No love ไม่รักก็ต้องรัก

 CHAPTER III

By เตี๋ยวเล็กไม่น้ำ

  "ไง คุณหนูเอาแต่ใจ" ร่างสูงยิ้มทะเล้นใส่ร่างเล็กซึ่งตอนนี้ทำหน้าบอกบุญไม่รับเป็๞อย่างมาก

"นี่คุณตามผมมาถึงนี่เลยรึไง!!" ไออุ่นว่ากลับไป ก่อนจะอุ้มเ๯้าบรานนี่ขึ้นมา ไอน์จึงลูบหัวเ๯้าหมาตัวเล็กนี้

"คิดเองเอาสิ" ร่างสูงตอบกลับพร้อมกับยิ้มยียวน ทำให้ไออุ่นรู้สึกหมั่นไส้คนตรงหน้าเต็มที

"ฉันมารับ ลูกสาวน่ะ" ไอน์พูด หมวยก็เดินออกมาพอดีกัน กับเ๯้าแมวเปอร์เซียขนขาวปุกปุย ไออุ่นมองร่างสูงตรงหน้าอย่างทึ่งๆ

'หน้าอย่างนี้เนี่ยนะเลี้ยงแมวน่ารักขนาดนี้'

"สกาเลต นี่ไงลูก พ่อมารับแล้วนะ" หมวยพูดต่อ ก่อนจะส่งแมวตัวนี้ให้ไอน์ ไอน์ยิ้มรับมาอุ้มเอาไว้

"ดีใจนะที่เจอนายอีก" ไอน์หันไปบอกร่างเล็ก ไออุ่นทำหน้าเซ็งก่อนจะบอกลาน้าสาวของตนและเดินออกไป

"งั้นผมไปแล้วนะ ขอบคุณที่ดูแลลูกสาวผมให้" ไอน์พูด ก่อนจะเดินออกจากร้านไปขึ้นรถเช่นกัน

.

.

.

"แม่ง คนอะไรวะ หน้าตาก็หล่อติดอย่างเดียว กวนส้นตีน" ไออุ่นเดินออกมาจากร้านด้วยอารมณ์หงุดหงิดและบ่นพึมพำคนเดียวและอุ้มเ๯้าบรานนี่ไปด้วย

"เดี๋ยวเราไปอยู่ด้วยกันนะบราวนี่" ไออุ่นยิ้มร่า เมื่อเ๯้าสุนัขตัวน้อยเห่ากลับมาตอบรับพร้อมกระดิกหางไปมา

.

ไออุ่นเดินไปสักพักก็รู้สึกเหมือนมีรถคันนึงพุ่งเข้ามาเทียบข้างกับเขา เ๯้าของรถเลื่อนกระจกฝั่งคนนั่งลงมา

"ให้ฉันไปส่งมั้ย" ไอน์พูดขึ้น ไออุ่นหันไปมองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินต่อโดยไม่สนใจร่างสูง

"ไออุ่น" ร่างสูงเหยียบคันเร่งตามช้าๆ และเรียกร่างเล็กซ้ำๆอยู่อย่างนั้น จนไออุ่นทนไม่ไหว

"โวยยยย รำคาญโว้ยยย ว่างงานรึไงวะ มาขับตามผมเนี่ย!!" ไออุ่นสุดทนและหันไปโดวยวายใส่ไอน์

'แม่งชาติที่แล้วกูทำกรรมอะไรไว้วะ' 

ไออุ่นคิดในใจก่อนจะมองร่างสูงที่ตอนนี้ยิ้มทะเล้นให้กับเขา 

"ขึ้นรถสิ" ไอน์พูดต่อ ไออุ่นทำหน้าเซ็งก่อนจะยอมเดินมาเปิดประตูขึ้นรถของไอน์

"ผมจะกลับบ้าน" ไออุ่นพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าไอน์ขีบรถไปอีกทางที่ไม่ใช่บ้านของเขา

"มากินข้าวด้วยกันก่อนสิ เดี๋ยวฉันค่อยไปส่ง" ไอน์พูดไปพร้อมกับมองทางบนถนน

"ไม่!!!" ไออุ่นตอบกลับทันควัน  "จอดรถ"

"ผมบอกให้จอด!!" ไออุ่นตะหวาดลั่น ทำให้ไอน์จำต้องยอมตีรถเข้าข้างทางเพื่อที่จะเคลียร์กับร่างเล็กที่นั่งข้างๆ

"ทำไมขี้โวยวาย" ร่างสูงพึมพำ ในขณะที่ไออุ่นอุ้มบราวนี่และจะเปิดประตูรถลงไป แต่ไอน์คว้าแขนเขาไว้ทัน

"จะไปไหน" ไอน์ถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"กลับบ้าน" ไออุ่นตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ใครจะไปพอใจล่ะ นี่มันเข้าข่ายลักพาตัวชัดๆ

"ไปกินข้าวกับฉันก่อนสิ ฉันมีเ๹ื่๪๫จะคุยด้วย" ไอน์พูดกล่อม ไออุ่นก็ทำหน้านิ่งๆ

"คุณ๻้๪๫๷า๹อะไร" ไออุ่นถาม "ถ้าเ๹ื่๪๫เมื่อวานผมก็ไม่ถือโทษโกรธคุณหรอกนะ แต่ช่วยอย่ามายุ่งกับผมแบบนี้ ผมไม่ชอบ"

ไออุ่นตีสีหน้าเรียบนิ่ง ก็มันจริงนี่ เขากับอีกฝ่ายไม่ได้รู้จักกันเป็๞การส่วนตัว จะให้เขาไปไหนมาไหนด้วยมันก็แปลกๆ อีกอย่างไออุ่นก็ไม่ไว้ใจคนตรงหน้าเท่าไหร่นัก ต่อให้กล้าขึ้นรถมาด้วย แต่คิดป้องกันตนเองได้ 

"โอเค ฉันจะไปส่งนายที่บ้านจริงๆ แต่แค่ไปกินข้าวเป็๞เพื่อนฉันก่อนได้มั้ยล่ะ" ไอน์พูดต่อ

"นี่คุณพูดไม่รู้เ๹ื่๪๫รึไง!!" ไออุ่นตะหวาดใส่ร่างสูงอีกครั้ง ครั้งนี้ไอน์จ้องหน้าเขาเขม็งเหมือนเริ่มไม่พอใจ เพราะไอน์ไม่ชอบให้ใครขึ้นเสียงใส่แบบนี้

"ผมจะไว้ใคุณได้ยังไง ว่าคุณจะไม่ทำอะไรผม" ไออุ่นพูดต่อ ร่างสูงยิ้มเล็กๆ ก่อนจะพูด

"สัญญา" ไอน์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแววตาที่จริงใจจริงๆ

ไออุ่นถอนหายใจเบาๆก่อนจะยอมแต่โดย ไอน์ยิ้มเมื่อเห็นร่างเล็กยอมไปกับตนเอง หลังจากนั้นเขาก็ขับรถต่อโดยที่ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันอีก จนมาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ทั้งคู่เลือกกินร้านอาหารไทยในห้องร้านหนึ่ง โดยพูดคุยกันบ้าง จนไอน์ขับรถมาส่งไออุ่นถึงบ้าน 

"นี่คุณ"ไอน์เรียกไออุ่น

"อะไร"

"ผมขอยืมโทรศัพท์คุณได้มั้ย เหมือนผมจะลืมไว้ที่บริษัท ผมต้องติดต่อลูกน้อง" ไอน์พูดขึ้น

"เฮ้อ คุณนี่ทำงานจริงๆแล้วรึเปล่าเนี่ย ความรับผิดชอบอยู่ไหน" ไออุ่นพูดด้วยเสียงเรียบนิ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตนและยื่นให้ไอน์ ไอน์ยิ้มรับก่อนจะกดเบอร์ โทรหาชอร์น

("ฮัลโหล") ชอร์นรับสาย

"คุณชอร์น แฟ้มเอกสารที่อยู่บนโต๊ะผม คุณช่วยส่งให้เลขาผมหน่อยได้มั้ย เดี๋ยวอีกสักพักผมจะเข้าบริษัท" ไอน์พูดเสียงเรียบนิ่ง ไออุ่นหันหน้าออกไปนอกรถทำเป็๲ไม่สนใจร่างสูงแต่ที่จริงหูก็ฟังอยู่

("เป็๲อะไรเนี่ยมึง ก็เอกสารนั้นมึงส่งให้เลขามึงก่อนออกมาแล้วนี่") ชอร์นถามขึ้น เพราะนีกว่าเพื่อนตนเองลืม

"เอาเป็๞ว่าตามที่ผมสั่งแล้วกัน ขอบใจ" ไอน์พูดต่อก่อนจะกดตัดสายไป พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ และยื่นโทรศัพท์ให้ร่างเล็ก

"ขอบใจ" ไอน์พูด ไออุ่นพยักหน้าก่อนจะเปิดประตูรถลงไป

"ไว้เจอกันอีก" ไอน์พูดต่อ ไออุ่นหันมาถลึงตาใส่ไอน์ก่อนจะเปิดประตูรถลงไปจริงๆ

"หึ" ไอน์เห็นไออุ่นเดินเข้าบ้านก็หยิบโทรศัพท์ตนเองกดโทรหาชอร์น

("ว่า") ชอร์นรับสาย

"เบอร์เมื่อกี้ที่โทรเข้าไป ส่งมาให้กูหน่อย" ไอน์ยิ้ม ชอร์นก็เงียบไปสักพัก

("อ๋อ ที่แท้ก็หลอกเอาเบอร์สาว") ชอร์นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขำๆ

"เออ ส่งมา แล้วมึงก็ลบออกไปเลยนะ" ไอน์พูดต่อ

("เออ กูไม่เก็บไว้หรอกหน่า นี่เบอร์เด็กเพื่อน") ชอร์นยิ้มขำ ก่อนจะกดวางสายและส่งเบอร์ที่โทรเข้ามาล่าสุดให้ไอน์ เมื่อไอน์ได้รับข้อความ ก็กดเซฟเบอร์เอาไว้ 

"เราได้เจอกันอีกแน่ ไออุ่น" ไอน์ยิ้มร้ายก่อนจะขับรถออกจากหน้าบ้านไออุ่น

.

.

.

"เฮ้ย พี่อุ่นเอาไรมา" ไอรักถามขึ้นเมื่อเห็นไออุ่นอุ้มบราวนี่เข้ามา

"กระต่ายมั้ง ก็เห็นอยู่ว่าหมา" ไออุ่นตอบกลับด้วยท่าเรียบนิ่ง

"โห่ ถามดีๆนะ พี่อุ่นอ่า" 

"โทษที รัก พี่เผลอปากไปหน่อย" ไอแุ่นยิ้มให้ไอรักก่อนจะวางบราวนี่ให้เดินเล่นไปมา

"พี่ไปซื้อมาตอนไหนอ่ะ" ไอรักถาม พร้อมกับมองเ๯้าตัวเล็กที่วิ่งไปมาในบ้านอย่างมีความสุขฝ

"เก็บได้น่ะ เอ่อ รัก พี่ฝากดูเ๽้าตัวเล็กหน่อย เดี๋ยวไปอาบน้ำแปบ เหนียวตัวไปหมด" ไออุ่นพูดขึ้น ไอรักยิ้มรับก่อนจะลุกไปอุ้มบราวนี่มาเล่น

"มาทำอะไรที่นี่หรอครับ" ไอรักถามขึ้น เมื่อเห็นลายหนุ่มวัยกลางคนเดินเข้ามาในบ้านของตน คนที่ไออุ่นและไอรักเรียกว่า พ่อในอดีต

"มาดูลูกชายตัวเอง ไม่ได้รึไง" ชายหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมกับมองไอรักและเ๽้าสุนัขตัวน้อย

"ไม่ยักรู้ว่าคุณมีลูกด้วยนะครับ" ไอรักตอบหน้าตาเฉย พร้อมภาวนาว่าอย่าให้พี่ไออุ่นลงมาตอนนี้เลย ไม่งั้นเกิดเ๹ื่๪๫ใหญ่แน่ๆ แต่เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง ไออุ่นลงมาพอดีและชะงักเมือเห็นพ่อของตนยืนอยู่ตรงหน้าไอรัก

"มาทำอะไร" ไออุ่นถามเสียงแข็ง ก่อนจะรีบเดินมาหาน้องชายตนเอง

"ก็แวปมาดูลูกชายว่าอยู่สบายดีมั้ย" ชายหนุ่มกล่าวต่อ

"จะดีกว่านี้ ถ้าคุณไม่มายุ่งที่นี่" ไออุ่นตอบกลับไป มองอีกฝ่ายด้วยแววตาแข็งกระด้าง 

"อย่างน้อย พวกแกก็อยู่ในความดูแลของฉัน แค่จะมาดูว่าอยู่สุขสบายดีมั้ย" 

"สุขสบายหรอครับ หึ พึ่งจะรู้ตัวหรอครับว่า คุณมีพวกผมอยู่ จู่ๆก็อยากทำหน้าที่พ่อหรอ" ไอแุ่นตอบกลับไป

"แกคิดว่าเก่งนักหรอเ๽้าอุ่น ทุกวันนี้ฉันก็ส่งเสียแกกับน้องเรียน ให้ที่อยู่ไม่คิดจะสำนึกบุญคุณกันเลยใช่มั้ย" 

"สำนึกครับ แล้วไม่ต้องห่วง ผมเรียนจบเมื่อไหร่ผมกับน้องแล้วก็แม่จะย้ายออกไปจากที่นี่ คุณก็อยู่กับภรรยาของคุณไปเถอะ" ไออุ่นตอบกลับก่อนจะมองไอรัก

"รัก ขึ้นไปข้างบนกับพี่ป่ะ" ไออุ่นเดินมาอุ้มบราวนี่ก่อนจะเดินขึ้นไปไม่สนใจพ่อของตนเอง

"ถ้าคุณอยากทำหน้าที่พ่อจริงๆ แค่คุณไม่ต้องมาวุ่นวายที่นี่ ปล่อยผมกับพี่อยู่กันเองเถอะครับ" ไอรักบอกพ่อของตนก่อนจะเดินตามไออุ่นขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน

ชายหนุ่มเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับมองมอเตอร์ไซค์สองคันที่เขาตั้งใจจะเอามาคืนให้กับลูกๆของเขาเพราะเขาพึ่งรู้ว่า ภรรยาคนปัจจุบันยึดมาไม่ให้สองคนนี้อยู่อย่างสุขสบาย

"วันหลัง ถ้าภรรยาฉันทำอะไรไม่เข้าท่าก็รายงานฉัน" ชายหนุ่มบอกคนดูแลและบอดี้การ์ดของตนเองก่อนจะเดินขึ้นบ้านใหม่ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำหน้าที่ดูแลลูกสองคน แต่ด้วยงานที่มันไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะนอน เขาจึงฝากการดูแลทั้งหมดไว้ที่ภรรยาคนปัจจุบัน บอดี้การ์ดและคนดูแลพยักหน้ารับ