*คว้าง!*
โลกในสายตาของเดรสมอนด์หมุนคว้าง รสชาติฝาดเฝื่อนของดินโคลนกระจายเต็มปากเมื่อร่างของเขาถูกส่งลอยไปกระแทกกับพื้นดินจนฝุ่นตลบ 'ฉันเห็นหมัดนั้น... เห็นวิถีโค้งของมันชัดเจน แต่แขนของร่างนี้กลับขยับหนืดหน่วงเหมือนติดอยู่ในหนองน้ำ' ความคิดที่ขัดแย้งกับความเป็จริงแล่นผ่านสมองของอดีตแชมป์โลกเมื่อร่างกายที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยรอยช้ำไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งที่ว่องไวเหมือนอย่างใจคิด
"กิ้วๆๆๆ!" เ้าบั๊กกี้ร่อนลงแตะพื้นอย่างแ่เบาเบื้องหน้าเขา มันทำท่าทางเหมือนนักมวยที่กำลังชูมือฉลองชัยชนะ ก่อนจะขยิบตาให้เขาหนึ่งทีแล้วคว่ำนิ้วโป้งลงอย่างเยาะเย้ย พร้อมกับเดินกร่างกวนประสาทรอบร่างที่นอนกองอยู่บนพื้น
"นั่นไงล่ะ... ท่าไม้ตาย 'กลิ้งหลบด้วยหน้า' ของนายน้อยเดรสมอนด์!" ทหารคนหนึ่งที่ยืนกอดอกดูอยู่ะเิเสียงหัวเราะอย่างสะใจ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนอื่นๆ ที่ดังประสานกันไปทั่วลานฝึก
[ติ๊ง! เควสล้มเหลว]
[ผลลัพธ์: ความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์]
[ระบบกำลังดำเนินการมอบรางวัลตามเงื่อนไขความพ่ายแพ้...]
[ยินดีด้วย! คุณได้รับทักษะติดตัว: Synchronization ระดับ 1]
เดรสมอนด์นอนแผ่อยู่บนพื้นดินที่แข็งกระด้าง แขนของเขาสั่นระริกจนแทบไม่มีแรงยันตัวขึ้น ลมหายใจหอบถี่ของเขาเต็มไปด้วยฝุ่นดินและรสชาติของความอัปยศ สายตาทุกคู่ที่มองลงมามีเพียงความสมเพชและเสียงหัวเราะเยาะที่ตอกย้ำความล้มเหลว
'แพ้... แพ้ให้กับมอนสเตอร์ระดับต่ำแบบนี้เนี่ยนะ?'
ความจริงที่แสนขมขื่นถาโถมเข้าใส่จิติญญาของอดีตแชมป์โลก ความรู้ที่มีมหาศาลกลับกลายเป็ภาระเมื่อร่างกายไม่สามารถรองรับมันได้... ทว่าในความมืดมนนั้น เขากลับรู้สึกถึง 'กระแสไฟ' บางอย่างที่แล่นวาบผ่านกระดูกสันหลัง
มันคือผลของทักษะ Synchronization แม้จะเพียงระดับ 1 แต่มันก็เริ่มสร้างเส้นใยบางๆ เชื่อมต่อิญญาของเขากับร่างกายนี้เข้าด้วยกัน เขารู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อทุกมัดที่กำลังประท้วงด้วยความปวดร้าว แต่มันกลับเป็ความรู้สึกที่ 'ชัดเจน' กว่าครั้งไหนๆ
"นายน้อยเดรสมอนด์! ถ้าไหวก็ลุกขึ้นมาซะ!" เสียงะโของครูฝึกดังขึ้น "ลานฝึกนี้ไม่ต้อนรับคนที่เอาแต่นอนรอความเมตตา!"
เดรสมอนด์กัดฟันกรอด ข่มความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วตัว เขาค่อยๆ ใช้ฝ่ามือยันพื้นดินแล้วยืดกายขึ้นมาอย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ยังไม่จางหาย แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น แต่มันมีความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขามจนทหารบางคนที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับต้องหยุดหัวเราะ
'จำความรู้สึกนี้ไว้ เดรสมอนด์... นี่คือจุดต่ำสุด เพื่อที่จะก้าวสู่จุดสูงสุด'
เขามองดูนวมแดงที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น แล้วมองตามหลังเ้าบั๊กกี้ที่บินจากไป ศึกครั้งนี้เขาแพ้ร่างกายตัวเอง แต่จากนี้ไป... สายเชื่อมต่อที่ชื่อว่า Synchronization จะเป็จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์
"หึ! ลุกขึ้นมาได้ก็ดีแล้ว นึกว่าจะนอนเป็ศพอยู่ตรงนั้นทั้งวัน" ครูฝึกในชุดเกราะหนักเดินเข้ามาใกล้ เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวาน เขาหยุดยืนตรงหน้าเดรสมอนด์ที่ท่วมไปด้วยโคลนและรอยช้ำ "นายน้อย... การต่อสู้ไม่ใช่แค่เื่ของตำราหรือท่าร่างที่สวยงาม แต่มันคือเื่ของ 'สัญชาตญาณ' ที่ฝังอยู่ในเนื้อหนัง ซึ่งท่านดูเหมือนจะ... ไม่มีมันเลยสักนิด"
เดรสมอนด์ไม่ได้ตอบโต้คำถากถางนั้น เขาเพียงแค่จ้องลึกเข้าไปในช่องมองของหมวกเหล็ก แววตาที่นิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่นทำให้ครูฝึกถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง
"ขอบคุณสำหรับบทเรียนครับ" เดรสมอนด์กล่าวสั้นๆ ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงเก็บนวมแดงที่อยู่บนพื้นแล้วนำไปวางลงบนแท่นวางอย่างเป็ระเบียบ
เขาเริ่มก้าวเดินผ่านวงล้อมของทหารที่ยังคงซุบซิบและหัวเราะคิกคัก ในทุกๆ ก้าวเดิน เดรสมอนด์ััได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เล็กน้อยจนคนอื่นมองไม่เห็น... 'ทักษะ Synchronization' กำลังทำหน้าที่ของมัน เส้นประสาทที่เคยเมินเฉยต่อคำสั่งสมองเริ่มมีการตอบสนองที่ 'ไว' ขึ้น แม้จะเป็เพียงแค่ระดับมิลลิวินาที แต่มันคือความแตกต่างระหว่าง 'การเคลื่อนไหวที่ตายตัว' กับ 'การเคลื่อนไหวที่มีชีวิต'
'ในสมองของเรามีเทคนิคระดับแชมป์โลกอยู่มากมาย... แต่สิ่งที่ขาดไปคือ ความทรงจำของกล้ามเนื้อที่จะสานต่อเทคนิคนั้นให้เป็ความจริง'
เขาเดินกลับไปยังมุมหนึ่งของลานฝึกที่ห่างไกลจากผู้คน ความเ็ปจาก HP ที่ลดเหลือ 50 ทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งอย่างไม่เคยเป็มาก่อน ทัศนวิสัยเริ่มพร่ามัวเล็กน้อยที่ขอบตา พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นตุบๆ ดังสะท้อนก้องอยู่ในแก้วหูราวกับเสียงกลองศึกที่พุ่งเข้าใส่สติที่เหลืออยู่ แต่มันกลับช่วยตอกย้ำความผิดพลาดทุกจังหวะให้ชัดเจนขึ้นในหัว
'พร์อาจจะทำให้คนเราเก่งขึ้นได้ชั่วข้ามคืน... แต่การก้าวข้ามขีดจำกัดของิญญาและร่างกายน่ะ มันต้องแลกมาด้วยความเพียรพยายามอย่างหาที่สุดไม่ได้'
เดรสมอนด์มองดูมือเล็กๆ ของตัวเองที่เริ่มมีรอยแดงถลอก แผนการฝึก 5 ชั่วโมงที่จะถึงนี้ไม่ใช่แค่การฟื้นฟูกายภาพ แต่มันคือการ 'สังเวย' ความสบายทั้งหมดเพื่อเชื่อมต่อิญญาของเขาให้กลายเป็หนึ่งเดียวกับร่างกายนี้อย่างสมบูรณ์
"มาเริ่มกันเลย..."
เขาสลัดความอัปยศทิ้งไป พร้อมกับเริ่มกางแผนผังการฝึกในใจที่ไม่มีใครมองเห็น เดรสมอนด์เริ่มจากการทิ้งตัวลงในท่าเตรียมวิดพื้น แต่เขาไม่ได้ทำด้วยความเร็ว เขากลับค่อยๆ ลดตัวลงอย่างช้าๆ นิ่งและมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ จนอกแทบชิดดิน สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่กล้ามเนื้อหน้าอกและหัวไหล่ที่กำลังสั่นสะท้านจากความล้าสะสม
[ติ๊ง! ระบบตรวจพบความพยายามในการเชื่อมต่อประสาทัั]
[กำลังรวบรวมข้อมูลพื้นฐาน... ความคืบหน้า: 0.1%... 0.25%... 0.45%...]
'อย่างที่คิดจริงๆ ...' เดรสมอนด์พึมพำในใจขณะที่เหงื่อเริ่มหยดลงบนพื้น 'ทักษะนี้ไม่ได้เพิ่มขึ้นแค่จากค่าประสบการณ์การต่อสู้ แต่มันพัฒนาผ่านการใช้ชีวิต ทุกการขยับนิ้ว ทุกจังหวะการหายใจ และการทำสมาธิเพื่อสั่งการร่างนี้ให้ทำในสิ่งที่ิญญา้า'
เขาเริ่มขยับร่างกายในท่าทางเบื้องต้นของ 'การหายใจแบบเน้นแกนกลาง' ซึ่งเป็เทคนิคทำสมาธิระดับสูงจากอดีตชาติ ทันทีที่อากาศถูกสูบเข้าสู่ปอดและถูกบีบอัดลงสู่ท้องน้อย เขากลับรู้สึกเหมือนได้ยินเสียง 'คลิก' เล็กๆ ดังขึ้นในกระดูกสันหลัง
[ติ๊ง! ท่านใช้ 'สมาธิขั้นสูง']
[ความคืบหน้าทักษะ Synchronization เพิ่มขึ้นเป็ 1.5%]
'มันไม่ใช่แค่การออกกำลังกายให้เหนื่อยเปล่า แต่มันคือการ 'สร้างจุดเชื่อม' ใหม่ทีละจุด' เดรสมอนด์รู้สึกได้ว่าน้ำหนักที่เคยกดทับไหล่ของเขาเริ่มเบาลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะพลังชีวิตหรือค่าสถานะที่เพิ่มขึ้น แต่เพราะเขาเริ่มรู้วิธีการ 'ใช้ร่างกาย' นี้แบกรับน้ำหนักนั้นอย่างถูกวิธี
ทุกก้าวที่เขาเดิน ทุกหมัดที่ลองแย็บลมเบาๆ ในมุมมืดแห่งนี้ คือการเก็บเกี่ยวเปอร์เซ็นต์อันล้ำค่า ทักษะ Synchronization ระดับ 1 ที่คนอื่นอาจจะมองว่าไร้ค่า สำหรับเดรสมอนด์แล้ว มันเปรียบเสมือนสะพานไม้ผุๆ ที่เขากำลังลงมือซ่อมแซมให้กลายเป็สะพานเหล็กกล้าที่มั่นคง
'ไม่ว่าจะต้องก้าวเดินอีกกี่หมื่นก้าว หรือต้องเหวี่ยงหมัดอีกกี่แสนครั้ง... ถ้ามันทำให้ฉัน 'เคลื่อนไหว' ได้เหมือนที่ใจคิด ฉันก็จะทำ!'
เด็กหนุ่มหลับตาลง เข้าสู่สภาวะกึ่งสมาธิขณะที่ยังคงเคลื่อนไหวร่างกายอย่างต่อเนื่อง เตรียมพร้อมสำหรับบทเรียนที่เ็ปกว่าวันนี้หลายเท่านัก ทว่าสติของเขากลับดับวูบลงเสียก่อนเพราะการกระทำที่เกินขีดจำกัดของร่างกาย