.... เมื่อ เฟยหลง กลับมา เขาก็คุ้มกันขบวนเสด็จของ องค์หญิงเจาเชี้ยน กลับเข้าเมือง ก่อนที่ จางชิง จะสั่งให้. เขาดูแลเื่ความปลอดภัยของนาง
.... ภายในห้องพักของ เฟยหลง. เขานั่งลงอยู่เงียบๆในห้องคนเดียว. ก่อนที่เขาจะนำกล่องไม้ใบเล็กที่ หยุนซี มอบให้เขาออกมาดู
.... เขาค่อยๆเปิดมันออก. ในใจเขาตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด. ก่อนจะพบว่าข้างในกล่องใบนั้นมีผ้าพืนนึงเป็ผ้าที่มีลายปักรูปมัฌฉาสองตัว เพียงเขามองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่า ผ้าผืนนี้เป็ผ้าปิดหน้าของนาง. และเมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาดูก็พบว่า ในผ้าผืนนี้มีอักษรสีแดงปักอยู่ด้วย ใจความว่า ( แม้จะอยู่ห่างกันคนละฟ้า. แต่ใจข้าจะรอเพียงแต่ท่าน. ซุนหยุนซี )
... เฟยหลง เมื่อได้อ่านเช่นนั้น. เขาก็ย้อนนึงถึงวันที่เขาต่อสู้ร่วมกับนาง ภายในใจเขาสับสนเล็กน้อยหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น ก่อนที่เขาจะสงบอารมณ์ และนำผ้าผืนนั้นเก็บเอาไว้ในกล่องเช่นเดิม ....
.... เช้าวันรุ่งขึ้น. จางชิง ก็นำขบวนเสด็จขององค์หญิงเจาเชี้ยนกลับเมืองหลวงทันที โดยมี เฟยหลงเป็คนคุ้มกัน. และให้ จงเปา เป่าซื่อ เทียนมิ้ง ถังสง คุมตัว. จูชงและพวกตามไปด้านหลัง. ตลอดสองเดือนในการเดินทาง ก็ไม่มีเื่ร้ายอะไรเกิดขึ้น. จนกระทั้งขบวนของพวกเค้าได้มาถึงยังเมืองหลวง
.... เมื่อเข้ามายัง เมืองหลวง คนที่มาต้อนรับก็คือ เ้าจื่อ และกองทหารรักษาเมือง ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น " ลำบากท่านแม่ทัพแล้ว เื่ที่ท่านส่งรายงานมา ฝ่าาได้รับแล้ว พรุ่งนี้เชิญท่านเข้าวังไปกับข้าด้วย " เ้าจื่อเอ่ยออกมา
" ขอรับองค์ชาย " จางชิงรับคำก่อนจะหันไปทาง เฟยหลงแล้วพูดขึ้น " เฟยหลง พวกเ้าและกองทหารให้ตั้งค่ายอยู่นอกเมืองนะ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเฝ้าฝ่าา "
" ขอรับท่านแม่ทัพ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัว " เฟยหลงเอ่ยออกไป ก่อนจะนำทหารของเขาไปตั้งค่ายอยู่นอกเมืองหลวง.
.... หลังจาก แยกตัวออกมา เฟยหลง ก็นั่งพูดคุยอยู่กับพวกพี่น้องของเขา
" นี่... ท่านนายกอง ข้าอยากจะถามท่านมาตั้งนานหละ ของที่องค์หญิงให้ท่านมาคืออะไรหรือ " มู่ปิงเอ่ยถามขึ้น
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า จะอะไรซะอีกหละ. หากข้าเดาไมฺ่ผิด ของที่องค์หญิงให้คนนำมา คงจะเป็คำสารภาพรักแน่ๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า " หมีดำเอ่ยขึ้น
.... ทุกคนได้ยินเช่นนั้น ต่างก็หัวเราะออกมา ก่อนที่ เฟยหลง จะลุกขึ้นแล้วแตะไปที่ก้นของ หมีดำดังป๊าบ....
" อะไรกันหละท่านนายกอง ท่านเสี่ยงชีวิตช่วยองค์หญิงขนาดนั้น หากนางมีใจให้ท่านก็ไม่แปลก. พวกเ้าว่าจริงไหม " หมีดำเอ่ยขึ้น
... ทุกคนได้ยินเช่นนั้น ต่างก็เอ่ยออกมาพร้อมกัน " ใ่ช่ๆ. ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
.... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้นก็รีบพูดขึ้น " หากเ้ายังไม่หยุดพูดข้าจะอัดเ้าให้พูดไม่ได้เลย เ้าบ้านี้ "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า พวกเ้าดูสิ นายกองเรากำลังเขิลหวะ " หมีดำเอ่ยออกไป
.... เฟยหลง ได้ยิน ก็รีบลุกขึ้น เข้าไปหมายจะแตะ หมีดำอีกครั้ง " ยังอีกเ้าอยากเจ็บตัวมากใช่มั้ย ห๊ะเ้า หมีดำ "
.... หมีดำเห็นดังนั้นรีบลุกขึ้นวิ่งหนีทันที. ภาพที่เห็นทำให้ ทุกคนต่างก็หัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน..
.... ผ่านไปสองวัน หลังจาก. จางชิง เข้าวัง ไปรายงานทุกอย่างให้ฝ่าารับรู้เรียบร้อยแล้ว เขาก็กล่าวลา องค์ชายรองเ้าจื่อ ก่อนจะมาหา พวก เฟยหลง
" คารวะท่านแม่ทัพ " ทุกคนกล่าวออกมาพร้อมกัน
" อืม ไม่ต้องมาพิธี เฟยหลงรับราชโองการ " จางชิงเอ่ยออกไป
.... เฟยหลงและพวก ต่างก็คลุกเขาลง. ก่อนที่ จางชิงจะเอ่ยขึ้น " เนื่องด้วย นายกองร้อย เฟยหลงทำความชอบสามารถจัดการคนทรยศ จูชงได้ ให้เลื่อนเป็ขุนพลระดับหก มีตำแหน่งเป็รองแม่ทัพคุมทหารหนึ่งพันคน มีหน้าที่ติดตาม แม่ทัพจางชิง ไปรักษาชายแดนทางทิศใต้ จบราชโอการ "
.... เฟยหลงได้ยินเช่นนั้น. ก็รีบเอ่ยออกมา " หม่อมฉัน หลี่เฟยหลงนอมรับราชโองการ "
.... ทางด้าน พวกของมู่ปิง. ได้ยินเช่นนั้น ต่างก็แสดงความดีใจออกมาจนออกนอกหน้า " ยินดีด้วยท่านนายกอง. ไม่สิท่านขุนพล ฮ่า ฮ่า ฮ่า " มู่ปิงเอ่ยออกมา
" นี่ เฟยหลง ฝ่าบบาทรับสั่งให้พวกเราออกเดินทัพทันที พรุ่งนี้เ้าจัดเตรียมทหารให้พร้อม " จางชิงเอ่ยขึ้น
" ขอรับท่านแม่ทัพ " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" เอาหละ. วันนี้พวกเ้า ก็ฉลองกันเบาๆหน่อยแล้วกัน. พรุ่งนี้พวกเราจะต้องเดินทางไกล " จางชิงเอ่ยออกไป. ก่อนที่เขาจะเดินจากไป
" ผู้น้อยรับทราบแล้ว. " ทั้งหมดรับคำ
.... หลังจาก จางชิงไป. เฟยหลง ก็รีบพูดขึ้น " มาๆๆ พี่น้อง พวกเรามาฉลองกัน "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า. เย้. ข้ารอคำนี้มานานแล้ว " เป่าซื่อรีบพูดขึ้น
..... หลังจากดื่มกินกันได้สักพัก เฟยหลงก็พูดขึ้น " เอาหละ พวกเ้าทั้งหก ล้วนแต่เป็พี่น้องของข้า. จากนี้ไปทหาร หนึ่งพันให้พวกเ้าแบ่งกันคุ้มคนละกองร้อย "
.... ทุกคนได้ยินเช่นนั้น ต่างก็เข้าใจในทันทีว่า เฟยหลง เลื่อนตำแหน่งให้พวกเค้า จึงทำให้ พวกเค้าแต่ละคน ดีใจเป็อย่างมาก ทุกคนจึงเอ่ยออกมาพร้อมๆกัน " ขอรับท่านขุนพล พวกเราจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง "
" เอาหละวันนี้พอแค่นี้ก่อน กลับไปพักผ่อนกันเถอะ. พรุ่งนี้พวกเราจะต้องเดินทางไกล " เฟยหลงเอ่ยออกไป
.... ทุกคนได้ยินเช่นนั้น ต่างก็กล่าวคำอำลา ก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน ส่วนเฟยหลง กับถอนหายใจออกมาแล้วพูดขึ้น. " ท่านพ่อรอข้าอีกหน่อยนะ อีกไม่นานข้าจะต้องช่วยท่านออกมาให้ได้ "
.... รุ่งเช้า จางชิง จึงนำทหารเดินทางกลับไปยังเมืองชายแดนทางใต้
.... ระหว่างทาง. เฟยหลงเอ่ยถามขึ้น. " ท่านแม่ทัพ การที่ท่านถูกย้ายมาแบบนี้ แล้ว เมืองหลิวเล่าใครจะเป็คนดูแล "
" ฝ่าา มีรับสั่งให้. องค์ชายเ้าจื่อเป็คนดูแลเมืองหลิว พระองค์เกร่งว่าการที่จูชงก่อฏ แคว้นหนานไห่จะฉวยโอกาสตีเมืองชายแดนของเราได้ " จางชิงเอ่ยออกไป
" อืม. ที่ท่านพูดมาก็ถูก แต่ข้าว่า ที่ฝ่าาส่งท่านไปชายแดนครั้งนี้คงจะเป็เื่อื่นมากกว่า " เฟยหลงเอ่ยออกไป
.... จางชิงได้ยินเช่นนั้น ก็รีบเอ่ยถามขึ้น " หือ เ้าคิดว่ายังไง ?"
" ท่านแม่ทัพ ทุกคนในราชสำนักต่างก็รู้ว่าท่านกับองค์ชายรองสนิทกัน. การที่ท่านสร้างผลงานครั้งนี้ มีหรือที่ องค์ชายใหญ่จะไม่สนใจ หากพวกเค้ายังให้ท่านอยู่ใกล้เมืองหลวงแบบนี้ มันจะไม่เป็ผลดีกับพวกเขา พวกเขาจึงถือโอกาสนี้โยกย้ายท่านมายังชายแดนใต้ที่ห่างไกลยังไงหละ อย่างน้อยหากมีอะไรเกิดขึ้น ท่านก็มาช่วยองค์ชายรองไม่ทัน " เฟยหลงเอ่ยออกไป
.... จางชิงได้ฟังเช่นนั้น ก็อุทานออกมา " บัดซบเอ้ย ชั่วช้ายิ่งนัก แบบนี้ก็เท่ากับว่า ดูผิวเผินเหมือนจะเลื่อนตำแหน่งให้ข้า แต่แท้จริงแล้ว กับเป็การตัดกำลังสนับสนุนองค์ชายรองซะมากกว่า "
" ก็ใช่หนะสิครับ " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" ไม่ได้การแล้วแบบนี้ข้าต้องเข้าวัง " จางชิงเอ่ยขึ้น
.... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น. " ไม่ได้เด็ดขาด หากท่านกลับเข้าไปจะไม่เป็ผลดีต่อองค์ชายรอง อีกอย่างการที่เราได้ไปอยู่ชายแดนเช่นนี้. ก็นับว่ามีข้อดีอยู่ไม่น้อย "
" เ้าหมายความว่ายังไง " จางชิงเอ้ยถามขึ้น
" ท่านรองคิดดูสิ. อย่างน้อยๆ พวกมันก็ไม่รู้ถึงการเคลื่อนไหวของเรา หากมีอะไรเกิดขึ้น องค์ชายรองยังหนีมาที่นี้ได้ " เฟยหลงตอบออกไป
..... จางชิงได้ฟังดังนั้น ก็พยักหน้าออกมา ก่อนจะคิดขึ้นในใจว่า ( เ้าหนูนี้มันเป็เด็กจริงๆหรือ เหตุใดถึงได้ฉลาดเช่นนี้ การที่องค์ชายรองมีเขาค่อยช่วยเหลือแบบนี้ ไม่แน่การใหญ่อาจจะสำเร็จก็ได้ )
15K
