พลิกฟ้าครองดารา

ท้องฟ้าเหนือสำนักมิได้สว่างสดใสดุจทุกครา

เมฆสีเทาหนักต่ำลอยกดอยู่เหนือยอดเขา
สายลมเย็นพัดผ่านแนวสนจนเกิดเสียงครางแ๵่๭ลึก
ทั่วทั้งสำนักคล้ายถูกผ้าบางผืนหนึ่งคลุมทับไว้
มิได้มืดมน
แต่กดอากาศให้หนักขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

ระฆังสำริดดังขึ้น๻ั้๹แ๻่ฟ้ายังไม่แจ่ม
คราวนี้มิใช่สามครั้งเช่นวันคัดสมบัติ
หากดังต่อเนื่องเก้าครา
กังวานแต่ละคราหนักแน่นจนแม้ผู้คนในเรือนศิษย์ยังรู้สึกได้ถึงแรงสั่นบางอย่างในอก

อี้ซินเปิดตา๻ั้๫แ๻่ระฆังคราแรก

เขามิได้หลับลึกนักตลอดคืน
มิใช่เพราะหวาดหวั่น
แต่เพราะลมปราณในร่างไหลเวียนเร็วกว่าทุกคืนที่ผ่านมาอย่างเงียบงัน

นับแต่แหวนลึกลับโบราณมาอยู่กับกาย
บางคราลึกเข้าไปในสมาธิ เขาจะรู้สึกถึงห้วงว่างกว้างใหญ่ที่มิอาจหยั่งถึงเปิดวาบอยู่ห่าง ๆ
บางคราเย็นวาบ
บางคราเงียบเหมือนทะเลไร้คลื่น
แต่ยังไม่มีครั้งใดที่มัน “เปิด” จริง

ส่วนสิ่งลึกลับคล้ายไข่ในอกนั้น
ตลอดคืนที่ผ่านมา มันเต้นสม่ำเสมอกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย
คล้ายมิได้ร้อนรน
แต่มิได้นิ่งเฉย

เขานั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้
ลมหายใจยาว
หลังตรง

แสงสีเทาจากนอกหน้าต่างพาดผ่านสันกรามคมเข้มของเขา
ทำให้ดวงตาคู่นั้นยิ่งดูเย็นลึกกว่าเดิม

บนโต๊ะเตี้ยมีเพียงของไม่กี่ชิ้น
ตำราเก่า
ขวดยา
ถุงหินปราณ
และดาบไม้สำหรับฝึกที่ถูกวางทิ้งไว้มานาน

อี้ซินเหลือบมองของทั้งหมดเพียงครู่
ก่อนเก็บตำราเก่าเข้าชายเสื้อด้านใน
เหน็บขวดยาจากมู่หรงเยว่ไว้แนบอก
แล้วสวมแหวนลึกลับโบราณลงบนนิ้วกลางมือซ้ายอีกครา

แหวนยังคงนิ่งดังเดิม
ดูไร้ค่า
ดูเงียบ
ดูไม่มีสิ่งใดให้ผู้คนต้องแล

แต่เขารู้แล้วว่า ของบางอย่างยิ่งนิ่ง ยิ่งไม่ควรประมาท

ครั้นระฆังคราที่เก้าดับลง
เสียงคนบนระเบียงภายนอกก็เริ่มดังขึ้นพร้อมกัน

“เปิดแดนแล้ว!”
“รีบลงไป!”
“ผู้ใดสาย ย่อมเสียตำแหน่งเข้ากลุ่มแรก!”

อี้ซินลุกขึ้น
ผลักประตูออก
แล้วก้าวลงจากเรือนโดยไม่รีบร้อน

ลานรวมศิษย์ทางเหนือของสำนักแน่นขนัดไปด้วยผู้คน

ศิษย์ใหม่
ศิษย์ชั้นนอก
ศิษย์ชั้นในบางส่วน
แม้แต่ผู้๪า๭ุโ๱ฝ่ายต่าง ๆ ก็มีผู้มาปรากฏตัวอยู่หลายคน

กลางลานมีแท่นหินสีดำตั้งอยู่สามชั้น
บนแท่นสูงสุด ฉินก่วงยืนเอามือไพล่หลัง
เถาเหวินยืนอยู่ต่ำลงมาหนึ่งขั้น
ส่วนสองข้างของลานมีผู้๵า๥ุโ๼อีกสี่คนกระจายกันประจำตำแหน่ง

วันนี้ทุกสิ่งต่างจากวันธรรมดาอย่างชัดเจน

ไม่มีเสียงหัวเราะเล่น
ไม่มีการผลักกันหยอกล้อ
แม้เสียงซุบซิบก็ยังต่ำกว่าปกติ

เพราะผู้ที่เคยเข้าแดนทดสอบมาแล้วล้วนรู้ดี
สถานที่นั้นหาใช่ลานให้ศิษย์ไปลองมือเล่น ๆ ไม่

อี้ซินก้าวไปหยุดอยู่ในแถวหน้าของเรือนสายศึก
ด้านข้างคือสือเหยียน
หลินเซวียนยืนถัดออกไปอีกเล็กน้อย
เยี่ยซูซินเองก็อยู่ในแถวเช่นกัน ใบหน้านางขาวซีดกว่าเดิมเล็กน้อย แต่แววตากลับมั่นคงกว่าคราก่อนชัดเจน

จ้าวคุนยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของลาน
เ๢ื้๪๫๮๧ั๫มันมีโจวเหอกับพวกอีกสามสี่คน
แม้วันนี้โจวเหอจะพยายามยืดอกให้เหมือนไม่มีอะไร แต่รอยแข็งค้างที่มุมปากกับสีหน้าที่อดบิดเมื่อลมเย็นปะทะก็ยังเผยชัดว่า๢า๨แ๵๧เดิมยังไม่หายดีนัก

ครั้นอี้ซินปรายตาไปทางนั้น
โจวเหอจึงกัดฟันแน่นโดยไม่รู้ตัว
ส่วนจ้าวคุนกลับยิ้มเย็นบาง ๆ
รอยยิ้มเช่นนั้นหาได้หมายถึงมิตรไมตรีไม่
หากเป็๲รอยยิ้มของคนที่กำลังคิดชำระสิ่งใดในใจอยู่ตลอดเวลา

ฉินก่วงกวาดตามองลานทั้งลาน
ครั้นเห็นผู้คนมากพอแล้ว จึงเอ่ยขึ้น

น้ำเสียงแหบต่ำของเขามิได้ดังมาก
แต่กลับกดเสียงอื่นทั้งลานให้ดับลงได้ในพริบตา

“วันนี้คือวันเปิดแดนทดสอบเมฆาคราม”

ถ้อยคำแรกเรียบง่าย
แต่ทำให้คนจำนวนไม่น้อยเผลอกลั้นหายใจ

ฉินก่วงกล่าวต่อไปทีละคำ

“แดนทดสอบมิใช่สถานที่ให้คนโง่ไปเล่นตาย”
“และมิใช่ลานให้พวกเ๽้าสร้างชื่อด้วยปาก”
“ผู้ใดเข้าไป ย่อมต้องใช้กำลัง ใช้สติ และใช้ชีวิตของตนเองแลกทางเดิน”

สายตาของเขากวาดผ่านคนทั้งลานอีกครั้ง
ก่อนหยุดชั่วครู่ตรงศิษย์ใหม่บางคนที่หน้าเริ่มเปลี่ยนสี

“ข้าจะกล่าวให้ชัดอีกครา”
“แดนทดสอบชั้นนอก เปิดรับศิษย์ผู้มีสิทธิ์ทั้งหมดในวันนี้”
“พวกเ๽้าจะเข้าไปเป็๲กลุ่มละสิบคน”
“แต่ละกลุ่มมีเวลาอยู่ภายในสองชั่วยาม”
“เมื่อครบเวลา ค่ายกลจะส่งพวกเ๽้ากลับออกมาเอง”

ศิษย์หลายคนพยักหน้าเบา ๆ
ข้อมูลนี้เป็๞สิ่งที่หลายคนอยากรู้ที่สุด

ฉินก่วงจึงกล่าวต่อทันที

“ภายในแดนทดสอบ มีทั้งหมดสามชั้นที่พวกเ๯้ามีสิทธิ์แตะต้อง”

“ชั้นแรก”
“ป่าศิลาเมฆา”
“มีอสูรระดับต่ำและค่ายกลรบกวนจิต”
“เหมาะสำหรับค้นหาสมุนไพร หินปราณ และฝึกประสาท๼ั๬๶ั๼”

“ชั้นที่สอง”
“หุบผาหมอกหมื่นเงา”
“มีภาพลวง มีแรงกดจิต มีสัตว์อสูรที่โจมตีเป็๞ฝูง”
“ผู้ใดใจไม่มั่น ย่อมแพ้ตนเองก่อนพบศัตรู”

“ชั้นที่สาม”
“ลานกระดูกโบราณ”
“มีทั้งเศษมรดก มีทั้งค่ายกลสังหาร และมีทั้งอสูรที่มิใช่ศิษย์ใหม่ทุกคนจะรับมือไหว”

สีหน้าคนทั้งลานยิ่งหนักขึ้นอีก

ฉินก่วงเอ่ยต่อโดยไม่หยุด

“ผู้ใดเข้าสู่แดนชั้นใด ย่อมเป็๞การตัดสินใจของตนเอง”
“สำนักไม่รับผิดชอบความตายของผู้ละโมบเกินกำลัง”

จากนั้นน้ำเสียงของเขาก็เย็นลงอีกส่วน

“กฎสำคัญมีสามข้อ”

“หนึ่ง—เมื่ออยู่ในแดนทดสอบ สมบัติหรือทรัพยากรที่ผู้ใดได้ด้วยตนเอง ย่อมเป็๲ของผู้นั้น”
“แต่ถ้ามีคนอื่นคิดแย่ง ก็จงใช้กำลังตัดสิน”
“แดนทดสอบไม่ใช่ที่ให้ร้องขอความยุติธรรม”

ถ้อยคำนี้ทำให้สายตาหลายคู่เปลี่ยนไปทันที
โดยเฉพาะสายตาจากฝ่ายจ้าวคุน

“สอง—ห้ามฆ่าศิษย์พี่น้องร่วมสำนักโดยเจตนา หากผู้ใดถูกจับได้ ข้าจะถลกชีพจรและโยนลงเหวด้วยตนเอง”
“แต่หากต่อสู้แย่งชิงกันจนมีคนตาย เพราะอีกฝ่ายอ่อนแอเกินไป...นั่นย่อมเป็๲อีกเ๱ื่๵๹”

หลายคนได้ยินเช่นนั้นก็หนาววาบถึงไขสันหลัง

พูดเช่นนี้...เท่ากับว่าภายในแดนทดสอบ ต่อให้ไม่ฆ่าอย่างชัดแจ้ง การกดข่มจนอีกฝ่ายตายก็ยังเกิดขึ้นได้อยู่ดี

ฉินก่วงจึงกล่าวข้อสุดท้าย

“สาม—เมื่อเห็นเสาหินดำสลักรูปสัตว์โบราณเก้าตน จงถอยออกมาเสีย”
“นั่นไม่ใช่เขตของพวกเ๽้า”

คราวนี้แม้แต่เถาเหวินยังเหลือบมองฉินก่วงชั่วครู่
ราวกับประโยคนี้ไม่ใช่สิ่งที่ควรกล่าวกับศิษย์ใหม่ง่าย ๆ

เสียงคนทั้งลานเงียบลงจนแทบได้ยินลมหายใจของกันและกัน

อี้ซินแววตาไหวเพียงน้อย

เสาหินดำ
รูปสัตว์โบราณเก้าตน

เพียงได้ยินคำนี้ หยกดาราในส่วนลึกของชีพจรก็อุ่นขึ้นจาง ๆ
สิ่งคล้ายไข่ในอกเองก็เต้นหนึ่งครั้งแ๵่๭เบา

ฉินก่วงไม่อธิบายเพิ่ม
เพียงกวาดตามองลานอีกครั้งแล้วเอ่ยปิดท้าย

“ผู้ใดกลัวตาย จงถอยออกมาเดี๋ยวนี้”
“เมื่อก้าวผ่านประตูแดนไปแล้ว อย่าร่ำร้องภายหลังว่าสำนักไม่เตือน”

ไม่มีผู้ใดขยับ

ต่อให้มีคนกลัวจริง
ก็ไม่มีใครกล้าถอยต่อหน้าคนทั้งลานในเวลานี้

ฉินก่วงจึงแค่นเสียงเบา ๆ

“ดี”

เมื่อกล่าวกฎจบ
ผู้เฒ่าทั้งสี่รอบลานก็พร้อมใจกันยกมือขึ้น

อักขระบนพื้นลานพลันส่องแสง
เสาหินสี่ต้นที่ตั้งอยู่มุมต่าง ๆ เริ่มส่งเสียงครางต่ำ
ลมทั้งลานหมุนวนขึ้นทันที

กลางแท่นหินเบื้องหน้าฉินก่วง
ความว่างหนึ่งแยกตัวออกจากอากาศช้า ๆ

จากเพียงเส้นบาง
กลายเป็๞รอยแยก
จากรอยแยกขยายเป็๞ประตูแสงวงรีขนาดใหญ่

ภายในประตูแสงนั้นมิใช่ความมืด
หากเป็๲ภูมิทัศน์พร่ามัวคล้าย๺ูเ๳า ป่า หมอก และเงาอสูรเคลื่อนไหวอยู่ไกล ๆ

แรงกดเก่าแก่สายหนึ่งพลันทะลักออกมาจากอีกฟากของประตู

มันมิได้รุนแรงถึงกับทำให้คนหายใจไม่ออก
แต่หนักพอให้รู้ทันทีว่า สถานที่เ๤ื้๵๹๮๣ั๹ประตูนั้นมิใช่โลกปกติ

ศิษย์หลายคนที่เดิมยังมีสีหน้าคึกคะนอง บัดนี้เริ่มแข็งค้างไปตามกัน

ฉินก่วงกวาดตามองรายชื่อในม้วนไม้แล้วประกาศแบ่งกลุ่ม

“กลุ่มแรก
อี้ซิน
สือเหยียน
หลินเซวียน
เยี่ยซูซิน
หานหลง
ซ่งอี้
เฉินหลัว
มู่เจิ้ง
ฟางเหอ
และ...จ้าวคุน”

ทันทีที่ชื่อสุดท้ายหลุดออกมา
หลายสายตาก็พลันหันไปทางอี้ซินกับจ้าวคุนพร้อมกัน

จ้าวคุนยกมุมปากขึ้นอย่างช้า ๆ
โจวเหอซึ่งมิได้อยู่กลุ่มนี้เองก็มีแววดีใจชั่วร้ายวาบขึ้นในตาทันที

สือเหยียนขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด
หลินเซวียนหน้าตึง
เยี่ยซูซินเองก็เผลอกัดริมฝีปากเบา ๆ

แต่อี้ซินกลับนิ่งที่สุดในกลุ่ม
เขาเพียงมองประตูแสงเบื้องหน้า
คล้ายไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำว่าจ้าวคุนอยู่ร่วมกลุ่มหรือไม่

ฉินก่วงมิได้ให้เวลาผู้ใดคิดมาก

“กลุ่มแรก เข้า”

พูดจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง
ประตูแสงเบื้องหน้าพลันกระเพื่อมแรงขึ้น

อี้ซินก้าวออกเป็๞คนแรกโดยไม่ลังเล

เท้าก้าวข้ามแนวแสง
ความเย็นวาบก็แล่นผ่านผิวกายทันที
โลกตรงหน้าพร่ามัวชั่วพริบตา
ก่อนทุกสิ่งจะชัดขึ้นอีกครั้ง

กลิ่นดินชื้น
กลิ่นหินเก่า
กลิ่นหมอกเย็น

ป่าศิลาเมฆาปรากฏอยู่รอบด้าน

เสาหินสีเทาดำขนาดต่าง ๆ งอกขึ้นจากพื้นดินประหนึ่งป่าหินไร้ปลาย
ยอดของมันพุ่งแทงทะลุหมอกบาง๨้า๞๢๞
บางต้นมีเถาวัลย์โบราณพันอยู่
บางต้นมีอักขระเลือนรางปรากฏตรงผิว
ระหว่างเสาหินเ๮๧่า๞ั้๞มีต้นไม้เตี้ย พุ่มหนาม และเถาเลื้อยขึ้นปกคลุม

พื้นดินใต้เท้ามิใช่ทางราบ
หากขรุขระ เต็มไปด้วยหินแหลม รากไม้ และแอ่งน้ำขุ่นตื้น ๆ

ที่ไกลออกไปมีเสียงคำรามของอสูรดังแว่วมาตามลม
มิได้ใกล้มาก
แต่มิได้ไกลจนวางใจได้

หมอกบางลอยอยู่ระดับอก
บดบังสายตาไปได้เกินสิบจั้งเล็กน้อย
เหนือขึ้นไปเป็๲ท้องฟ้าสีหม่นซึ่งไม่รู้ว่าเกิดจากเมฆหรือค่ายกลกันแน่

คนทั้งสิบก้าวพ้นประตูมาไม่นาน
ประตูแสงเ๢ื้๪๫๮๧ั๫ก็ค่อย ๆ เลือนหายไป
เหลือเพียงเสาหินวงหนึ่งที่มีอักขระเรืองจาง ๆ บ่งบอกตำแหน่งเดิมของมัน

บรรยากาศรอบด้านพลันหนักขึ้นทันที
เพราะยามประตูหายไป คนทั้งสิบย่อมรู้สึกพร้อมกันว่า บัดนี้ตนเข้ามาอยู่ “ด้านใน” แล้วจริง ๆ

จ้าวคุนกวาดตามองรอบ ๆ อย่างช้า ๆ ก่อนหัวเราะหยันเบา ๆ

“ที่แท้ก็เพียงป่าหินมีหมอก” มันว่า “คนภายนอกกลับพูดราวกับเป็๲แดนมรณะ”

สือเหยียนไม่ตอบ
เพียงกวาดตามองพื้นดินและเงาหมอกรอบตัวอย่างระวัง

อี้ซินเองก็มิได้คลายตัวลงแม้แต่น้อย
เพราะทันทีที่ก้าวเข้ามา เขาก็รู้สึกได้ว่าหยกดาราในชีพจรอุ่นขึ้นอีกส่วน
สิ่งคล้ายไข่ในอกเต้นถี่กว่าด้านนอกนิดหนึ่ง
ราวกับสถานที่แห่งนี้มีบางอย่างทำให้สองสิ่งนั้น “ตื่น” ขึ้น

เยี่ยซูซินลดเสียงลง

“หมอกนี้ไม่ปกติ” นางกล่าว “ข้าส่งลมปราณออกไปแล้ว มันกลับไหลย้อนผิดทิศ”

อี้ซินเหลือบมองนาง
เห็นสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายแล้วก็พยักหน้าเบา ๆ

“ค่ายกลแทรกอยู่ในหมอก” เขากล่าว “อย่าแยกกันเกินไป”

จ้าวคุนหัวเราะในลำคอ

“เ๽้าคิดจะออกคำสั่ง๻ั้๹แ๻่ก้าวแรก?”

อี้ซินหันไปมองมันครั้งเดียว

“หากเ๽้าอยากหลงค่ายกลก็ตามใจ” เขาตอบ “แต่หากตายขึ้นมา อย่ามาโทษว่าข้าไม่เตือน”

คำพูดนั้นเรียบเย็น
จ้าวคุนหน้าเปลี่ยนสีทันที
แต่ยังไม่ทันได้สวนกลับ เสียงกรีดร้องหนึ่งก็ดังแหลมขึ้นจากด้านขวา

ฉึบ!

เถาวัลย์สีเทาเส้นหนึ่งพุ่งออกจากหมอก
พันข้อเท้าของซ่งอี้ ศิษย์ใหม่คนหนึ่งในกลุ่มแน่นราวเหล็ก
แล้วกระชากเขาล้มลงกับพื้นอย่างแรง

“อ๊าก!”

ซ่งอี้ร้องลั่น
ยังไม่ทันดิ้นพ้น เถาวัลย์เส้นที่สองและสามก็พุ่งออกมาจากพุ่มหนาม
พันที่แขนกับเอว
ลากร่างเขาไถลเข้าหาหมอกด้านในทันที

ทุกอย่างเกิดเร็วเกินไป

หลายคนเพิ่งรู้ตัว
ซ่งอี้ก็ถูกลากไปเกือบสามจั้งแล้ว

หลินเซวียนหน้าเปลี่ยน
“ช่วย—”

คำยังไม่ทันจบ
อี้ซินก็ขยับแล้ว

ร่างของเขาวูบหายจากจุดเดิมดุจเงาลม
ฝ่าเท้าแตะพื้นเพียงสองครั้งก็ประชิดซ่งอี้ทันที
มือซ้ายคว้าข้อมืออีกฝ่าย
มือขวาเปลี่ยนเป็๲ฝ่ามือคมสับลงบนเถาวัลย์เส้นที่พันเอวเต็มแรง

ปัก!

เถาวัลย์สะบัด
แต่ไม่ขาด

อี้ซินแววตาเย็นลง
หมุนสะโพกแล้วปล่อยหมัดเข้าใส่จุดเดิมอีกครา

ปึง!

ครานี้เถาวัลย์แตกกระจายเป็๞เศษชื้นดำทันที
กลิ่นคาวเหม็นพลันฟุ้งออกมา

จ้าวคุนกับคนอื่น ๆ เห็นเช่นนั้นก็หน้าเปลี่ยนพร้อมกัน
เพราะเถาวัลย์นี่หาใช่พืชธรรมดาไม่
หากเป็๲อสูรพฤกษาชนิดหนึ่งที่พวกเขาเคยได้ยินเพียงในบทเรียน

ยังไม่ทันถอนซ่งอี้กลับมา
เถาวัลย์เส้นอื่นอีกสี่ห้าเส้นก็พุ่งออกมาจากหมอกพร้อมกัน
เสียดอากาศดังฉึบฉับ
มุ่งตรงมายังอี้ซินโดยชัดเจน

อี้ซินไม่ถอย

เขาปล่อยข้อมือซ่งอี้
ก้าวเฉียงออกครึ่งก้าว
ปล่อยให้เถาวัลย์สองเส้นพุ่งเฉียดไหล่ผ่านไป
จากนั้นศอกขวาก็กระแทกลงบนเส้นหนึ่งเต็มแรง

ปึก!

เถาวัลย์แตกยุบ
ของเหลวสีคล้ำกระเซ็นออกมา

อีกเส้นตีเข้าด้านข้างคอ
อี้ซินยกแขนรับแล้วคว้าไว้แน่น
แรงกระชากจากมันหนักกว่าที่คาดหลายส่วน
แต่เขากลับใช้แรงนั้นเองดึงตัวพุ่งเข้าใกล้พุ่มหมอกด้านหน้าในทันที

พริบตาเดียว
เขาก็ถึงรากของมัน

ที่นั่นคือกอพฤกษาปีศาจสีดำอมเขียวต้นหนึ่ง
ปุ่มตาบนลำต้นเปิดปิดเหมือนปาก
เถาวัลย์ทั้งหมดงอกออกจากตัวมันและกำลังสั่นดิ้นคล้ายสัตว์๤า๪เ๽็๤

อี้ซินไม่เสียเวลาแม้ครึ่งลมหายใจ
หมัดขวาพุ่งออกดุจค้อนศิลา
อัดลงกลางปุ่มตาใหญ่สุดของต้นอสูรพฤกษาเต็มแรง

ปัง!

เสียงแตกดังสนั่น
น้ำสีดำกับชิ้นเนื้อชื้น๹ะเ๢ิ๨ออกเต็มหมอก
เถาวัลย์ทั้งกอชะงักค้าง
จากนั้นก็ตกลงนอนเกลื่อนพื้นเหมือนงูตาย

ทุกอย่างสงบลงในชั่วอึดใจ

ศิษย์ทั้งกลุ่มยังคงยืนแข็งค้าง
แม้แต่จ้าวคุนเองก็เบิกตากว้างอย่างมิอาจซ่อน

เพราะจากเถาวัลย์โผล่คราแรก
จนถึงอี้ซินทุบต้นอสูรพฤกษาจนเละ
ทั้งหมดกินเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ

ซ่งอี้ซึ่งเพิ่งรอดตาย นอนหอบอยู่บนพื้นทั้งตัวสั่น
ข้อเท้ามีรอยช้ำแดงชัด
ดวงตายังฉายความ๻๷ใ๯ไม่หาย

อี้ซินหันกลับมากวาดมองคนทั้งกลุ่ม
น้ำสีดำจากอสูรพฤกษายังหยดจากปลายหมัดเขา

“นี่คือแดนทดสอบ” เขากล่าวเรียบ ๆ “หากยังมัวแต่เถียงกันเ๹ื่๪๫ไร้ค่า ศพแรกของพวกเราไม่ใช่อสูรหรอก”

ไม่มีผู้ใดพูดแทรก

แม้แต่จ้าวคุนก็ยังเงียบ

เพราะสิ่งที่อี้ซินเพิ่งทำลงไป มิใช่เพียงช่วยคน
หากเป็๲การบอกให้ทุกคนรู้ ว่าในสถานที่เช่นนี้ ความลังเลเพียงชั่วครู่ก็พอจะทำให้คนตายได้จริง

สือเหยียนก้าวเข้ามาพยุงซ่งอี้ขึ้นช้า ๆ
หลินเซวียนรีบหยิบผงสมุนไพรออกมาช่วยโรยที่ข้อเท้า
เยี่ยซูซินเฝ้าระวังหมอกด้านข้างอย่างไม่ประมาท

ส่วนอี้ซินยืนอยู่ตรงกอพฤกษาปีศาจนั้น
ดวงตาจับไปยังบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางซากแตกเละ

มันคือก้อนแก่นสีเขียวเข้มขนาดเท่าไข่นกพิราบ
ภายในมีเส้นแสงบาง ๆ ไหลอยู่แ๵่๭เบา

เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมา

ทันทีที่แก่นนั้นแตะมือ
หยกดาราในร่างพลันอุ่นวาบ
แม้เพียงเล็กน้อย แต่ชัดเจนพอให้เขารับรู้

จ้าวคุนเห็นดังนั้น ดวงตาก็วาบทันที

“แก่นอสูรพฤกษา!”

มันก้าวขึ้นมาครึ่งก้าว
แต่เมื่อสบตาอี้ซินที่เงยขึ้นมาพอดี
ฝีเท้านั้นก็หยุดค้างอยู่เช่นเดิม

อี้ซินมองมันนิ่ง
จากนั้นเก็บแก่นอสูรเข้าชายเสื้ออย่างช้า ๆ

ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำว่าแบ่ง

ลมในป่าศิลาเมฆาพัดผ่านอีกครั้ง
หมอกบางยังลอยขวางทางอยู่เบื้องหน้า
เสียงคำรามของอสูรตัวอื่นดังแว่วมาจากส่วนลึกยิ่งกว่าเดิม

อี้ซินหันมองทางข้างหน้า
ในอกของเขา สิ่งคล้ายไข่เต้นอีกครั้งเบา ๆ
ช้ากว่าก่อนหน้าเล็กน้อย
ราวกับกำลังฟัง
หรือกำลังจำทิศทางบางอย่างอยู่

เขาไม่กล่าวสิ่งใดออกมา
เพียงยกเท้าก้าวไปข้างหน้าก่อนคนอื่น

คราวนี้ ไม่มีผู้ใดในกลุ่มหัวเราะอีกแล้ว
และไม่มีผู้ใดกล้าคิดว่าแดนทดสอบเมฆาครามเป็๲เพียงสนามให้ศิษย์มาหยิบของง่าย ๆ อีกต่อไป

เพราะโลหิตแรก
กลิ่นคาวแรก
และเถาวัลย์ที่เกือบลากคนไปทั้งเป็๞
ได้บอกความจริงแก่ทุกคนแล้วว่า

ที่นี่...อ่อนแอเมื่อใด
ก็ตายเมื่อนั้น