น แล้วพุ่งขึ้นฟ้าเกิดเป็ ดวงสุริยันห้าสี ส่องแสงจนทั่วหอเทพเพลิงสั่นะเื
“โอสถเพลิงสุริยันเซียนะ — วิถีแห่งการกลั่น!”
เพลิงสุริยันเซียนะหมุนเป็เกลียวพุ่งลงกลางสนาม
คลื่นพลังกระแทกคู่ต่อสู้ทั้งสองจนถอยกรูด พลังไฟของพวกเขาถูกหลอมจนดับสิ้น
เสียงเงียบงันปกคลุมทั่วสนามฝึกเหล่าศิษย์ที่เคยดูถูก ต่างค้อมศีรษะอย่างไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด
ผู้าุโซูเต๋อเหวินค่อย ๆ ลุกขึ้น ยิ้มบาง ๆ
“เมิ่งหลง... เพลิงของเ้ามิได้เพียงแผดเผา แต่ยังชำระล้าง... นี่คือเพลิงแห่งเซียนโดยแท้”
อาจารย์ไป๋เจี้ยนหรงที่ยืนมองอยู่ข้างล่าง พูดเบา ๆ กับศิษย์พี่ถังหยิน
“นี่เพียงการเริ่มต้นเท่านั้น ถ้าเขายังเดินหน้าตามวิถีแห่งเพลิงนี้ต่อไป... บางที หอเทพเพลิงอาจได้เห็นตำนานบทใหม่อีกครั้ง”
เมิ่งหลงยืนนิ่งกลางสนามเปลวไฟรอบตัวค่อย ๆ จางลง เหลือเพียงรัศมีอบอุ่นสีทอง
เขาก้มศีรษะ “ข้าหวังเมิ่งหลง... จะใช้เพลิงแห่งข้า เพื่อสรรสร้าง มิใช่ทำลาย”เสียงนั้นหนักแน่นและสงบ
แต่กลับสะท้อนในใจของทุกคนในหอเทพเพลิงไม่ต่างจากเสียงฟ้าคำรามจาก์
370
