หนี่ว์หลินเฟิ่งติดต่อขอซื้อเรือนเรียบร้อยนางใช้ทรัพย์สินเดิมของเ้าของร่างเดิมไปกว่าสามในสี่ เรือนหลังนี้ราคามิได้ย่อมเยาว์อย่างที่คิดนางต้องเก็บเงินบางส่วนไว้สำหรับตกแต่งและลงทุนอีกมากทั้งยังหมายมาดในใจว่าต้องได้กำไรคืนหลายเท่าจากที่ที่ลงทุนไป
ผ่านมาเกือบ 10วันหงส์สิตา..ไม่สิตอนนี้เธอคือหนี่ว์หลินเฟิ่งในปัจจุบันเธอจะไม่กล่าวถึงเื่ที่ผ่านมาเธอต้องเดินหน้าต่อไปและอยู่กับปัจจุบันให้ได้
หนี่ว์เฟิ่งควบคุมการตกแต่งเรือนด้วยตนเองจวนใกล้จะเสร็จตามแผนและแบบที่วางไว้ภายในต้องตกแต่งด้วยโทนสีเรียบอบอุ่นสบายตาแยกเป็หลายๆห้องซึ่งแต่ละห้องตกแต่งด้วยแบบที่ต่างกันออกไป ส่วนอีกฟากหนึ่งของเรือนที่มีห้องโถงและระเบียงกว้างจัดเตรียมไว้สำหรับผู้ที่จะมาทำสปาเหมาะแก่การกินขนมจิบน้ำชา
"คุณหนู พักสักหน่อยเถิดเ้าค่ะ"อิงอิง เห็นคุณหนูของนางเดินไปเดินมาไม่หยุดพักก็รู้สึกเป็ห่วง
"ก็ดีเหมือนกันเฮ้อ..ข้าเริ่มเมื่อยแล้วเช่นกัน" หนี่ว์หลินเฟิ่งยิ้มหวาน พลางใช้มือหนึ่งปาดเหงื่อที่ชื้นตามกรอบหน้าส่วนอีกมือนวดขาไปมา
"ให้ข้าน้อยนวดให้เถิดเ้าค่ะ"อิงอิงรีบเข้าไปนวดให้คุณหนูทันทีทั้งยิ้มอย่างเอ็นดูเมื่อคุณหนูของนางย่นจมูกออดอ้อนอย่างน่ารัก
"เออ.. อิงอิงเ้าพอจะรู้จักสตรีสัก 10 คน ชายสัก 3 คนหรือไม่ เอาแบบที่ว่างงาน เอ่อ ไม่มีงานทำน่ะ"หนี่ว์หลินเฟิ่ง้าคนที่จะมาเป็คนลูกจ้างในร้าน นางจะเป็คนสอนเอง
สปาเป็สิ่งฟุ่มเฟือยกลุ่มลูกค้าเป้าหมายของหนี่ว์หลินเฟิ่งคือบรรดาฮูหยินขุนนาง เหล่าคุณหนูคหบดีต่างๆ ซึ่งมีความสามารถในการจ่ายให้กับสิ่งฟุ่มเฟือยหนี่ว์หลินเฟิ่งจะเปิดให้บริการเกี่ยวกับการนวดตัวเพื่อการผ่อนคลายความเครียดความเมื่อยล้าการนวดผิวขัดผิวเพื่อความงามซึ่งการเลือกใช้น้ำมันหอมนวดตัวต้องเป็สูตรเฉพาะและมีกลิ่นหอมที่ไม่เหมือนใคร
ในร้านจะเน้นตกแต่ง รูป รส กลิ่น เสียงไม่ว่าจะเป็ต้นไม้ รูปภาพ ผ้าคลุมเตียง รสชาติของชาที่หอมกลุ่นกลิ่นของน้ำมันระเหยหรือเทียนหอม เสียงน้ำตกจำลองคล้ายเสียงธรรมชาติให้ทุกคนที่ย่างก้าวเข้ามารู้สึกผ่อนคลายั้แ่ก้าวแรกที่ก้าวเข้ามา
"มีที่แห่งหนึ่งเ้าค่ะ แต่เป็พวกเขาเป็คนเร่ร่อนนะเ้าค่ะ"อิงอิงตอบในที่ที่ไกลออกไปมีกลุ่มคนเร่ร่อนอาศัยอยู่คนเหล่านี้ไม่มีที่ไปซึ่งเป็ผลพวงมาจากาที่ผ่านมาแม้ฮ่องเต้จะจัดการให้มีที่อยู่ให้แต่กลุ่มคนเหล่านี้ก็เป็ที่รังเกียจอยู่ดี
"งั้นเ้าพาข้าไปที่แห่งนั้นหรือไม่"หนี่ว์หลินเฟิ่งลุกขึ้นอย่างดีใจคนเหล่านี้เป็คนเร่ร่อนไม่มีรายได้หรือแม้กระทั่งที่อยู่อาศัยหากให้งานให้รายได้คนเหล่านี้อาจสามารถยืนหยัดด้วยตนเองแต่นางไม่สามารถช่วยทุกคนได้หรอกนะ คงอยู่ที่ความสามารถของพวกเขาส่วนตลาดค้าทาสนางไม่อยากเสียเงินซื้อมาจากพ่อค้าหากไม่ได้ตามที่้าและเหมือนเป็การส่งเสริมการค้ามนุษย์ถึงยุคนี้จะไม่ได้คิดถึงเื่นี้ก็ตามนางคิดว่าไปชวนคนที่อยากทำงานจริงๆ หรือมีใจอยากจะทำงานดีกว่า
ในสถานที่ที่ไกลออกไป เรียกว่าหมู่บ้านคนเร่ร่อนสถานที่แห่งนี้ไม่มีผู้คนอยากเดินผ่านเข้ามาหรือ ยิ่งเป็คุณหนูร่างบอบบางแลดูเป็บุตรของเหล่าขุนนางชั่นสูงยิ่งเป็ไปไม่ได้ที่จะเหยียบย่างพื้นที่สกปรกเเห่งนี้
หนี่ว์หลินเฟิ่งมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้านคนเร่ร่อนทันทีโดยไม่ฟังคำทักท้วงของอิงอิงสาวใช้ตัวน้อยที่กำลังทำหน้ามุ่ยนางอาสาที่จะมาเลือกหาด้วยตนเองแต่คุณหนูก็มิยอมดึงดันจะมาชวนคนเร่รอนด้วยตนเองให้ได้ซึ่งอิงอิงเองก็จนปัญญาที่จะขัดจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลยหากฮูหยินและนายท่านทราบอิงอิงแทบไม่อยากจะคิด
"อย่ากังวลเลยอิงอิงข้าจะอธิบายแก่ท่านพ่อท่านแม่เอง เลิกทำหน้าแบบนี้เถอะน่า"หนี่ว์หลินเฟิ่งยิ้มเอ็นดูและรู้ถึงความหนักใจของสาวใช้ตัวน้อยแต่นางเพียงอยากจะมาเลือกชวนด้วยตนเองเท่านั้น
นางมองดูคนเร่ร่อนมากมายจนน่าใ บรรยากาศวังเวงแปลกๆดูไม่เป็มิตรเสียด้วย บางคนนอนกลางแดด บางคนเกียกกลิ้งไปมาอย่างหมดอาลัยตายอยากแต่สายตาหลายคู่ที่ส่งมานั้นกลับไม่เป็มิตร 'ออกไปตอนนี้ทันไหมนะ' นางคิดในใจ
โป้ก!!!! "โอ้ย" เสียงบางอย่างกระทบเข้ากับศรีษะของอิงอิงจนเ้าตัวร้องเสียงหลงนั่งลงกับพื้น
"อิงอิง เป็อย่างไรบ้างเจ็บหรือไม่" หนี่ว์หลินเฟิ่งรีบจับหัวอิงอิงมาสำรวจดีนะแค่บวมโนเท่านั้นไม่ถึงกับแตก ร่างบางลุกขึ้นมองตาขวางและะโออกไป
"ผู้ใครเป็คนขว้างมา.. "หนี่ว์หลินเฟิ่งรู้สึกโมโห นางมาดีมิได้มารุกรานหรือทำร้ายใคร ใยต้องกระทำรุนแรง
"ข้าถามว่าใครมีสิ่งใดก็ออกมาพูดกันตรงๆ" เสียงหวานะโอย่างเหลืออด
"เ้าเป็พวกคนเร่รอนที่ขี้ขลาดที่สุดกล้าทำแต่ไม่กล้ารับ" หนี่ว์หลินเฟิ่งะโกร้าวทันทีแต่ทว่าก็ไม่มีใครแสดงตนหรือแสดงความรับผิดชอบออกมาสิ้นสุดประโยคพวกคนเร่รอนต่างพากันร้องะโอย่างไม่พอใจ
"เ้าลูกผู้ดีวาจาสามหาว"
"ชอบดูถูกผู้อื่น"
"พวกมันจะมาไล่ที่เราอีกแล้ว"
"ออกไปให้พ้น"
"ข้าไม่ได้จะมาก่อกวนหรือขับไล่"หนี่ว์หลินเฟิ่งยกมือห้ามทัพ
"คุณหนูกลับเถิดเ้าค่ะ"อิงอิงเกรงว่าคุณหนูจะได้รับอันตรายคนเหล่านี้คงพูดจาไม้รู้เื่อาจเข้ามาทำร้ายคุณหนูของนาง
"อิงอิงข้าขอคุยกับพวกเขาครู่เดียว"
"พวกข้าไม่เชื่อ ออกไปนางคุณหนูผู้ดี"เสียงขับไล่และขว้างปาสิ่งของตามมาอีกมากมาย ก้อนหินหนึ่งลูกถูกเขวี้ยงมาทางนาง ทำให้ไม่สามารถหลบทันหนี่ว์หลินเฟิ่งหลับตาปี๋รอรับความเ็ปผ่านไปเนิ่นนานไม่รู้สึกถึงก้อนหินที่ถูกขว้างมาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นเหล่าคนเร่ร่อนเมื่อครู่หายไปไม่เหลือแม้เงาพบแต่บุรุษผู้หนึ่งร่างสูงใหญ่กำลังยืนบดบังตัวนางจากสิ่งของต่างๆ เมื่อเพ่งมองให้ชัดหนี่ว์หลินเฟิ่งต้องเบิกตากว้าง
"ท่าน!!!!"นี่เป็เวรกรรมนำพาหรือเมืองหลวงคับแคบเกินไปหรือฮ่องเต้ผู้นี้ว่างงานจนเกินไปกันแน่
"พบกันอีกแล้วคุณหนูหนี่ว์"โอรส์ส่งยิ้มทักทายพระองค์บังเอิญผ่านมาหมู่บ้านคนเร่รอนและเพื่ออกมาดูความเป็อยู่ของชาวบ้านสายตาเหลือบเห็นสตรีนางหนึ่งยืนเกรี้ยวกราดพ่นคำด่าคนเร่ร่อนเหตุการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ทำให้พระองค์ต้องหยุดดู วาจาที่เชือดเฉือนเช่นนี้จะเป็ใครไปมิได้นอกจากนาง'หนี่ว์หลินเฟิ่ง'
"ท่านตามข้ามาด้วยเหตุใดหรือท่านคิดมิดีมิร้ายกับข้า" หนี่ว์หลินเฟิ่งหรี่ตามองบุรุษตรงหน้าอย่างจับผิดเขาต้องแอบตามนางมาอย่างแน่นอนความบังเอิญไม่มีในโลกนางคิดเช่นนั้น
"นี่หรือคุณหนูผู้สูงศักดิ์ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ...ทั้งยังหลงตัวเองอีกด้วย" คำพูดประชดทั้งยังรอยยิ้มทรงเสน่ห์ยียวนถูกส่งมาคนที่มีความอดทนต่ำเช่นนางแทบดิ้นพล่าน
"ขอบคุณเ้าค่ะ" เสียงห้วนๆบ่งบอกว่านางไม่พอใจและพูดส่งๆ ไปเท่านั้น แต่ทว่าก็ทำให้อีกฝ่ายยิ้มอย่างพอใจ
"นึกว่าคุณหนูหนี่ว์จะไม่รู้จักคำนี้เสียแล้ว..ดีที่ยังกล่าวเป็"นางลืมไปแล้วหรือว่าพระองค์เป็ฮ่องเต้ กริยาวางท่าเช่นนี้คือสิ่งใด หรือพระองค์ไม่น่าเกรงขามแล้วหรือัหนุ่มได้แต่สบถและคิดหนักในใจ
"ท่าน้าให้ข้าขอบคุณข้าก็ทำตามไปแล้วยังต้องพูดประชดอีก"เ้าคนมักมากนางรู้สึกหมั่นใส้เขานัก คิดว่าตัวเองเป็ฮ่องเต้แล้วอยากจะพูดอยากจะทำสิ่งใดก็ได้หรือเ้าตัวจอมขัดขวาง เมื่อคราวก่อนนางจะไปพูดคุยเื่ซื้อเรือนทำธุกิจสปาก็พบเ้าฮ่องเต้มักมากจนนางต้องเดินอ้อมไปอีกทางจนปวดเมื่อยทั้งตัวยังไม่หายดีราวถูกกลั่นแกล้งมาครานี้ยังจะตามมาขัดขวางหรือว่าเขาโกรธแค้นฝังหุ่นที่ข้าเคยขัดขวางเื่ของเขากับพี่สาวจูจูวันนั้นจำได้ว่านางพูดไม่กี่คำจะทำให้เ้าฮ่องเต้นั่นถึงกับกัดไม่ปล่อยและตามมาระรานทุกที่เชียวหรือ?
"ข้า้าแค่คำขอบคุณที่จริงใจกว่านี้และที่สำคัญข้าเพียงผ่านมาและเจอคุณหนูผู้หนึ่งที่ชอบหาเื่ใส่ตัวทะเลาะกับคนเร่รอน"ัหนุ่มพูดเย้าแหย่เชิงประชด พระองค์รู้สึกสนุกที่ได้เอาคืนสตรีตรงหน้าบ้างปกติแล้วพระองค์มิใช่ผู้ที่ชอบหาเื่อิสตรี ส่วนมากหากเป็สตรีหน้าตาดีแล้วพระองค์จะพูดจาสุภาพอ่อนหวานตามประสาฮ่องเต้เ้าสำราญแต่กับ หนี่ว์หลินเฟิ่งไม่รู้ทำไมพระองค์ถึงอยากกลั่นแกล้งให้อีกฝ่ายทำหน้าโกรธเคืองรู้แต่เพียงว่ารู้สึกดีอย่างประหลาด
"ขอบคุณเ้าค่ะ"หนี่ว์หลินเฟิ่งพูดอีกครั้งอย่างจำใจหากมัวแต่ประชันฝีปากคงไม่ได้ลูกจ้างในร้านแน่นอนตอนนี้นางอยากให้เื่ราวจบๆไป
"เ้าพูดสิ่งใดนะข้าได้ยินไม่ชัด" โอรส์เห็นว่าสตรีตรงหน้าเริ่มเบื่อหน่ายและหมดความอดทนแต่อดไม่ได้ที่จะกลั่นแกล้งต่อ
"หม่อมฉันของบังอาจแนะนำ..คราวหน้าถ้าหากฝ่าาจะเสด็จออกจากวังกรุณาแคะหูด้วยนะเพคะ เผื่อมีใครพูดคุยด้วยจะได้ยินชัดเจน เดี๋ยวผู้อื่นจะกล่าวหาว่าพระองค์เป็ฮ่องเต้ที่หูหนวก" พูดเสร็จหนี่ว์หลินเฟิ่งก็ย่อกายโค้งคำนับอย่างงดงามและลากสาวใช้ตัวน้อยที่ตัวแข็งทื่อไปอีกทางทันที
"เ้า!!!" ัหนุ่มหน้าตึงขึ้นทันทีไม่คิดว่านางจะปากคอเราะร้ายถึงเพียงนี้
"อ่อ...อีกอย่างฝ่าาคงเป็ฮ่องเต้ที่ว่างงานมากเท่าที่หม่อมฉันเคยพบมาถึงได้คอยติดตามผู้อื่นเยี่ยงนี้ ขออภัยที่ต้องกล่าวตรงๆ หม่อมฉันขอตัว เพคะ" หนี่ว์หลินเฟิ่งโค้งคำนับอีกครั้งพร้อมแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ
"เ้า!!!!"ผู้ที่ถูกกว่าวหาว่าเป็ฮ่องเต้ผู้ว่างงานได้แต่ยืนมึนหมดคำพูดพระองค์โดนนางตอกกลับมาซ้ำสอง...
914
![คู่บุพเพสะท้านฟ้า อยากเห็นนักว่าใครจะกล้ากับชายาผู้บ้าบิ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1759893412_24922332.webp)
