ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

ตอนที่ 33คนที่วางกระดาน ไม่จำเป็นต้องนั่งเล่นเอง

ขากลับค่าย

เงียบกว่าตอนมา

ไม่มีใครพูดถึงเมืองชิงอัน

ไม่มีใครถามว่าชายชราคือใคร

เหมือนทุกคนรู้—

บางคำตอบ

ยังไม่ถึงเวลารู้

หลัวชิงเดินข้างหลินรุ่ย

เงียบอยู่พัก

ก่อนถาม

“เจ้าคิดว่าเขาเป็นใคร”

หลินรุ่ยตอบ

“คนที่มีสิทธิ์เลือกคน”

หลัวชิงขมวดคิ้ว

“แม่ทัพ?”

หลินรุ่ยส่ายหัว

“สูงกว่านั้น”

—

ตกเย็น

ขบวนกลับถึงค่าย

ผิดปกติทันที

ไม่มีเสียงฝึก

ไม่มีคนเดิน

ยามเพิ่มเป็นสองเท่า

หน้าประตูมีธงดำแขวน

หลัวชิงหยุด

“เกิดอะไรขึ้น”

ยังไม่ทันถาม

ทหารคนหนึ่งเดินมา

ค้อมตัว

“หัวหน้าฉีเรียก”

ทุกคนมองหน้ากัน

—

ลานประชุม

หน่วยทั้งหมดอยู่ครบ

บรรยากาศหนัก

ฉีเหยียนยืนหน้าแถว

ไม่มีรอยยิ้ม

พูดประโยคเดียว

“มีคนตาย”

เงียบ

ฉีเหยียนโยนรายชื่อออกมา

หน่วยสาม

เสียหก

หน่วยห้า

เสียสี่

หน่วยสอง…

เหลือสามคน

ทุกคนหน้าเปลี่ยน

หลัวชิงกำหมัด

“เกิดอะไรขึ้น”

ฉีเหยียนตอบ

“ภารกิจจริง”

เงียบ

เขาพูดต่อ

“ข้าส่งพวกเจ้าออกไป”

“แต่ไม่ได้ส่งแค่พวกเจ้า”

หลายคนเริ่มเข้าใจ

ทุกหน่วยถูกทดสอบพร้อมกัน

และ…

ไม่ได้รอดทุกคน

—

ชายคนหนึ่งในหน่วยอื่นลุกขึ้น

ตาแดง

ตะโกน

“ทำไมไม่ช่วย!”

ฉีเหยียนมอง

ตอบเรียบ

“ข้าสอนไม่ได้ว่าต้องเลือกยังไง”

อีกฝ่ายกัดฟัน

“คนของข้าตาย!”

ฉีเหยียนตอบ

“แล้วเจ้าเลือกอะไร”

เงียบ

ชายคนนั้นสั่น

สุดท้ายพูด

“…ข้าเลือกของ”

ลานเงียบ

ไม่มีใครพูด

ฉีเหยียนมองทุกคน

“จำไว้”

“ทุกคนเสียคนได้”

“แต่คนที่อันตราย…”

เขาหยุด

“…คือคนที่เริ่มชิน”

—

ประชุมจบ

ทุกคนแยก

แต่ก่อนหลินรุ่ยจะกลับ

ฉีเหยียนเรียก

“อยู่ก่อน”

คนอื่นออกหมด

เหลือสองคน

ฉีเหยียนโยนม้วนเอกสารให้

หลินรุ่ยเปิด

ด้านบนเขียน

รายงานประเมิน — หลินรุ่ย

คะแนน

แผนการ: สูง

ควบคุมคน: สูง

การตัดสินใจ: สูง

ความเสี่ยง:

สูงมาก

หลินรุ่ยมอง

ถาม

“หมายความว่าอะไร”

ฉีเหยียนตอบ

“คนที่เก่ง…”

เขามองออกนอกหน้าต่าง

“…มักเริ่มเชื่อว่าตัวเองช่วยทุกคนได้”

เงียบ

ฉีเหยียนพูดต่อ

“อย่าหลงคิดว่าพาได้ครบทุกครั้ง”

หลินรุ่ยนิ่ง

ฉีเหยียนหยิบกระดานหมากออกมา

วางตัวหมากลงหนึ่งตัว

ถาม

“ถ้าศัตรูมีหมื่น”

“เจ้ามีพัน”

“ช่วยครบยังไง”

เงียบ

หลินรุ่ยมองกระดาน

ไม่ได้ตอบทันที

ผ่านไปพัก

เขาหยิบหมากฝ่ายตัวเองออกสามตัว

ย้ายตำแหน่ง

แล้วตอบ

“ทำให้มันไม่ต้องสู้”

ฉีเหยียนหยุด

มองกระดาน

ยิ้มบาง

“ตอบดี”

จากนั้นเก็บกระดาน

แล้วพูดเบา ๆ

“แต่จำไว้”

เขามองหลินรุ่ยตรง ๆ

“คนวางกระดาน…”

“…ไม่จำเป็นต้องเล่นเอง”

หลินรุ่ยเงียบ

เข้าใจทันที

คนที่น่ากลัวที่สุด

อาจไม่ใช่คนถือดาบ

แต่เป็นคนที่ทำให้คนอื่นถือดาบแทน

—

ก่อนออกจากห้อง

ฉีเหยียนโยนป้ายอีกอันมา

สีดำ

หนัก

ด้านหน้าสลัก

สิทธิ์เข้าหอเอกสารระดับสาม

หลินรุ่ยชะงัก

ฉีเหยียนพูด

“เริ่มหาคำตอบเอง”

“แล้วอย่าเชื่อทุกอย่างที่อ่าน”

—

ระบบเด้งขึ้น

ภารกิจใหม่

เข้าสู่หอเอกสาร

ค้นหาความจริงของหน่วยเจ็ด

รางวัล:

【เปิดภาคสงคราม】

คำเตือน:

ข้อมูลบางอย่าง

เปลี่ยนคนได้

—

หลินรุ่ยมองป้ายในมือ

คืนนี้

เขาจะได้เข้าใกล้คำตอบ

แต่เขาเริ่มสงสัยแล้วว่า

บางที…

คนที่ตั้งคำถามทั้งหมด

อาจรู้คำตอบอยู่แล้ว

ตอนที่ 33 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 34 — ประวัติศาสตร์ถูกเขียนโดยผู้ชนะ แต่ความจริงมักอยู่ในของที่ถูกเผา