“ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” ฉันพูดขอบคุณเขาก่อนจะเปิดประตูรถและเดินจากรถ พอดีกับที่พ่อกับแม่ของฉันเดินออกมาจากบ้านพอดี
“ เอส ใครมาส่งนะลูก” พ่อถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็ฉัน
“ แล้วรถหนูไปไหนละเอส” แม่ถามขึ้นบ้าง
“ เกิดเื่นิดหน่อยนะคะ เดี๋ยวหนูพูดให้ฟังนะ” ฉันะโตอบแม่ไปแล้วก้มลงมาคุยกับเขา
“ รีบไปได้แล้วี้เีตอบคำถามแม่ ส่วนเื่รถก็ขอก่อนพรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนแต่เช้า”
“ เรียนกี่โมง”
“ เก้าโมง ทำไมหรอ”
“ อืมโอเค เดี๋ยวรีบมา รีบปิดประตูได้แล้วฉันจะได้รีบไป” ฉันปิดประตูรถให้เขาแล้วรีบเดินเข้าบ้านไปหาพ่อกับแม่ที่รออยู่
“ ใครมาส่งนะลูก แล้วทำไมได้เอาเสื้อสูทใครก็ไม่รู้มาคลุมตัวแบบนี้ล่ะลูก” แม่ถามขึ้น มันทำให้ฉันนึกได้ว่ายังไม่ได้คืนเสื้อสูทให้เขา
“ แล้วนี่มือไปโดนอะไรมาลูก” พ่อสังเกตเห็นว่ามือฉันมีผ้าพันแผลพันอยู่
“ เื่มันยาวนะพ่อ ปะเข้าบ้านกันเถอะเดี๋ยวหนูเล่าให้ฟังนะ” ฉันจูงมือพ่อกับแม่เข้าบ้านแล้วเล่าเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ท่านฟังทั้งหมดตามความจริง พ่อกับแม่ไม่พอใจที่ฉันทำอะไรบุ่มบามแบบนั้นแต่ก็ดีใจที่ฉันสามารถช่วยชีวิตคุณยายไว้ได้แต่สุดท้ายก็โดนเทศยาวอยู่ดีที่ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีก่อน
ทางด้านชายหนุ่ม
หลังจากที่ผมขับรถไปส่งที่บ้านของยัยเด็กปากดีคนนั้นแล้วผมก็รีบขับรถกลับมาหาคุณย่าที่โรงพยาบาล
“ กลับมาแล้วครับย่า” ผมรีบเข้าไปรายงานตัวกับคุณย่าที่นอนรออยู่บนเตียง
“ เป็ยังไงบ้าง” คุณย่าถามกลับมา
“ ไปส่งถึงประตูหน้าบ้านเลยครับย่า อีกนิดเดียวจะเดินไปส่งในบ้านแล้ว” ผมบอกคุณย่า คุณย่ายิ้มออกมา
“ กวนโอ๊ยจริงๆนะไอ้หลานคนนี้ ย่าชอบนังหนูนี่จริงๆนะ”
“ ย่า อย่าบอกนะว่า...”
“ ย่าอยากได้นังหนูนี่มาเป็หลานสะใภ้จริงๆ”
“ ม๊ายยยยยยย” ผมร้องเสียงหลงเมื่อรู้ถึงความ้าของย่า
“ แกจะร้องทำไม ดูก็รู้ว่านังหนูนั่นไม่เอาตาลุงอย่างแกหรอก”
“ โห ย่ารู้ไหมว่าตอนที่ผมไปส่งเด็กนั้นเขาปากดีขนาดไหน เด็กอวดเก่งนั่นถ้าย่าได้รู้จักแล้วเชื่อผมเถอะว่าย่าไม่อยากได้หรอก” ผมรีบบอกย่าถึงความปากเก่งของยัยเด็กนั้น
“ แกรู้ไหมว่าตอนที่เด็กนั้นมาช่วยย่าเขาพูดว่ายังไง” แล้วย่าก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ผมฟัง มันทำให้ผมค่อยๆมองเธอในแง่ดีมากขึ้นนิดหน่อย นิดหน่อยจริงๆนะ
“ แต่ย่าครับ ถ้าเขารู้ถึงพื้นหลังของเราจริงๆเขาจะไม่กลัวพวกเราหรอครับ”
“ เื่นั้นย่าก็ได้แต่ภาวนา แกรู้ไหมว่ากว่าย่าจะเจอคนที่ถูกใจแบบนี้มันยากแค่ไหน แกคิดว่ามันจะมีซักกี่คนกันเชียวที่รีบวิ่งเข้ามาช่วยชีวิตคนที่ไม่รู้จักกันแบบถวายชีวิตตัวเองขนาดนี้ ฉันชอบนังหนูนั่นมากจริงๆนะตาบิ๊ก ฉันก็อายุตั้งปูนนี้แล้วฉันว่าตัวฉันเองก็ไม่น่ามองคนผิดนะ” ผมมองออกั้แ่แรกแล้วนะว่าย่าชอบใจยัยเด็กนั้นมากแต่ผมไม่คิดว่าย่าจะถึงขั้นอยากได้มาเป็หลานสะใภ้ในบ้านแบบนี้
ปัง
“ ย่าครับ ย่าเป็ยังไงบ้าง ทำไมย่าได้มานอนโรงบาลแบบนี้ย่า ย่าเจ็บตรงไหนย่า ไหนย่าตอบผมสิ”
“ โอ๊ยๆ เบาๆก็ได้ย่าจะเจ็บหนักเพราะแกนี่แหละ”
“ ไอ้เบส เบาๆสิวะย่าแก่แล้วนะ จับแรงแบบนั้นเดี๋ยวหนังย่าก็หลุดติดมือแกมาหรอก” ผมพูดติดตลก
“ ตาบิ๊กนี่ อย่าให้ย่าลุกไปได้นะ ย่าจะตีแกให้ตายเลย” ย่าทำท่าหมั่นเขี้ยวผม
“ ไม่ยากเลยย่า ย่าก็แค่ตัดออกจากกองมรดกก็ได้นิครับย่า เดี๋ยวผมเอาเอกสารมาให้ย่าเซ็นเอง”
“ ไอ้เด็กบ้านี้” ผมทำท่าจะเดินไปเตะเ้าเบส น้องชายแท้ๆของผม
“ ย่าครับ พี่บิ๊กจะเตะผมครับ” เ้าเบสรีบวิ่งไปหลบหลังย่า
“ บิ๊ก อย่าทำน้องสิลูก” ย่าปรามผม
“ ย่าครับ มันเกิดอะไรขึ้นครับ” จู่ๆเ้าเบสก็เข้าสู่โหมดจริงจังของมัน ซึ่งมันทำให้ผมเริ่มกังวลเพราะโดยปกตินิสัยของมันแล้วมันจะเป็คนที่ยิ้มแทบจะตลอดเวลาเป็เหมือนคนโกรธไม่เป็ แต่ถ้ามันได้จริงจังหรือโกรธขึ้นมาแล้วอะไรก็ฉุดมันไว้ไม่อยู่
“ เดี๋ยวย่าเล่าให้ฟังนะ ตอนนี้หลานกลับไปก่อนได้ไหม”
“ แต่ย่าครับผมพึ่งมา”
“ ย่าสั่ง” เออ ผมอาจจะพูดผิดไปหน่อย มีบางสิ่งนะที่ฉุดมันไว้ได้ ย่าผมไงล่ะ
“ ครับ ผมกลับก่อนนะครับย่าเดี๋ยวผมมาใหม่” เ้าเบสมันรับคำย่าแล้วเดินคอตกกลับออกไป
“ เบสเดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ ไม่ต้องแกอยู่คุยกับย่าก่อนเ้าบิ๊ก” ย่าเรียกผมไว้
“ แกไปส่งหนูนั่นแล้วเขาว่าไงบ้าง” ย่าพูดขึ้นหลังจากที่เห็นว่าเ้าเบสมันกลับไปแล้วจริงๆ
“ เขาก็บอกขอบคุณผมที่ไปส่งแล้วก็บอกว่าเื่รถให้เอามาส่งเธอเร็วๆเพราะพรุ่งนี้เธอมีเรียนเช้า”
“ แล้ว”
“ แล้วอะไรครับย่า” ผมถามกลับแบบงง
“ แล้วใจคอแกจะให้เด็กผู้หญิงที่มือเจ็บขับรถไปเรียนเอง?”
“ โถ่ย่า ย่าก็รู้นิครับว่าผมไม่ชอบตื่นเช้า” ผมร้องโอดโอยขึ้นเมื่อรู้ถึงความ้าของคุณย่า
“ ตื่นเช้ามันดีต่อสุขภาพนะ จัดการให้ย่าด้วยอย่าให้ย่ารู้ทีหลังล่ะว่านังหนูนั่นไปเรียนสาย กลับไปได้แล้วไปย่าจะนอนปิดไฟให้ด้วย” ย่าสั่งเสร็จแล้วย่าก็รีบไล่ผมให้กลับไป โถ่ย่าทำไมทำกับผมแบบนี้ ผมไม่อยากไปเจอนังเด็กปากดีนั่นอีกแล้ว...
เป็กำลังใจให้นักเขียนได้ง่ายๆด้วยการ กดให้ติดตาม กดให้กำลังใจ หรือ คอมเมนต์แสดงความคิดเห็น
หากผิดพลาดประการใดก็ขออภัยผู้อ่านทุกคนด้วย