“เป็อย่างที่เธอคิดไม่ผิดเลยสินะโซเดียร์”
ค่ำของวันที่ 10 หลังจากกลุ่มของโซเดียร์กลับมาจากบุกค่ายเฟลิกซ์ พวกเขาก็กลับเข้ามาประชุมกันอีกครั้งเพื่อสรุปสถานการณ์ ปรากฎว่าเื่ที่โซเดียร์ไปเจอวันนี้เหมือนที่แอนเดอร์สันคาดการณ์ทั้งหมด
ใน่บุกโจมตี กับดักเวทย์ของเฟลิกซ์เพิ่มจำนวนมากขึ้นกว่าเมื่อวานและมันยังมีระยะการวางที่ไกลกว่าเดิมราว 1 เท่า ไม่เพียงเท่านั้นขากลับพวกเขายังถูกโจมตีจากคนของกฤติน ส่งผลให้นักเรียนอาร์เดลต้องต่อสู้ระหว่างเดินทางกลับกัน เพียงแค่ชนวนไม่ถึงร้อยคนจากกฤติน ส่งผลให้นักเรียนทั้งสองค่ายปะทะกันอย่างหนักหน่วง โชคยังดีที่โซเดียร์รู้ว่าการโจมตีที่เกิดขึ้น มาจากการชักจูงของเฟลิกซ์ที่ปลอมตัวเป็นักเรียนของกฤติน เธอจึงพานักเรียนหนีมากกว่าสู้
จากการปะทะกันในวันนี้เอง ทำให้ทุกคนในห้องประชุมรู้เลยว่าการร่วมมือที่คิดว่าจะทำไม่สามารถเป็ไปได้อีกต่อไป และพวกเขายังรู้อีกด้วยว่าวันพรุ่งนี้ เฟลิกซ์จะยังสามารถอยู่รอดปลอดภัยเพราะนักเรียนทั้ง 4 ค่ายจะโจมตีซึ่งกันและกัน แม้จุดหมายของพวกเขาจะยังคงเป็เฟลิกซ์ก็ตาม แต่การโจมตีจะไม่ได้มุ่งไปยังเฟลิกซ์เหมือนเดิม มันจะเป็การกระจายการโจมตีไปรอบๆโดยใช้เฟลิกซ์เป็สนามรบ
แอนเดอร์สันกอดอกนั่งพิงเก้าอี้ เหตุการณ์ที่จะเกิดในวันพรุ่งนี้เขาคิดว่ามันคงจะมี 2 เหตุการณ์ที่อาจจะเป็ไปได้เกิดขึ้นมา
เหตุการณ์แรกวิทยาลัยทั้ง 4 เดินทางไปเฟลิกซ์เช่นเดิมแล้วโจมตีเฟลิกซ์เพื่อทะลวงเข้าไป
เหตุการณ์ที่สองคือทุกวิทยาลัยอยู่ภายในค่ายเตรียมตั้งรับเพราะตอนนี้หลายค่ายผิดใจกันอย่างเช่นอาร์เดลและกฤตินที่ใช้ทางเดินร่วมกันมุ่งหน้าสู่กฤติน
อย่างไรก็ตามเขาคิดว่าเวียร์น่าคงไม่้าให้ทั้ง 4 วิทยาลัยหลบอยู่ในค่ายของพวกเขาแน่นอน สาเหตุที่เขาคิดว่าเธอจะไม่ยอมปล่อยให้ทั้ง 4 วิทยาลัยอยู่ในค่าย เนื่องจากว่าตอนนี้เวียร์น่าเธอยังไม่รู้ว่าใครมีทรัพยากรสูงที่สุด หากวิทยาลัยทั้งหมดเลือกที่จะหลบซ่อนตัวในค่ายของตัวเอง อันดับ 1 ที่เธอหวังจะตกไปเป็ของวิทยาลัยอื่นที่อยู่เื้ัการล่อให้วิทยาลัยต่างๆมาโจมตีเฟลิกซ์ ดังนั้นเธอจะต้องทำบางอย่างที่สามารถดึงให้วิทยาลัยทั้ง 4 ออกมาจากค่ายของพวกเขา
บรึ้ม!
เสียงะเิเกิดขึ้นนอกค่าย แอนเดอร์สันจึงรอข่าวจากหอสังเกตการณ์ที่เห็นทุกอย่าง ทันใดนั้นก็ได้มีนักเรียนวิ่งเข้ามาในห้องประชุมรายงานสิ่งที่ะเิเมื่อครู่นี้
“แย่แล้วครับ คนของเฟลิกซ์บุกมาโจมตีเรา ไม่เพียงเท่านั้นยังมีคนของกฤตินด้วย”
ทุกคนย่นคิ้วในทันที สำหรับแอนเดอร์สันเื่ที่เกิดในคืนนี้คงเป็การจัดฉากเพื่อทำให้วิทยาลัยใกล้เคียงเข้าใจกันผิดส่งผลให้เกิดความขุ่นเคือง ส่วนเฟลิกซ์ที่มาโจมตีในคืนนี้ก็เพื่อชักจูงให้วิทยาลัยเดินหน้าไปเฟลิกซ์เช่นเดิม ด้วยการสร้างความขุ่นเคืองและชักจูงไปเฟลิกซ์ส่งผลให้แอนเดอร์สันอยากรู้มากยิ่งขึ้นว่าเวียร์น่าซ่อนอะไรเอาไว้จัดการกับพวกเขา
บรึ้ม ตู้ม บู้ม!
เสียงกับดักเวทย์ด้านนอกส่งเสียงดังก้องเข้ามาในค่าย อย่างไรก็ตามการโจมตีกลับจบลงไปหลังจากผ่านเวลามาเพียง 10 นาทีเท่านั้น นักเรียนของกฤตินล้วนหายเข้าไปในป่า นักเรียนของเฟลิกซ์ก็เช่นกัน หลังจากพวกเขาไม่สามารถทำลายกับดักเวทย์ได้ทั้งหมดจึงเดินทางกลับ
จากสิ่งที่เกิดขึ้นแอนเดอร์สันคิดว่าเฟลิกซ์กำลังจะหลอกให้วิทยาลัยอื่นๆคิดว่าเฟลิกซ์ออกมาสำรวจการป้องกันของค่ายนั้นๆ เพื่อกระตุ้นให้วันต่อไปแต่ละค่ายส่งนักเรียนไปมากกว่าเดิม ด้วยการที่เฟลิกซ์มักชอบทำอะไร่กลางคืน อาจทำให้คืนต่อไปวิทยาลัยต่างๆระแวงคิดว่าเฟลิกซ์จะบุกโจมตีได้ ดังนั้นพรุ่งนี้เช้าแอนเดอร์สันคิดว่าแต่ละค่ายจะต้องส่งคนไปไม่น้อยกว่า 3,000 คนอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้บอกแผนทั้งหมด การเล่าทุกอย่างให้นักเรียนในห้องนี้ฟัง อาจจะขัดขวางแผนที่เขาคิดจะทำเช่นกัน แอนเดอร์สันจึงคิดว่าเขาจะบอกในตอนที่เห็นว่าเสียเปรียบเท่านั้น ใน่นี้เขาจะปล่อยให้นักเรียนอาร์เดลไหลตามน้ำไปก่อน
“พรุ่งนี้เราจะทำเช่นเดิม แต่จะเน้นไปที่การป้องกันเพิ่มขึ้นเพราะกฤตินน่าจะโจมตีเราอีก”
แม้จะรู้ว่าเป็ตัวปลอม โซเดียร์กลับคิดว่าเธอไม่สามารถอธิบายให้กฤตินตัวจริงฟังได้แน่นอน ดังนั้นสิ่งที่เธอทำได้จึงมีเพียงแค่สั่งให้นักเรียนที่จะเดินทางไปในวันพรุ่งนี้เตรียมป้องกันให้มากยิ่งขึ้น หลังจากการประชุมจบลง แอนเดอร์สันก็ได้แอบออกไปจากค่ายมุ่งหน้าเข้าไปในป่า
จากเหตุการณ์าที่กำลังเกิดเขาคิดว่าตัวเองจำเป็ต้องเก็บตั๋วเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงมุ่งหน้าไปยังใจกลางการทดสอบที่มีมอนสเตอร์มากมายอาศัยอยู่ที่นั้น ด้วยระบบยั่ยยุความตายของเขา จะทำให้การเข้าไปหามอนสเตอร์เหล่านี้มอบประโยชน์ให้เขาในทุกๆคืน
หลังจากที่แอนเดอร์สันแอบออกไปนี้เอง โซเดียร์ที่สงสัยและเฝ้าจับตามองแอนเดอร์สันมาตลอดเธอก็มองตามหลังจนแอนเดอร์สันหายเข้าไปในป่าพลางสงสัยเช่นเดิมว่าแอนเดอร์สันวางแผนจะทำอะไร
—-------------------------
บรึ้ม ตู้ม บู้ม บู้ม เพล้ง!
เสียงโจมตีดังกระหึ่มไปทั่วค่ายเฟลิกซ์ ทุกวิทยาลัยยังคงพยายามทำลายกับดักเวทย์เข้าไปในค่ายเช่มเดิม อย่างไรก็ตามเช้าวันนี้กลับมีเหตุการณ์เพิ่มขึ้น จู่ๆการโจมตีที่ควรจะมุ่งเป้าไปยังเฟลิกซ์กลับเปลี่ยนไปเป็วิทยาลัยด้านข้างเช่นกัน ส่งผลให้ตอนนี้รอบวิทยาลัยเฟลิกซ์มีการต่อสู้ของ 4 วิทยาลัย
“คุณเวียร์น่า ทุกอย่างเป็เหมือนที่เราคาดการณ์เอาไว้”
“ดี อย่าประมาท บอกทุกคนต้องทำตามแผนให้ได้ทุกขั้นตอน”
เวียร์น่าเตือนให้คนของเธอทำตามแผน แม้ตรงหน้าจะมีนักเรียนวิทยาลัยอื่นยืนอยู่ห่างไปไม่ไกลก็ต้องทำตามแผนให้สำเร็จ หลังจากที่เธอเตือนทุกอย่างให้ทำตามแผนเสร็จ เธอก็เฝ้ามองดูการต่อสู้ของทั้ง 4 วิทยาลัยที่กำลังถอยกลับออกไปจากค่ายของเธอ หลังจากพระอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้าแล้ว
“พรุ่งนี้แล้วสินะ”
เวียร์น่ามองดูเวลา จากที่เธอคาดการณ์เอาไว้พรุ่งนี้จะเป็่เวลาที่เฟลิกซ์สวนกลับทั้ง 4 วิทยาลัย ดังนั้นเธอจึงบอกให้ทุกคนไม่ต้องวางกับดักให้มากเกินไป ลดให้เหลือเท่าวันแรกที่ถูกโจมตี พรุ่งนี้เธอ้าให้ทั้ง 4 วิทยาลัยเข้ามาในค่ายให้ได้
—-----------------------------------
ปิ้ว ฉั๊วะ!
[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเื่ราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 1 ใบ]
ศรสายลมพุ่งทะลวงกลางหัวของมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายเสือดาว รอบตัวของมันเต็มไปด้วยจุดสีแดงเื อย่างไรก็ตามการที่มันเป็เพียงมอนสเตอร์ 10 ปีจึงตกตายภายใต้การยิงเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
“น่าจะได้เวลากลับแล้วสินะ”
แอนเดอร์สันมองดูตั๋วที่เขาได้รับั้แ่เข้ามาในการทดสอบ ตอนนี้เขามีถึง 32 ใบแล้ว ถึงอย่างนั้นเขากลับยังไม่คิดจะใช้งานมัน เนื่องจากว่าหากเขาแข็งแกร่งขึ้น ตั๋วที่ได้รับจะน้อยลง ภายในการทดสอบนี้อันตรายที่ทำให้เขาตายได้ยังคงมีน้อย แอนเดอร์สันจึงจะเก็บตั๋วเอาไว้ก่อน หลังจากเหตุการณ์วิทยาลัยทั้ง 5 ปะทะกันแล้วเขาเปิดเผยแผนการของตัวเอง มันจะถูกใช้งานเพื่อให้เขาเก็บตั๋วในส่วนสุดท้าย
ซึ่งการล่าใน่กลางคืนวันละ 5 ชั่วโมงั้แ่มีการบุกค่ายเฟลิกซ์ใน่เช้า แอนเดอร์สันได้พบความคุ้มค่าในการล่า หากมอนสเตอร์อ่อนแอกว่าเขา การใช้วิธีฆ่าแบบตัวต่อตัวจะคุ้มค่ากว่ามาก เพราะทุกครั้งที่ฆ่ามอนสเตอร์อ่อนแอ 1 ตัวจะได้ตั๋ว 1 ใบ ต่างจากการล่อพวกมันมารวมกันเป็กลุ่มแล้วค่า หากมอนสเตอร์อ่อนแอต่อให้พวกมันจะรวมกลุ่มกัน ตั๋วที่เขาได้จากพวกมันจะไม่เกิน 3 ต่อให้พวกมันจะมีเป็ 10 ตัวก็ตาม
ส่วนมอนสเตอร์ระดับสูงที่เขาฆ่าได้ยากจะมีการล่าอีกรูปแบบเพราะถ้าเขานำพวกมันไปรวมกลุ่มกัน จะส่งผลให้เขามีความเสี่ยงในการตายมากยิ่งขึ้น ด้วยความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นนี้เองจึงทำให้เขาได้ตั๋วที่มากกว่าฆ่ามอนสเตอร์ระดับสูงเพียง 1 ตัว
ตู้ม!
“ยังก่อกวนไม่เลิกอีกเหรอ”
แอนเดอร์สันมองดูการโจมตีจากด้านนอกค่ายอาร์เดล กลุ่มคนที่โจมตียังเป็นักเรียนของเฟลิกซ์เช่นเดิม โดยการโจมตีที่เกิดขึ้นในคืนนี้ไม่ได้เกิดขึ้นถี่ พวกเขาเว้น่การโจมตีเพื่อรักษาพลังเวทย์ของตน ดังนั้นทุกคนภายในค่ายอาร์เดลที่รับรู้ว่าค่ายเฟลิกซ์้าจะยั่วยุพวกตนจึงตามน้ำด้วยการนำคนขึ้นบนกำแพงและใช้เวทย์ที่อ่อนแอที่สุดยิงสวนกลับออกมา อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง เขายังคงพยายามมองหาคนที่ดักฆ่าเขารอบค่ายเช่นเดิม ั้แ่เข้ามาในการทดสอบเขาก็ยังไม่รู้ว่าคนที่ดักซุ่มโจมตีเขาเป็ใคร
“ถอย ถอยก่อน!”
“ได้เวลาแล้ว ถอย!”
คำสั่งเสียงและพลุสัญญาณส่งขึ้นไปบนท้องฟ้าแสดงตัวให้เหมือนกับว่ามาด้วยกันหลายพันคน อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับเห็นเพียงนักเรียนร้อยกว่าคนเท่านั้นที่กำลังจุดพลุภายในป่า เขาจึงแอบตามไปดูว่าพวกมันจะกลับไปยังค่ายตัวเองหรือไม่ การที่กล้าออกมาเคลื่อนไหวในตอนกลางคืนจะต้องไม่ได้กลับค่ายอย่างแน่นอน มันต้องเป็กลุ่มที่เตรียมเอาไว้ทำบางอย่างหลังจากาเริ่มหรือไม่ก็ถูกเตรียมเอาไว้ใน่ที่าเริ่มต้นขึ้น เขาจึงอยากรู้ว่าพวกมันจะไปกบดานอยู่ที่ไหน แล้วพวกมันมีหน้าที่ต้องทำอะไรเพราะเช้านี้มันจะเป็ศึกใหญ่เพราะเฟลิกซ์กระตุ้นทุกๆค่ายให้เกิดความโกรธจนทุกค่ายจะบุกเต็มกำลัง
“หืม รวมกันแล้วมีราวพันกว่าคนเลยเหรอ”
แอนเดอร์สันตะลึงกับภาพตรงหน้า จากเดิมคนที่โจมตีอาร์เดลมีเพียงร้อยกว่าเท่านั้น เมื่อมันมารวมกลุ่มกันกับกลุ่มอื่นที่กลับมาจากค่ายต่างๆ จำนวนของพวกมันก็เพิ่มเป็พันคน ด้วยจำนวนเท่านี้แอนเดอร์สันคิดว่าคงจะลงมือทำอะไรสักอย่างที่สามารถทำให้วิทยาลัยทั้ง 4 พบปัญหาใหญ่แน่นอน และสิ่งเดียวที่แอนเดอร์สันพอจะคาดการณ์ได้ก็คือ พวกมันอาจจะบุกค่ายอื่นๆใน่ที่วิทยาลัยทั้ง 4 ขนกำลังคนไปถล่มค่ายเฟลิกซ์
“วันที่ 12 เกิดาหนักหน่วง วันที่ 13 สวนกลับ ส่วนวันที่ 14 แย่งทรัพยากรเพื่อจัดอันดับในวิทยาลัยตนเอง ส่วนวันที่ 15 เหลือไว้เผื่อจะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น”
แอนเดอร์สันนำเวลาที่เหลือของการทดสอบมาคำนวณดู หากเป็อย่างที่เขาคิด่เวลาที่เหลืออยู่นับว่าพอให้เฟลิกซ์สามารถเป็อันดับ 1 และยังสามารถจัดอันดับให้กับนักเรียนตัวเองได้ ทันทีที่เขามองเห็นการรวมตัวกันของนักเรียนเฟลิกซ์ที่เคลื่อนไหวในตอนกลางคืนตอนนี้กำลังพักผ่อนเพื่อฟื้นพลัง เขาจึงรีบเดินทางกลับค่ายเพื่อให้โซเดียร์วางแผนใหม่ในวันพรุ่งนี้ทันที หากพวกเขาเหลือคนเอาไว้ในค่ายน้อยกว่าพัน ทรัพยากรทั้งหมดที่พวกเขาปล้นมาจะต้องถูกชิงไปแน่นอน