ในค่ำคืนดึกสงัดคืนหนึ่ง ณ ที่ประทับฝ่าา ทหารหนุ่มที่ถูกคลุมถุงผ้าดำเขาถูกทหารองครักษ์จับกุมตัวมาเข้าเฝ้า
“ปล่อยข้านะ ปล่อยข้า พวกเ้าเป็ใครกันแน่” ทหารหนุ่มกล่าว
องครักษ์นายหนึ่งจึงดึงถุงผ้าออก
“ฝะ ฝ่าา ถวายบังคมพะย่ะค่ะ” ทหารหนุ่มรีบคุกเข่า
“เ้าไม่ต้องปลอมเสียงหรอก ฉานชิงพี่รู้ว่าเป็เ้า” ฝ่าาตรัส
“พระองค์ทรงทราบได้อย่างไรเพคะ” องค์หญิงฉานชิงทรงยอมเผย
“เ้าเป็น้องเล็กสุดที่พี่รักและห่วงมากทำไมพี่จะไม่รู้ความเคลื่อนไหวของเ้าพี่ก็ดีใจอยู่หรอกนะที่เ้าไม่ยุ่งเกี่ยวทางการเมือง แต่เ้ากล้าปลอมตัวเป็ชายแล้วไปฝึกทหารแบบนี้ได้อย่างไร” ฝ่าาทรงต่อว่า
“ฝ่าาเพคะทรงประทานอภัยให้น้องด้วยเถิดเพคะ แต่หม่อมฉันอยากฝึกฝนตนจริงๆ” องค์หญิงฉานชิงทรงยังคงดื้อรั้น
“ไม่ได้ เ้าเป็หญิงนะ ฉานชิง” ฝ่าาทรงไม่เห็นด้วย
“หม่อมฉันขอฝึกฝน แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะเพคะและหม่อมฉันจะระวังตัวให้มากเพคะ” องค์หญิงทรงขอร้อง
“ถึงพี่ห้ามเ้า เ้าก็คงแอบเข้าไปในค่ายทหารนั่นอยู่ดีก็ได้ พี่อนุญาตให้เ้าเข้าไปฝึกก็ได้ แต่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นและเ้าต้องระวังตัวให้มาก” ฝ่าาทรงมีพระทัยอ่อน
“ขอบพระทัยเพคะ”
ฝ่าาทรงปล่อยองค์หญิงฉานชิงซึ่งเป็น้องสาวคนที่ห้ากลับไปที่ค่ายทหารเพราะทราบนิสัยของพระขนิษฐาดีว่านางมีนิสัยดื้อรั้น แต่ถึงกระนั้นก็แอบส่งทหารองครักษ์คอยคุ้มกันอยู่ห่างๆด้วย
********************************************************
องค์หญิงฉานชิงในชุดทหารแอบลอบเข้าไปในที่พักทหารกลางดึกนางค่อยๆย่อง แต่ทว่า
“เ้าไปไหนมาน่ะ” หย่าหยารีบทัก
“และเ้าล่ะ เ้าเองก็มาจากข้างนอกเหมือนกัน”ฉานชิงรีบพูดสวน
“ข้า เอ่อข้าก็แค่แอบไปสำรวจแหล่งน้ำข้างนอกมา จะได้ไปอาบน้ำไง”หย่าหยารีบแก้ตัว
“จริงหรอ งั้นไปกันสิข้าอยากอาบน้ำเต็มแก่แล้ว” ฉานชิงรู้สึกเหนียวตัว
“แต่เ้ายังไม่บอกข้าเลยนะ ว่าเ้าไปไหนมา”หย่าหยาอยากรู้
“ข้าหิว ก็เลยแอบไปหาอะไรกินเฉยๆ” ฉานชิงแก้ตัว
“งั้นแล้วไป รีบไปอาบน้ำกัน” หย่าหยารีบนำทางไปที่บึง
ฉานชิงที่รู้ว่าหย่าหยาปลอมเป็ชายเหมือนกันต่างพากันไปอาบน้ำที่แหล่งน้ำใกล้ๆ ค่ายทหาร ฉานชิงก็เลยว่ายน้ำเล่นอย่างสบายใจเพราะรู้สึกอัดอั้นไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันเนื่องจากไม่สามารถไปร่วมอาบน้ำกับทหารชายคนอื่นๆได้
ในขณะที่หย่าหยาแช่ตัวในน้ำและนึกถึงตอนที่ตนนั้นได้ลอบไปขโมยสารลับของจื่อหลิงหลานซึ่งเป็อาจารย์ฝึกทหารเฉพาะกิจไปให้กับขุนนางฝ่ายเหลืองได้สำเร็จ และได้แอบกลับเข้ามาในค่ายแต่ดันมาเจอฉานชิงเข้า โชคดีที่เพื่อนสาวคนนี้ไม่ได้สงสัยอะไร
“เ้าเหม่ออะไรน่ะ หย่าหยาเ้าถูตัวจนขาวซะขนาดนี้ รับรองไม่ใครเชื่อแน่ ว่าเ้าเป็ผู้ชาย” ฉานชิงทัก
“ข้าแค่คิดถึงท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าน่ะ”หย่าหยารีบพูดกลบเกลื่อน
“ถ้าเช่นนั้นเ้าปลอมเข้ามาเป็ทหารทำไมกันน่ะ” ฉานชิงสงสัย
“ข้ามาแทนน้องชายข้าเท่านั้นน้องชายข้าป่วยหนัก เข้ามาฝึกทหารไม่ได้ ว่าแต่เ้าล่ะปลอมเป็ชายและมาฝึกทหารทำไม”หย่าหยาถามกลับ
แม้ฉานชิงจะพอมองออกว่าหย่าหยาแต่งเื่ แต่นางก็เสแสร้งเชื่อเื่ที่หย่าหยาพูดนางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะแต่งเื่ยังไง เลยว่า “ข้าใฝ่ฝันอยากเป็ทหารน่ะแต่น่าเสียดายที่ข้าเป็หญิง”
“นั่นทหารยาม กำลังเดินมาทางนี้ รีบขึ้นฝั่งและกลับห้องพักกันเถอะ”หย่าหยาชี้ไปที่แสงไฟ
“งั้น รีบไปเร็วเข้า” ฉานชิงรีบว่ายน้ำขึ้นฝั่ง
ทั้งสองกลับเข้าไปที่ห้องพัก โชคดีที่ทั้งสองพักอยู่ด้วยกันเลยไม่มีใครสงสัย
********************************************************
ณ สนามฝึกทหาร
“วันนี้ข้าจะให้พวกเ้าเข้าไปสำรวจหมู่บ้านและป่าเพื่อเขียนแผนที่ และมาเจอกันที่นี่ก่อนพลบค่ำ หากใครมัว เถลไถลกลับมาช้าจะถูกลงโทษ เข้าใจมั้ย” จื่อหลิงหลานสั่ง
“ขอรับ”
ทหารทุกคนจึงปฏิบัติหน้าที่ โดยแบ่งกันสำรวจแต่ละจุด เมื่อเสร็จภารกิจก็พากันกลับให้ทันก่อนพลบค่ำแต่ทว่า
“นั่นกลุ่มกองโจรนี่” อ้ายกว่าชี้ให้ฉานชิงดู
“ไหน จริงด้วย ทำยังไงดี” ฉานชิงมองตาม
“ข้าจะรีบเข้าไปขวางพวกมัน” อ้ายกว่าจับดาบไว้มั่น
“แต่พวกมันมีกันเป็สิบเลยนะและเพื่อนทหารก็พากันกลับค่ายหมดแล้วด้วย” ฉานชิงเห็นว่ามีแค่นางกับเขาเท่านั้น
“หากเ้ากลัวถูกลงโทษ ก็กลับไปค่ายเถิด”อ้ายกว่ากล่าว
“ไม่ แต่เอาเป็ว่าข้าจะเข้าไปบอกชาวบ้านให้ช่วยกันรับมือก็แล้วกัน” ฉานชิงกะว่าจะรีบบอกให้ทหารองครักษ์ที่ติดตามตนได้แจ้งทางการส่วนตัวเองก็รีบไปแจ้งชาวบ้าน
“ได้ งั้นข้าจะถ่วงเวลาไว้ก่อนก็แล้วกัน”อ้ายกว่าเห็นด้วย
ดังนั้นอ้ายกว่าจึงรีบเข้าขัดขวางกองโจรไว้ส่วนฉานชิงรีบวิ่งไปบอกหัวหน้าหมู่บ้านทันที
อ้ายกว่ามีวรยุทธ์สูงทำให้ต้านทานกลุ่มกองโจรเป็สิบได้แต่พวกมันเข้ารุมโจมตี มีโจรสี่นายใช้ตาข่ายเข้าจับกุมตัวอ้ายกว่าทำให้เขาเสียท่าโดนจับกุม
โชคดีที่ฉานชิงและหัวหน้าหมู่บ้านพร้อมกับชาวบ้านทั้งชายและหญิงถือคบเพลิงและมีดพร้าเข้าโอบล้อมกองโจร
“วางอาวุธเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากตาย” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว
“เอาไงดีลูกพี่” ลูกน้องเห็นว่าชาวบ้านมากันเป็ร้อย
“ยอมแพ้เถิด ท่านมือปราบกำลังมาที่นี่แล้ว”หัวหน้าหมู่บ้านรีบขู่
“ไม่เป็ไร พวกเรามีตัวประกัน” หัวหน้าโจรกล่าว
แต่แล้วพอหัวหน้าโจรหันกลับไปก็พบว่ามีชายฉกรรจ์ทั้งห้านาย แอบลอบทำร้ายลูกน้องกองโจรและช่วยปล่อยอ้ายกว่าให้เป็อิสระ
การตัดสินใจช้าของหัวหน้าโจรทำให้เหล่ามือปราบเข้าโอบล้อมและรีบเข้าจับกุมตัวกลุ่มโจรได้ทันควัน
“ขอบคุณท่านมาก พ่อหนุ่ม ไม่เช่นนั้นพวกข้าต้องถูกปล้นชิงฆ่าอย่างแน่นอน” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว
“อย่าได้เกรงใจไปมันเป็หน้าที่ของทหารอย่างพวกข้าอยู่แล้วขอรับ” อ้ายกว่ากล่าว
“พวกข้าต้องรีบกลับแล้ว งั้นพวกข้าขอตัวขอรับ”ฉานชิงทำท่าคารวะ
ฉานชิงเดินไปหาชายฉกรรจ์ทั้งห้า ซึ่งจริงๆแล้วพวกเขาก็คือทหารองครักษ์ที่ฝ่าาส่งมาคุ้มกันองค์หญิง
“ขอบคุณพวกท่านมาก แต่พวกท่านรีบไปเถิดไม่เช่นนั้นเพื่อนข้าอาจสงสัยได้” ฉานชิงสั่งการ
“ขอรับ” ทหารองครักษ์กล่าวพร้อมกัน
“อ้าว พวกเขารีบไปไหนกันข้ายังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย” อ้ายกว่าอยากขอบคุณชายฉกรรจ์ทั้งห้าที่ช่วยปล่อยตัวเขา
“พวกเขาเป็เพื่อนข้าเอง แต่พวกเขามีธุระเอาไว้ข้าจะบอกพวกเขาให้เอง” ฉานชิงรีบแก้ตัว
“ยังไงก็ขอบคุณเ้าด้วยไม่เช่นนั้นข้าคงไม่รอด” อ้ายกว่าซึ้งใจ
“เ้ากล้าหาญมาก ข้านับถือเ้ายิ่งนัก”ฉานชิงนับถือเพื่อนจากใจ
“ตอนนี้ค่ำมากแล้ว รีบกลับกันเถิด” อ้ายกว่ามองไปบนท้องฟ้า
********************************************************
ฉานชิงและอ้ายกว่ารีบวิ่งไปที่ค่าย ก็พบว่าไม่มีใครอยู่แล้วเลยโล่งอก กำลังจะกลับเข้าไปในที่พัก
“พวกเ้า ไปไหนมา ทำไมกลับจนป่านนี้” จื่อหลิงหลานตะคอก
“เอ่อ พวกข้าช่วยชาวบ้านปราบกองโจรขอรับ”อ้ายกว่ารายงาน
“เอาล่ะ ข้าขอยกย่องพวกเ้าที่มีน้ำใจช่วยเหลือชาวบ้านแต่กฎก็ต้องกฎจริงมั้ย งั้นข้าจะลงโทษพวกเ้า วิ่งรอบค่าย 100 รอบ ปฏิบัติ” จื่อหลิงหลานสั่ง
“แต่พวกเราทำเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านนะขอรับ เหตุใดยังลงโทษอีก” ฉานชิงไม่เห็นด้วย
“คำสั่งก็คือคำสั่ง เ้ากล้าขัดคำสั่งข้างั้นหรือ” จื่อหลิงหลานขึ้นเสียง
“ข้าคิดว่าท่านไร้เหตุผล” ฉานชิงเถียงอย่างไม่ลดละ
“เอาล่ะ ในเมื่อเ้าไม่เคารพข้า ข้าจะให้เ้าวิ่งรอบค่าย 150 รอบ” จื่อหลิงหลานเพิ่มโทษ
“ข้า….” ฉานชิงกล่าวไม่จบ
“ฉานชิง เ้าไม่ควรเถียงอีกนะ” อ้ายกว่าปรามเพื่อน
ฉานชิงจำต้องยอมรับโทษแต่โดยดี
จื่อหลิงหลานมองดูทั้งสองวิ่งรอบค่ายอย่างสนใจเพราะความจริงแล้วเขาก็ยอมรับความมีคุณธรรมของทหารทั้งสองและคิดว่าพวกเขาต้องเป็กำลังสำคัญที่จะช่วยทำงานเพื่อบ้านเมืองได้ในอนาคต
********************************************************
ณห้องพักฉานชิง
“เจ็บมั้ยฉานชิง” หย่าหยากำลังนวดขาให้หญิงสาว
“โอ๊ย นวดเบาๆหน่อยนะหย่าหยา” ฉานชิงบ่นเจ็บ
“เ้าก็ไม่น่าขัดคำสั่งครูฝึกเลยนะ” หย่าหยากล่าว
“แต่ชาวบ้านกำลังเดือดร้อนนะ ถ้าเ้ายังไม่กลับ เ้าก็คงไม่ทิ้งชาวบ้านเหมือนข้านั่นแหละ”ฉานชิงกล่าว
“ข้า….” หย่าหยาหยุดพูดเพราะนางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะยอมช่วยชาวบ้านหรือไม่เพราะนางเคยชินกับการทำงานตามคำสั่งมาทั้งชีวิตแล้ว
********************************************************
ห้าวันต่อมา
ณห้องทำงานของจื่อหลิงหลาน
“ท่านมีอะไรกับข้างั้นหรือขอรับ” อ้ายกว่ากล่าว
“ที่ผ่านมา เ้ามีฝีมือโดดเด่น ดังนั้นข้ามีเื่จะให้เ้าไปทำเ้าจงไปสืบว่าขุนนางฝ่ายเหลืองติดต่อใครบ้าง และกำลังมีแผนการอะไรต่อไป” จื่อหลิงหลานสั่ง
“ได้ขอรับ”
อ้ายกว่าจึงต้องแอบไปทำงานให้กับจื่อหลิงหลานพอเขาไปปฏิบัติหน้าที่ ฉานชิงและทหารอีกห้านายก็เข้ามา
ฉานชิงเดินสวนทางกับอ้ายกว่านางทำได้แต่สบตาเขาเท่านั้น
“มาแล้วงั้นหรือพวกเ้าทั้งหกตามข้ามา ข้าจะพาพวกเ้าไปสืบหาสายลับจากแคว้นชิตัน” จื่อหลิงหลานสั่ง
“ขอรับ”
แต่ทว่าจื่อหลิงหลานกับทหารทั้งหกหลงกลไปสืบสายลับฝ่ายชิตันซึ่งพวกเขาเป็เพียงตัวล่อเท่านั้น สักพักนักฆ่าชาวชิตัน 20 นายก็ปรากฏตัว
“555 พวกเ้าหลงกลแล้ว ตายซะเถอะ”ชายชุดดำคนหนึ่งกล่าว
จื่อหลิงหลานและทหารทั้งหกเข้าปะทะกับนักฆ่าชาวชิตัน
ศัตรูเป็ผู้มีวิทยายุทธ์สูง จื่อหลิงหลานและฉานชิงพอรับมือได้แต่ทหารอีก 5 คนเสียชีวิตทั้งหมด
ฝ่ายศัตรูมีจำนวนมากกว่าฉานชิงและจื่อหลิงหลานจึงพากันหนีและจำใจต้องะโหน้าผา โชคดีที่ด้านล่างเป็ลำธารทั้งสองจึงรอดตาย แต่ถึงกระนั้นฉานชิงก็ได้รับาเ็ที่ต้นแขนจากการไถลไปกับผนังเขาและนางก็นอนสลบไม่ได้สติ
จื่อหลิงหลานพอมีวิชาแพทย์บ้างจึงหาสมุนไพรมารักษาาแให้กับฉานชิงและนั่นก็ทำให้เขาได้รู้ว่าฉานชิงเป็ผู้หญิง
ฉานชิงฟื้นขึ้นมาเห็นว่าเสื้อของนางเปิดข้างหนึ่งเพราะต้นแขนถูกพันไว้เพื่อรักษาาแ นางก็ใสุดขีด
“ท่านรู้หมดแล้วงั้นหรือ” ฉานชิงกล่าวอย่างตื่นตระหนก
“เื่ที่เ้าเป็ผู้หญิงนะหรือ”จื่อหลิงหลานกล่าวอย่างเ็า
“ท่าน”ฉานชิงพูดไม่ออก
“เ้าก็รู้การหลอกลวงเบื้องสูงมีความผิดแค่ไหน ถ้าออกไปจากตีนเขาได้ เ้าก็หนีไปซะข้าจะไม่ถือโทษเ้าเื่นี้” จื่อหลิงหลานกล่าว
“เอ่อข้ามาเป็ทหารแทนน้องชาย หากข้าหนีทหาร ครอบครัวข้าอาจเดือดร้อน” ฉานชิงใช้เหตุผลของหย่าหยามาพูด
“ข้าจะบอกว่าเ้าตายพร้อมกับทหารทั้งห้าคนเอง”ครูฝึกหาข้อแก้ตัวให้
“มันต้องมีศพไม่ใช่หรือแล้วท่านจะอธิบายให้ครอบครัวข้าฟังได้อย่างไร” ฉานชิงรีบอ้าง
“งั้นก็ได้ข้ายอมให้เ้าไปฝึกทหารก็ได้” ครูฝึกใจอ่อน
“ท่านยอมรักษาความลับงั้นหรือ”ฉานชิงสงสัย
จื่อหลิงหลานพยักหน้าและกล่าวว่า“ว่าแต่เ้าเป็หญิงการไปพักกับผู้ชายมันไม่เหมาะสมนะ”
“หย่าหยาเป็สุภาพบุรุษมากพอ” ฉานชิงกล่าวอ้าง
“แสดงว่าเขารู้งั้นหรือ”ครูฝึกขมวดคิ้วสงสัย
ฉานชิงพยักหน้า
หลังจากนั้นจื่อหลิงหลานก็ไม่พูดอะไรอีกเขาไปจับปลามาปิ้งและนำผลไม้มาให้ฉานชิง นางได้รับการดูแลเป็อย่างดี
วันต่อมาทั้งสองรีบออกเดินทางทันทีแต่ฉานชิงนั้นยังไม่หายดีทำให้นางรู้สึกหน้ามืด
จื่อหลิงหลานจึงแบกนางจากด้านหลังเพื่อออกเดินทางต่ออย่างไม่ลดละ
“ท่านทิ้งข้าไว้ที่นี่ก็ได้นะ”ฉานชิงเกรงใจ
“พวกเรามาด้วยกันก็ต้องกลับด้วยกันสิ” ครูฝึกกล่าวอีกว่า “เ้าหิวมั้ย ฉานชิง”
….ไร้คำตอบใดๆ….
“เ้าเป็อะไรไปน่ะ ฉานชิง” ครูฝึกจื่อหลิงหลานใ
จื่อหลิงหลานจึงวางฉานชิงลงก็พบว่านางไข้ขึ้นและหมดสติ
เขาจึงรีบก่อไฟ อุ้มนางไปนอนดีๆจากนั้นก็รีบเช็ดตัวให้หญิงสาวเพื่อลดไข้
ฉานชิงมีอาการสั่นจับไข้ ฝ่ายชายจึงจำใจต้องยอมนอนกอดหญิงสาวเพื่อเพิ่มไออุ่น
********************************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น
ฉานชิงรู้สึกตัวก็พบว่านางนอนกอดกับจื่อหลิงหลาน นางใมากรีบตีไปที่ฝ่ายชายทันที
“โอ๊ย ข้าเจ็บนะ ฉานชิง” จื่อหลิงหลานรีบจับมือหญิงสาว
“เหตุใดท่านถึงฉวยโอกาสกับข้าเช่นนี้”ฉานชิงไม่พอใจ
“เ้าหนาวจับไข้ข้าไม่รู้จะไปหาผ้าห่มได้ที่ไหน จึงต้องใช้วิธีนี้” จื่อหลิงหลานกล่าว
“ท่านควรให้เกียรติข้าบ้างถึงข้าจะเป็ทหารลูกน้องก็เถอะ” ฉานชิงกล่าว
“ให้ข้ารับผิดชอบแต่งงานกับเ้ามั้ยล่ะ”จื่อหลิงหลานกล่าว
“ไม่ ไม่ต้องในเมื่อท่านแค่ช่วยชีวิตข้าเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินข้า ก็แล้วไปเถิด”ฉานชิงฉุกคิดได้
“เอาล่ะวันนี้เ้าแข็งแรงขึ้นแล้ว พวกเราเดินทางกันต่อเถอะ” จื่อหลิงหลานไม่อยากเสียเวลา
ฉานชิงพยักหน้า เพราะไม่อยากพูดอะไรต่อนางเดินทางติดตามครูฝึกไป ในใจก็นึกถึงฉากที่นางนอนกอดกับเขายิ่งทำให้นางรู้สึกเขินอาย
“ทำไมเ้าหน้าแดงแบบนั้น หรือว่าไข้ขึ้นอีก”จื่อหลิงหลานสังเกต
“ปะ เปล่า ข้าไม่ได้เป็อะไรพวกเรารีบไปกันเถิด” ฉานชิงกล่าว
และแล้วก็มาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งจื่อหลิงหลานจึงไปติดต่อขอซื้อรถม้า เพื่อพาฉานชิงกลับค่ายทหาร
********************************************************
ณ ค่ายทหาร
“เ้าเป็อะไรน่ะ ฉานชิง” อ้ายกว่ากำลังจะเดินเข้าไปดูอาการของฉานชิงแต่กลับถูกจื่อหลิงหลานขวางเอาไว้
“เ้าไปรอข้าที่ห้องทำงานข้าเถิด ข้าจะพานางไปหาท่านหมอก่อน”จื่อหลิงหลานกล่าว
“ขอรับ” อ้ายกว่ารับคำ
“เอ่อท่านไปพบอ้ายกว่าก่อนก็ได้ขอรับ ข้าจะไปพบท่านหมอเอง” ฉานชิงเกรงใจ
“หากมีคนอื่นรู้ว่าเ้าเป็หญิงอีกเ้าอาจได้รับโทษทัณฑ์ได้นะ” จื่อหลิงหลานกลัวมีคนจับได้ว่าฉานชิงเป็ผู้หญิง
จื่อหลิงหลานจึงรีบจูงมือนางไปพบท่านหมอทันทีความจริงแล้วเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดเขาถึงหวงไม่อยากให้ใครเข้าใกล้นางเช่นนี้
ฉานชิงกลับที่พักก็มีหย่าหยาคอยดูแลจนกระทั่งพวกนางนอนหลับไปด้วยกัน ในคืนนั้นฉานชิงก็เอาแต่ฝันถึงเหตุการณ์ที่นางได้ใช้ชีวิตอยู่กับจื่อหลิงหลานที่ตีนเขานั่น
ทางด้านอ้ายกว่าได้รายงานถึงพฤติกรรมของขุนนางฝ่ายเหลืองที่แอบติดต่อกับสายลับชิตันดังนั้นจื่อหลิงหลานจึงให้อ้ายกว่าไปสืบต่อและหาหลักฐานเอาผิดขุนนางเ่าั้ให้จงได้
ั้แ่นั้นมาจื่อหลิงหลานปฏิบัติตัวเหมือนเดิมคือกลับมาทำตัวเ็าและเป็ผู้บังคับบัญชา ส่วนฉานชิงได้แต่เก็บความประทับใจต่อจื่อหลิงหลานไว้ในใจและปฏิบัติตัวเป็ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาเช่นเดิม
********************************************************
แต่แล้วอ้ายกว่าก็พลาดท่าถูกขุนนางชั่วจับกุมตัว
“เ้าทำงานให้ใคร บอกมาเดี๋ยวนี้” ขุนนางสงสัย
“ข้าไม่ได้เป็ลูกน้องใครอยากฆ่าก็ฆ่า” อ้ายกว่าปากแข็ง
“เ้าเป็คนมีฝีมือหากข้าไม่ใช้ลูกดอกอาบยาสลบกับเ้า ข้าก็จับเ้าไม่ได้ ยอมสวามิภักดิ์ให้ฝ่ายเราเถิด”ขุนนางกล่อม
“ข้าไม่ทำงานให้กับขุนนางโกงกินบ้านเมืองอย่างท่านหรอกพวกเ้าเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน ยักยอกงบประมาณแผ่นดิน ขูดรีดปวงชนเก็บภาษีมากเกินควร”
“บังอาจ ไม่กลัวตายใช่มั้ยได้ เ้าจะได้ตายสมใจ” ขุนนางไม่พอใจ
แต่แล้วชายชุดดำก็รีบเข้ามาจู่โจมและสามารถต่อสู้จนสามารถพาอ้ายกว่าหนีออกมาได้
“มันเป็ใคร ทำไมถึงมีวรยุทธ์สูงเช่นนี้เจ็บใจนัก ชายคนนั้นล่วงรู้ความลับของข้าหมดแล้ว”ขุนนางชั่วเจ็บใจ
“ตราบใดที่พวกมันไม่มีหลักฐานพวกมันก็ไม่สามารถเอาผิดท่านได้ขอรับ” ที่ปรึกษากล่าว
“เอาล่ะงั้นพวกเรารีบวางแผนเตรียมรับมือกันเถอะ”ขุนนางชั่วยอมปล่อยวาง
********************************************************
จื่อหลิงหลานพาอ้ายกว่ากลับค่ายอย่างปลอดภัยเมื่อเขาได้รับข้อมูลจากอ้ายกว่า ก็รีบให้อ้ายกว่าไปพักได้แม้ว่าจื่อหลิงหลานจะเจ็บใจที่อ้ายกว่าไม่สามารถนำหลักฐานมาได้ก็ตาม
อ้ายกว่าเหม่อมองบนท้องฟ้าเขานึกถึงขุนนางชั่วคนนั้น อ้ายกว่าเห็นขุนนางคนนั้นเป็ผู้เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนทำทุกอย่างเพื่อลาภยศสรรเสริญ และมีพรรคพวกที่เป็แบบนี้มากมาย ทำให้เขารู้สึกท้อกับระบบการเมืองการปกครองซึ่งไม่เป็ไปตามอุดมการณ์ของตน
“เ้าคิดอะไรอยู่น่ะ”ฉานชิงทัก
“เ้านั้นเองฉานชิงข้ารู้สึกผิดหวังกับทำงานของขุนนางฝ่ายเหลืองน่ะสิ”อ้ายกว่าไม่ปิดบัง
“โลกใบนี้ต่างมีทั้งคนดีและคนชั่วทั้งนั้นมันเป็เื่ธรรมดานะ มีขุนนางดีก็ย่อมต้องมีขุนนางชั่วเป็ธรรมดา” ฉานชิงกล่าว
“แต่ขุนนางชั่วกลับมีเยอะเกินไป” อ้ายกว่ากล่าว
“ต่อไปภายภาคหน้า เ้าต้องเป็ขุนนางดีต่อต้านพวกกังฉินได้อย่างแน่นอน” ฉานชิงคาดหวังในตัวเพื่อน
“ไม่ล่ะ ข้าไม่อยากเป็ขุนนาง”อ้ายกว่ามีเป้าหมายใหม่
“หมายความว่ายังไง” ฉานชิงสงสัย
“ช่างเถอะ ข้าง่วงนอนแล้ว ข้าขอตัวนะ” อ้ายกว่าตัดบท
ฉานชิงมองตามหลังของอ้ายกว่าทำให้นางรู้สึกได้ว่าเพื่อนที่มีอุดมการณ์เหมือนกับนางกำลังหมดหวังกับระบบการเมืองการปกครองและผิดหวังที่เขาพบว่าขุนนางชั่วมีมากมายเหลือเกิน
********************************************************
ทหารที่ถูกฝึกทุกคนได้เข้าร่วมรบกับกองทัพชิตันและพวกเขาก็ได้รับชัยชนะ อ้ายกว่าได้รับความดีความชอบเพราะมีฝีมือเด่นกว่าเพื่อนแต่อ้ายกว่ากลับตัดสินใจเข้าพบจื่อหลิงหลานเป็การส่วนตัว
“เ้าเก่งมาก อ้ายกว่าเอาไว้ข้าจะทูลขอเลื่อนตำแหน่งให้กับเ้า” จื่อหลิงหลานกล่าว
“ข้าตัดสินใจขอลาออกจากเป็ทหารขอรับ” อ้ายกว่ากล่าว
“ได้อย่างไรกัน เ้ามีความดีความชอบและสามารถสร้างคุณประโยชน์ให้บ้านเมืองได้อีกมากนะ”
“ข้าอยากเป็จอมยุทธ์พเนจรที่พิทักษ์คุณธรรมขอรับ”อ้ายกว่ายังคงยืนยัน
“เ้าแน่ใจนะ”
“ข้าตัดสินใจดีแล้วขอรับ” อ้ายกว่าไม่เปลี่ยนใจ
“เอาล่ะ ข้าคงขัดขวางเ้าไม่ได้ ขอให้เ้าโชคดีก็แล้วกัน”
“ขอบคุณท่านมาก งั้นข้าขอตัว” อ้ายกว่ากล่าวลา
********************************************************
ณถ้ำจุดนัดพบ
“เ้ากำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งใช่มั้ย” ฉานชิงกะว่าจะมาแสดงความยินดีในฐานะเพื่อน
“เปล่า ข้าลาออกแล้ว” อ้ายกว่ากล่าว
“ทำไมล่ะอ้ายกว่า เ้าอาจได้รับแต่งตั้งให้เป็แม่ทัพก็ได้นะ”
“ข้าอยากเป็จอมยุทธ์พเนจรเท่านั้นจริงๆ”อ้ายกว่ามุ่งมั่น
“ข้ารู้ว่าเ้าผิดหวังเื่ขุนนางกังฉินแต่เ้าอาจช่วยปราบปรามพวกเขาได้นะ” ฉานชิงไม่เห็นด้วย
“เื่ราวการเมืองมันซับซ้อนมากนักข้าอาจกลายเป็เครื่องมือของพวกเขาก็เป็ได้ ให้ข้าอยู่อย่างอิสระเถิด” อ้ายกว่ากลัวถูกขุนนางชั่วหลอกใช้
“ข้ารู้ว่าข้าไม่อาจขัดขวางเ้าได้ รักษาตัวด้วย สักวันพวกเราคงได้พบกันอีก”ฉานชิงยังคงมีความหวัง นางตั้งใจจะติดตามช่วยงานจื่อหลิงหลาน เพราะคิดว่าจื่อหลิงหลานเป็ขุนนางที่ดีหากได้ติดตามก็จะสามารถทำตามอุดมการณ์ของตนได้
251
