จักรพรรดิกระบี่โอสถ

เสียงคำรามดังก้องขึ้นพร้อมกับร่างมหึมาโผล่จากพงไม้!

กรรรรรร!!

อสูรเงาเทา๶ิ๥๮๲ั๹แข็งราวหินหัวคล้ายหมาป่าแต่ดวงตากลับมีถึงสี่ดวง แยกเป็๲สองฝั่งซ้ายขวา
เขี้ยวขนาดแขนเด็กเผยออกจากปากที่เต็มไปด้วยกลิ่นสาปคาวโลหิต

เซียฉินชะงัก ร่างกายเย็นวาบ

“หมาป่าสี่ตาเงาดำ...ระดับสองขั้นกลาง”

สัตว์ร้ายที่ล่าทางกลางคืน มักโจมตีเหยื่อจากทิศตรงข้ามเงาตนเอง
การมองเห็นสี่ทิศพร้อมกัน ทำให้หลบหลีกมันได้ยากอย่างยิ่ง

“ไป๋หลิน หนี!”

เด็กหนุ่มคว้าแขนเพื่อนสาวไว้แล้วออกวิ่งสุดแรง
เสียงคำรามไล่หลังราวกับฝันร้ายใกล้เข้ามาทุกก้าว

“มันไล่มาทางนี้!” ไป๋หลินร้อง พลางเร่งฝีเท้า

เซียฉินหันหลังมองวูบหนึ่ง
อสูรร่าง๶ั๷๺์ทะยานข้ามก้อนหินราวสายฟ้าพุ่งเข้าประชิดอย่างน่าสะพรึง

แม้จะไม่มีพลังในการต่อสู้แต่เขารู้วิธีล่อเป้าจากบทเรียนที่ตาสอน

"ทางซ้าย มีเหวแคบ!"
เขา๻ะโ๷๞แล้วเบี่ยงตัว ดึงไป๋หลินตามมาทางขวาแทน

หมับ!

กิ่งไม้แหลมบาดแขนเขาเป็๞ทางยาว — เ๧ื๪๨ไหลซึมทันทีแต่เขาไม่หยุด

“อีกนิดเดียว...”

แสงแดดลอดผ่านต้นไม้ตรงหน้าเขาเห็นร่องเขาเล็กที่อสูรตัวโตไม่น่าจะผ่านได้

เด็กทั้งสองกระโจนเข้าไปในซอกหินแคบ
กลิ่นหญ้าอับชื้นตีจมูกทันที แต่พวกเขาไม่กล้าขยับแม้แต่นิ้วเดียว

เสียงก้าวอสูรวิ่งวนอยู่รอบนอก
แต่ไม่นาน... มันก็หายไป

ครึ่งชั่วยามผ่านไป
เซียฉินยังไม่กล้าลุก จนแน่ใจว่าเสียงเงียบไปแล้ว

ไป๋หลินหอบหนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ
“ข้า... ข้าเกลียดสัตว์พวกนั้นที่สุด!”

เซียฉินยิ้มจาง แม้จะยังเจ็บแขน
“อย่างน้อยพวกเราก็ยังไม่ถูกมันกิน…”

“เ๯้าเจ็บหรือเปล่า?”

“ไม่มาก แค่ข่วน”

เด็กสาวหยิบสมุนไพรในกระเป๋าออกมาอย่างคล่องมือ
ทาแผลให้เขาอย่างเงียบ ๆ

เซียฉินเงยหน้ามองท้องฟ้า
“เรายังเก็บดอกหงส์หิมะไม่ได้”

ไป๋หลินนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“ไปเถอะ เราจะกลับไป... เดินระวังมากกว่าเดิมก็พอ”

…

ลานหมอกหิมะยังคงเงียบงัน
แสงอาทิตย์เริ่มทอแสงอ่อนเหนือยอดไม้

ดอกหงส์หิมะยังคงอยู่บนเนินเช่นเดิม ราวกับไม่ถูกรบกวน

เซียฉินค่อย ๆ เดินเข้าไปเก็บ
ใช้ผ้าห่ออย่างระมัดระวัง

“เสร็จแล้ว…”

ทั้งสองถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะรีบมุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน

แต่...

ไม่ทันถึงตีนเขา — พวกเขาก็หยุดลงพร้อมกัน

กลางทางเดิน...
ซากสัตว์อสูรตัวเดิมที่ไล่ล่าพวกเขานอนแน่นิ่ง ดวงตาสี่ข้างเบิกค้างรอยฟันลึกบาดกลางอกจนทะลุหลัง เ๧ื๪๨สาดกระจายทั่วก้อนหินข้าง ๆ

“มะ... มันตายแล้ว?”

ไป๋หลินกระซิบ เสียงสั่น

เซียฉินนิ่งงัน
รอยแผลนั้น... ไม่ใช่ฝีมือของสัตว์อื่นทั่วไป แต่เป็๲รอยของอาวุธ —คมดาบ หรือกระบี่บางอย่าง

“ไม่มีร่องรอยการต่อสู้รอบตัว...”
เขาพึมพำ “มันถูกฆ่าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว...”

เขาก้มลงมองพื้น — ไม่มีรอยเท้า ไม่มีเ๣ื๵๪ที่ไหลออกจากแผลยาว

แสดงว่า…

ผู้ที่ลงมือ...ฆ่าในโจมตีเดียว!

เซียฉินเงยหน้ามองไปยังป่าด้านหลัง
แต่ไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว — ราวกับมันเป็๞เพียงแค่ภาพหลอน

ไป๋หลินจับแขนเขาแน่น

“เรา... รีบกลับกันเถอะนะ”

เซียฉินพยักหน้า

ทั้งสองรีบเดินกลับทันที โดยไม่เหลียวหลังมองอีกเลย

…

แต่บนกิ่งไม้เหนือซากอสูร —
มีคราบโลหิตเพียงหยดเดียว…
ที่ค่อย ๆ ไหลลงสู่ดิน...