ณ เมืองกรีนวูด เมืองชายแดนทางตะวันตกของราชอาณาจักรเอเธล ทวีปเอลโดร่า นครแห่งการเริ่มต้นสำหรับเหล่านักผจญภัยมือใหม่ที่แสวงหาชื่อเสียงและโชคลาภ ภายในเมืองเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน บรรยากาศร่มรื่นเย็นสบาย เมืองล้อมรอบด้วยกำแพงหินสูงและต้นไม้ขนาดใหญ่สูงเด่นเป็สง่าอยู่กลางเมือง แสดงถึงสัญลักษณ์ของเมืองกรีนวูด
ทางทิศตะวันออกของเมืองทอดยาวไกลสุดสายตาด้วยทุ่งหญ้าเขียวขจี เป็ที่อยู่อาศัยของมอนสเตอร์ขนาดเล็กและสัตว์นานาชนิด เหมาะสำหรับฝึกฝนฝีมือและประสบการณ์ของนักผจญภัยหน้าใหม่
ทิศตะวันตกห่างออกไปไม่ไกลจากเมืองเป็ป่าขนาดใหญ่ที่ไม่ได้มีเพียงพืชพรรณธรรมดา แต่เต็มไปด้วยพืชพันธุ์หลากหลายชนิดที่เหมาะสำหรับเป็วัตถุดิบของนักปรุงยาและนักเล่นแร่แปรธาตุ ประกอบกับหินรูปร่างแปลกประหลาดงอกสลับไปมากับป่าไม้ มีนามว่า ป่าแห่งหิน สโตนวูด
แสงแดดยามเช้าอบอุ่นกับสายลมอ่อนพัดเอื่อย เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจ ไม่ต่างจากทุกวันที่ผ่านมาของเมืองกรีีนวูด ทว่าบรรยากาศอันแสนสงบนั้นกลับถูกรบกวนด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นกึกก้องไปทั่วทั้งเมือง นั่นคือประกาศว่า
“อีเวนต์มอนสเตอร์บุกโจมตีเมือง ได้เริ่มขึ้นแล้ว!”
กองทัพมอนสเตอร์กำลังเคลื่อนทัพออกมาจากป่าแห่งหิน สโตนวูด ราวกับคลื่นั์ที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง
"พวกสวะทั้งหลายยย! เอิ๊ก! ตั้งแถวววว! ปกป้องเมืองของเราไว้!"
เสียงของหัวหน้ากองร้อยคาเลบดังขึ้นอย่างน่าเวทนา เขาคือผู้บัญชาการของกองร้อยที่ 101 ซึ่งเป็แนวหน้าสุดของกองพลทหารราบ
ใบหน้าของเขามีสีแดงก่ำและร่องรอยของการดื่มสุราเคล้านารีมาตลอดคืน รูปร่างอ้วนท้วมและดวงตาเหม่อลอยทำให้รู้สึกราวกับหมีหิมะที่พร้อมจะลงไปจำศีลได้ทุกวินาที
คาเลบพยายามปลุกขวัญกำลังใจทหารรวมถึงตัวของเขาเอง ก่อนที่จะกำลังออกไปรบกับมอนสเตอร์ที่กำลังใกล้เข้ามา
"ฟังนะทหารเลวทั้งหลาย! นี่มันแค่ฝูงมอนสเตอร์กระจอก! พวกหมาป่าสีเทากับก็อบลินโง่ๆ! จัดการพวกมันให้ไว! แล้วเราจะได้กลับไปซดเหล้าต่อกัน!" คาเลบะโลั่น พลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาอย่างไม่สนใจใยดี แสดงถึงความตั้งใจที่จะปลุกขวัญกำลังใจทหาร แม้สภาพของเขาจะดูตรงข้ามก็ตามที
ทหารที่สังกัดในกองร้อยนี้ โดยส่วนใหญ่เป็ทหารใหม่ที่เพิ่งมาประจำการเมืองกรีนวูดได้ไม่นาน ท่ามกลางทหารใหม่นับร้อยนายที่สวมหมวกเหล็กเก่าๆกับชุดเกราะหนังสัตว์ธรรมดา บ้างก็มีเสื้อเกราะเหล็กแบบทหารตะวันตกกับดาบเหล็กขึ้นสนิมคร่ำครือ
ลีโอ เผ่ามนุษย์ คลาส 1 เลเวล 10 กลับโดดเด่นสะดุดตาอย่างไม่น่าเชื่อ เขาคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สง่างาม ผมสีทองอร่ามปลิวไสวไปตามลมรับกับใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ และที่เด่นชัดสุดคือ ชุดเกราะสีเงินใหม่เอี่ยมอ่องเงาวิบวับที่สะท้อนแสงแดดยามเช้าจนเจิดจ้า ราวกับถูกขัดเงามาเป็อย่างดีทุกซอกทุกมุม พร้อมด้วยดาบเคลย์มอร์คมกริบเป็ประกายทั้งสองด้านที่ดูราวกับเพิ่งออกจากโรงตีเหล็กชั้นยอดมาหมาดๆ อาวุธและชุดเกราะของเขาช่างแตกต่างจากทหารคนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง ราวกับลีโอหลุดออกมาจากภาพวาดของวีรบุรุษในนิทาน
"นี่แหละ... นี่จะต้องเป็การประกาศศักดาการเป็ทหารในาครั้งแรกของฉันอย่างแน่นอน!"
ลีโอคิดในใจ ใบหน้าฉายแววมั่นใจเกินร้อย จากการฝึกเก็บเลเวลกับมอนสเตอร์รอบๆ เมืองกรีนวูดและแนวชายป่า ทำให้เขามีประสบการณ์ต่อสู้กับมอนเตอร์มาพอสมควร
"แค่หมาป่าสีเทากับก็อบลินกระจอกๆ พวกนั้นน่ะเหรอ? ฮึ! ฉันซัดพวกมันมาเป็ร้อยแล้ว!"
แม้การต่อสู้กับมอนสเตอร์บางตัวจะมีความยากเอาเื่ แต่เขาก็มีความมั่นใจในฝีมือที่ตั้งใจเก็บเลเวลมาจนถึงตอนนี้ รวมถึงชุดอุปกรณ์ระดับสูงที่สวมใส่อยู่ การเข้าร่วมาอีเวนต์ในครั้งนี้จึงเปรียบเสมือนของขวัญจากพระเ้า ที่จะทำให้เขาไต่เต้าขึ้นเป็แม่ทัพของเมืองได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น!
หลังจากที่หัวหน้ากองร้อยคาเลบปลุกขวัญกำลังใจเสร็จสิ้น ลีโอที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดของกองร้อยที่ 101 ก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองเหล่าทหารที่ยืนเรียงรายอยู่เื้ั ใบหน้าเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ะโเสียงดังฟังชัดราวกับ้าให้เสียงได้ยินไปถึงอีกฟากของป่าสโตนวูด
"ทหารทุกนาย! ฟังข้าให้ดี! วันนี้ไม่ใช่แค่วันที่เราจะปกป้องเมือง! แต่วันนี้คือวันแห่งชัยชนะ! วันที่เราจะจารึกชื่อของพวกเราลงในประวัติศาสตร์ของเอเธล! พวกเ้าอาจจะกลัว! อาจจะท้อแท้! แต่จงจำไว้ว่าพวกเ้าไม่ได้อยู่คนเดียว! พวกเ้ามีข้า! ลีโอ! ผู้ที่จะนำทางพวกเ้าไปสู่ชัยชนะ! จำไว้! ชื่อของข้าคือลีโอ!
คำพูดอันเปี่ยมล้นด้วยความมั่นใจของลีโอ ทำให้ทหารใหม่ทุกคนในกองร้อย 101 รวมถึงหัวหน้ากองร้อยคาเลบถึงกับะโ "เฮ!" ลั่นอย่างพร้อมเพรียง
เสียงโห่ร้องกึกก้องดังไปทั่วบริเวณ ไฟแห่งการต่อสู้ลุกโชนในดวงตาของพวกเขาราวกับได้รับยาชูกำลังชั้นดี ลืมความกลัวของทหารหน้าใหม่ในสนามรบไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความฮึกเหิมและศรัทธาในตัวผู้นำที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
ยกเว้น ทหารหนุ่มผู้อ่อนแอคนหนึ่ง…
เขาคือทหารนายหนึ่ง อายุราว 16-17 ปี สีผิวขาวซีดจนเกือบจะโปร่งแสง ใบหน้าหล่อเหลา ทว่าซูบผอมจนดูเหมือนไม้เสียบผี สวมเพียงชุดเสื้อผ้าเบาบางไม่เหมาะแก่การรบ พร้อมด้วยหอกไม้ทื่อๆ ในมือ เขายืนอยู่ด้านหลังของลีโอเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทของเขาไม่ได้จับจ้องที่มอนสเตอร์เบื้องหน้า แต่กลับมองสำรวจใบหน้าของเหล่าทหารใหม่ ที่เริ่มแสดงความฮึกเหิมและจับจ้องไปที่ลีโอ ผู้ที่กำลังพองขนด้วยความมั่นใจเกินตัว ราวกับกำลังประเมินเบี้ยหมากแต่ละตัวบนกระดานหมากของตนเอง
ทหารนายหนุ่มผู้นั้นขยับตัวเข้าไปแนบชิดลีโอเล็กน้อย พลางยกมือขึ้นตามขบวนทหารคนอื่น อ้าปากตามคนอื่น แต่ไม่มีเสียงใดๆ ออกมาจากลำคอ ราวกับกำลังแสดงละครใบ้ จากนั้น เขาก็ก้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบเบาๆ กับลีโอ
"นายท่าน... ข้าเชื่อว่าในวันนี้นายท่านจะต้องเป็วีรบุรุษของเมืองกรีนวูดอย่างแน่นอน"
ลีโอหันมามองและเอียงตัวมาหาทหารหนุ่ม เขายิ้มกว้างพลางตบบ่าเรเวนเบาๆ พร้อมกระซิบตอบกลับ
"เป็อย่างที่แกบอกจริงๆ เรเวน! ถ้าหากฉันทำตัวให้เด่นในาวันนี้ ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้ฉันอาจจะได้ขึ้นเป็หัวหน้ากองร้อยหรืออาจจะสูงกว่านั้นด้วยซ้ำ!
ลีโอหันกลับไปทางสนามรบพร้อมหรี่ตาลงเล็กน้อย ใบหน้าฉายแววพอใจอย่างเห็นได้ชัด
“ฮ่าๆๆ! และแน่นอน แกเป็ NPC ที่มีประโยชน์มาก เรเวน คอยอยู่ข้างหลังฉันไว้ก็แล้วกัน!"
ดวงตาสีดำสนิทของเรเวนฉายแววเฉียบเย็นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะซ่อนเร้นภายใต้ใบหน้าที่อ่อนแรงและไร้พิษสง เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย และกลับเข้าไปยืนในแถวเป็ระเบียบตามเดิม
แสงของดวงอาทิตย์ได้สาดส่องเข้ามาพร้อมกับหมอกยามเช้าของทางป่าสโตนวูดค่อยๆจางหายไป ราวกับม่านแห่งความฝันที่ค่อยๆสลายเมื่อรุ่งอรุณมาเยือน เผยให้เห็นแนวรบของเหล่ามอนสเตอร์เข้ามาแทนที่ ประกอบไปด้วย หมาป่าสีเทา ขนาดตัวเท่ามนุษย์ มีขนฟูสีขาวหม่นราวก้อนหิน เหล่าก็อบลิน ตัวเล็กผอมเกร็งพร้อมอาวุธหินทื่อๆ และ โทรลล์ ร่างั์ิัขรุขระที่เดินโซซัดโซเซ พวกมันยืนเรียงแถวกันอย่างกระจัดกระจายเต็มพื้นที่
หมาป่าประสานเสียงคำรามโหยหวนกับเสียงแหลมสูงของก็อบลินและเสียงทุ้มต่ำของโทรลล์ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ราวกับงานเลี้ยงรุ่นของป่าสโตนวูดที่มีจุดนัดหมายคือเมืองกรีนวูด เหล่ามอนสเตอร์เริ่มะโโฮร้องคำราม นำอาวุธและโล่มาเคาะเสียงดังเพื่อสร้างกำลังใจให้แก่พวกพ้อง และข่มขวัญให้เหล่าทหารเมืองกรีนวูดต้องหวาดผวา
หน้าประตูเมืองทางทิศตะวันตกของเมืองกรีนวูด เสียงแตรลากยาวและเสียงกลองรัวดังขึ้นเป็สัญญาณการบ่งบอกถึง าพร้อมที่จะปะทุแล้ว
หัวหน้านายกองทั้งหลายพร้อมกับทหารเมืองกรีนวูดะโลั่นพร้อมกับวิ่งเข้าหามอสเตอร์ที่อยู่เบื้องหน้า รวมทั้งกองร้อยที่ 101 ที่ดูจะมีความฮึกเหิมมากกว่ากองร้อยอื่นๆหลายเท่าและวิ่งนำหน้าไปหลาย่แถวอย่างเห็นได้ชัด
"ฆ่ามันนนนน! อย่าให้พวกมันรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว!"
ลีโอ ชายหนุ่มผมทองร้องะโและพุ่งทะยานออกไปก่อนเพื่อนทหารคนอื่นๆ อย่างไม่คิดชีวิต ด้วยความเร็วที่น่าทึ่งและท่าทางที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย ดาบเคลย์มอร์ในมือถูกยกขึ้นสูงราวกับจะประกาศชัยชนะั้แ่ยังไม่เริ่มรบ
หากมองผิวเผิน ช่างเป็การรบที่บ้าบิ่นและเหมือนเป็การเอาตัวเองเป็ผู้เปิดเอาฤกษ์เอาชัย คว้าเกียรติยศเป็ศพแรกของสมรภูมิรบแห่งนี้ิ ทว่าน่าประหลาดที่กองร้อย 101 ซึ่งประกอบด้วยทหารใหม่ที่ไร้ประสบการณ์กลับสามารถวิ่งตามหลังลีโอได้อย่างไล่เลี่ยอย่างไม่น่าเชื่อ
เกิดเป็แนวรบกองทัพลักษณะหัวลูกศร พุ่งเข้าหาปะทะฝูงมอนสเตอร์ที่ตั้งแนวการรบสะเปะสะปะจากป่าสโตนวูดอย่างรวดเร็วและรุนแรง ราวกับคมมีดที่กำลังจะกรีดเข้าหาใจกลางหัวใจของศัตรู
"ท่านลีโอจะนำพวกเราไปสู่ชัยชนะ! ไม่มีอะไรต้องกลัว! พวกเราจะตามนายท่านไปจนสุดทาง!" เสียงตะโกนลั่นของนายทหารหน้าตาดูมีอายุคนหนึ่งที่วิ่งอยู่ข้างลีโอ เขาเป็นหนึ่งในทหารที่มีประสบการณ์ในการต่อสู้กับเหล่ามอสเตอร์รอบๆเมือง และแนะนำเหล่านักผจญภัยมือใหม่ที่มาจากต่างโลกในการเอาชีวิตให้รอดในช่วงแรก
กองร้อยที่ 101 แม้จะรวบรวมทหารได้ไม่นาน แต่ก็ยังมีเหล่าทหารที่มีประสบการณ์ประจำอยู่บางส่วน เพื่อลดการสูญเสียทหารที่ขาดประสบการณ์ในสนามรบ
"สุดยอดไปเลย! นายท่านลีโอ!" ทหารหน้าใหม่นายหนึ่งที่อยู่แนวหลังตะโกนเสริมออกมาด้วยความหอบเหนื่อยจากการพยายามวิ่งตามกองร้อยให้ทัน แต่ดวงตายังคงเปล่งประกายด้วยความหวังแห่งชัยชนะ "ไม่เคยเห็นนักผจัญภัยจากต่างโลกคนไหนจะกล้าหาญถึงเพียงนี้มาก่อนเลย!"
255
![จอมใจปีศาจทมิฬ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1581868652_4948123.webp)
