คุณชายหารัก

วันเสาร์

10:00 น.

เข้าครัวดีกว่า อยากกินข้าวผัดกุ้งจัง ลงมือทำเลยดีกว่า เตรียมเครื่องครัวพร้อมแล้ว ลงมือทำได้ ส่วนผลไม้เป็๲แก้ว๬ั๹๠๱ นี่แหละ ขนมเลย์ แล้วก็กาแฟ ที่ฉันฝากปันปัน ซื้อเข้ามาให้ แค่นี้แหละ

ทำข้าวผัดกุ้งเสร็จแล้ว ตักใส่กล่อง นอกนั้นฉันเตรียมไว้หมดแล้ว ออกไปกินที่ริมบ่อน้ำกันดีกว่า กินเสร็จแล้วค่อยกลับมาทำงานต่อแล้วกัน

ณ. ริมบ่อน้ำ

ฉันอยากออกไปเที่ยวจัง อยากไปเดินห้างสรรพสินค้า ว่าแล้วฉันไม่ได้ไปเดินนานแล้ว จะชวนใครไปดีล่ะ ยัยตูน ไม่เคยว่างสำหรับฉัน ยกเว้นแฟน เพื่อนคนอื่นก็ทำงานกันหมด ฉันต้องอยู่กับสนามหญ้าที่มีปลาเป็๞เพื่อนต่อไป ...เบื่อจัง ... ภูเมฆ ฉันไม่ชวนเขาหรอก รายนั้นวันๆอยู่แต่ในห้องทำงานอย่างเดียว

กินต่อดีกว่า ข้าวผัดกุ้งฉันเย็นหมดแล้ว

ภูเมฆ: มีซอล ออกมากินคนเดียวอีกแล้วเหรอ

มีซอล: นายตามฉันมาอีกแล้ว

ภูเมฆ: ฉันมาตรงนี้ทุกวัน ตรวจความเรียบร้อยต่างหากล่ะ

มีซอล: แก้ว๬ั๹๠๱ นายกินไหม

ภูเมฆ: เธอกินเถอะ ฉันเริ่มเบื่อแล้ว เอาข้าวผัดของเธอมาชิมดีกว่า

มีซอล: แปบนะคะ , นี่ค่ะ

ภูเมฆ: อืม ทำอร่อยนะครับ

มีซอล: กินเยอะๆได้เลยนะคะ

ภูเมฆ: อยากออกไปเที่ยวไหนมั้ยครับ

มีซอล: นายจะพาฉันออกไปข้างนอกเหรอ

ภูเมฆ: อืม

มีซอล: ไม่สิ ฉันอยากไปเดินห้าง อยากได้ของหลายๆอย่างเลย

ภูเมฆ: อีกยี่สิบนาทีเจอกันที่รถนะครับ ผมขอไปเก็บเอกสารบนห้องก่อนนะครับ

มีซอล: ค่า

12:00น.

ในที่สุด ได้เดินห้างแล้ว ฉันวางแผนไว้ว่า ซื้อเสื้อผ้า รองเท้า ของใช้ส่วนตัวนิดหน่อย ภูเมฆ นายไปรอฉันที่ร้านอาหารก็ได้นะ ฉันอยากซื้อของหลายอย่างเลย

มีซอล: งั้น ร้านเสื้อผ้า นี้ก่อนแล้วกัน

ภูเมฆ: ได้สิ

มีซอล: ฉันได้เสื้อผ้า รองเท้า ของใช้ส่วนตัว จนครบทุกอย่างแล้ว ฉันถามเขาว่า๻้๪๫๷า๹ นายอยากได้อะไรเพิ่มไหม

ภูเมฆ: ฉันว่าจะไปซื้อเนคไท ซะหน่อย

มีซอล: ไปสิ นายจะไปร้านไหนล่ะ

ภูเมฆ: ตามมาสิ

1 ชั่วโมงผ่านมา

เราสองคนนั่งรถกลับมาที่คฤหาสน์ ฉันกลับมาทำงานที่ห้องต่อ พอทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ไปนอนงีบซะหน่อยดีกว่า

ก๊อก ก๊อก

มีซอล : ใครมาเคาะประตูเนี่ย

มีซอล: ภูเมฆ

ภูเมฆ: เธอทำอะไรอยู่

มีซอล: ฉันจะงีบซะหน่อย

ภูเมฆ: ไปนอนห้องฉัน

มีซอล: ไม่ได้นะคะ ไม่เห็นเหรอว่าแม่บ้านยังนั่งอยู่บนที่โต๊ะอาหารกัน ฉันเดินผ่านไปกับนาย ก็ได้เป็๞ข่าวซุบซิบกันพอดี

ภูเมฆ: เธอคิดว่า พวกแม่บ้านไม่รู้เหรอ ว่าเราสองคบกันอยู่

มีซอล: อะไรนะคะ แม่บ้านรู้กันหมดแล้วเหรอคะ

ภูเมฆ: ครับ ไปเถอะนะครับ

มีซอล: ก็ได้ค่ะ

ในที่สุด ฉันก็ขึ้นมานอนบนห้องเขา ส่วนภูเมฆ เขานั่งทำงานอยู่ เพราะพรุ่งนี้มีประชุมงานที่โรงแรม

ฉันหลับไปแล้วนะ พอได้ยินเสียงไลน์ปุ๊บ ฉันลุกขึ้นมาจับโทรศัพท์มือถือทันที

23:00 น.

(ไลน์)

Toon: มีซอล เธอสะดวกออกมาไหม

Mesol : เธออยู่ไหนล่ะตูน

Toon: อยู่ร้านคาราโอเกะ

Mesol : ถ้าเธออยู่กับแฟน ฉันไม่ไปหานะ

Toon: เราเลิกกันแล้ว

Mesol : ห๊ะ เธออย่าเพิ่งเมานะ ฉันจออกไปหาเธอเดี๋ยวนี้แหละ

Toon: มาเร็วๆนะ

ฉันใช้เวลาไม่นาน ก็มาถึงร้านคาราโอเกะ ใกล้ที่พักของตูน ฉันเดินหาจนทั่วก็ไม่เจอ ตกลงฉันหลงเองหรือตูนบอกผิดกันนะ ไหนลองโทรไลน์ไปถามดีกว่า

(ไลน์)

โทรออก

มีซอล: เธออยู่ไหนเนี่ย

ตูน: เดินเข้ามาอีก โต๊ะที่ 3 มีหมายเลขโต๊ะบอก

มีซอล: โอเค

เธอมานั่งกินคนเดียวเนี่ยนะ แล้วสั่งอาหารมาซะเยอะเลย ตูน ๆ ตื่นก่อนไหม อ้าว! เมาแล้วแน่ ๆ หน้าแดงก่ำเลย

มีซอล : ตูน ตูน ป่ะ เดี๋ยวฉันพาเธอไปส่งที่บ้าน

ตูน: ไม่กลับ

มีซอล : งั้นไปพักที่อพาร์ทเม้นท์ฉันก่อนไหม

ตูน: นี่เธอ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน

มีซอล : ตูน ฉันมีซอลนะ ผลักฉันแบบนี้ ฉันทิ้งเธอจริงๆนะ

ตูน: ยุ่งน่า ออกไปเลย

มีซอล : ตูน ระวังรถ!!

เห็นไหมเกือบไปแล้ว

งั้นไปอพาร์ทเม้นท์ฉันดีกว่านะ เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่แปบนึงนะ

ตูน: นี่ไม่ต้องมายุ่งไง ออกไป

มีซอล : โอเค งั้นฉันกลับก่อนนะ

ตูน: เออ กลับไปเลย

มีซอล: ในที่สุดฉันก็พา ตูน มาพักที่อพาร์ทเม้นท์ของฉันเอง ฉันใช้เวลาที่เหลือทำความสะอาดห้องในส่วนที่เพื่อนต้องนอน เรียบร้อย

ตูนเข้ามานอนก่อน

ตูน: นี่แน่ะ ออกไป

มีซอล: เธอผลักฉันหลายรอบแล้วนะ

ตูน: นอนแล้วนะ

มีซอล: เธอเมาแล้วเป็๞แบบนี้ทุกครั้งสินะ แฟนเธอถึงบอกเลิกน่ะ

ฉันจดโน๊ตไว้ให้ ตูน อ่านในพรุ่งนี้ตอนเช้า จากนั้นฉันก็กลับคฤหาสน์

02:40น.

นี่ฉันใช้เวลาพาตูนกลับที่พักนานขนาดนี้เหรอเนี่ย ยัยตูน เธอทำฉันเป็๲แผล ฉันวิ่งเข้าไปดึงตัวเธอไม่ให้รถชน ตัวของตูนเซมาล้มใส่ฉันๆใช้ข้อศอกดันตัวเองไว้ ทำให้ฉันมีแผนถลอกที่ข้อศอก ยาวเลยด้วย ภูเมฆ รู้ต้องโกรธฉันแน่

พี่แท็กซี่ จอดหน้าคฤหาสน์ นี่แหละค่ะ

ฉันเดินเข้า คฤหาสน์ ไปถึงทุกคนในบ้านรอฉันที่โต๊ะอาหาร คือนี่เขาตื่นมาตามหาฉันเหรอ ,ที่สำคัญหน้าตาของภูเมฆ โกรธมากอีกด้วย

ภูเมฆ: ป้าๆและคนอื่นๆไปนอนกันต่อเลยครับ ผมขอโทษด้วยนะครับที่รบกวนเวลานอนของทุกคน พรุ่งนี้ผมเรามาเจอกันที่โต๊ะอาหารเก้าโมงนะครับ

แม่บ้าน /บอดี้การ์ด : ครับ / ค่ะ

ภูเมฆ : เธอไปไหน เวลาไปไหนทำไม่บอกฉันเลย

มีซอล : ฉันขอโทษจริงๆนะคะ คือว่า..

ภูเมฆ: คืออะไรล่ะครับ

มีซอล: ตูน เพื่อนของฉันไลน์มาบอกว่า แฟนเธอบอกเลิก ตอนที่เธอโทรมา เธอกำลังเมาด้วย ฉันเลยรีบไปหาเธอที่ร้านคาราโอเกะ กว่าจะกล่อมให้เธอไปพักที่อพาร์ทเม้นท์ฉันก่อน ก็ใช้เวลาพอสมควรเลยค่ะ เ๱ื่๵๹มีแค่นี้ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้นายเดือดร้อน ส่วนพรุ่งนี้ฉันจะไปขอโทษแม่บ้านและคนอื่นๆค่ะ

ภูเมฆ: ยังไงฉันก็โกรธเธออยู่ดี เธอน่าจะปลุกฉันซะหน่อยให้ไปเป็๞เพื่อน

มีซอล: ขอโทษค่ะ

ภูเมฆ: ขึ้นไปนอนพักผ่อนห้องฉันก่อน

มีซอล: ค่ะ

ภูเมฆ: คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะครับ

มีซอล: โอ๊ย !! นายอย่าจับแผลสิ

ภูเมฆ: ไหน ? ศอกเธอไปโดนอะไร ทำไมถลอกเยอะแบบนี้ มานั่งทำแผลก่อนเลย

มีซอล: ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนดีกว่า เพราะเหม็นกลิ่นเหล้าจากเพื่อน

ภูเมฆ: ได้สิ อาบเสร็จแล้วค่อยมาทำแผลนะครับ

ผมเป็๲ห่วงเธอแทบแย่ พอเห็นเธอกลับมามีแผลทีไร ผมโกรธเธอไม่ลงทุกที ...