ไซเรนสีแดงกระพริบวาบในอุโมงค์ชั้นใต้ดินของศูนย์วิจัยลัยนาโต้
เสียงประกาศเตือนดังสะท้อนก้องไปทั่วทางเดินโลหะที่เย็นเฉียบ
> “รหัสดำ! ระบบล็อกดาวน์ถูกปิด ระบบล็อกดาวน์ถูกปิด—ทุกหน่วยรักษาความปลอดภัย เตรียมพร้อมเข้าสกัดเหตุฉุกเฉิน”
ประตูเหล็กเลื่อนเปิดด้วยเสียงเสียดแหลม ตำรวจพิเศษติดอาวุธครบมือกรูกันเข้ามาอย่างเร่งรีบ
นำโดย สารวัตรฮัน—นายตำรวจวัยกลางคนผู้มีสายตาแข็งกร้าว และอดีตประสบการณ์ภาคสนามที่ยาวนาน
"ขอภาพจากกล้องวงจรปิด! มีใครรอดอยู่ข้างในมั้ย?" ฮันะโถามผ่านเครื่องสื่อสาร
เสียงกรีดร้องจากปลายทางอีกฝั่งดังลอดออกมา
เขาเหลือบตามองหน้าลูกทีมที่เริ่มลังเลจะก้าวต่อไป
เมื่อพวกเขามาถึงห้องทดลองหมายเลข 07
บานกระจกหนาทึบแตกกระจายเป็เสี่ยง ๆ พื้นห้องเต็มไปด้วยรอยเืลากยาว
หลอดทดลองตกเกลื่อน พร้อมซากอุปกรณ์ที่ยังส่งกลิ่นไหม้เบา ๆ
และตรงมุมหนึ่ง... กรงทดลองขนาดเล็ก ล้มตะแคง ฝาเปิดอ้า
"อะไรอยู่ในกรงนั้น..." เ้าหน้าที่นายหนึ่งพึมพำเบา ๆ
แล้วทันใดนั้น—เสียงกร็อบแกร็บเล็ก ๆ ดังขึ้นจากใต้โต๊ะ
“แกร๊ก!”
สารวัตรฮันหันขวับ ยังไม่ทันจะหยิบปืนขึ้น
เงาดำรูปร่างเล็กพุ่งออกมาจากใต้โต๊ะกัดเข้าที่แขนเขาเต็มแรง!
“อ๊ากกกก!!”
เขาเหวี่ยงแขนสุดแรง ร่างของหนูทดลองตัวนั้นกระเด็นไปกระแทกกำแพง
เืไหลซึมจากแผลกัด มันลึก และไม่ใช่แผลธรรมดา...
เนื้อบริเวณนั้นเริ่มเปลี่ยนสีเป็คล้ำเขียวในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
"ถอย! พวกนายออกไปก่อน!" ฮันคำราม
ลูกทีมเริ่มะโสื่อสารขอหน่วยแพทย์ แต่สัญญาณกลับไม่เสถียร
ทุกอย่างกำลังจะสายเกินไป...
ไม่มีใครรู้ว่าเชื้อนั้น ไม่ต้องใช้เวลาหลายวันในการฟักตัว
มัน้าเพียงแค่ "หนึ่งรอยกัด" และ 'ไม่ถึงสิบนาที'
เพื่อเปลี่ยนคนธรรมดา... ให้กลายเป็ ฝันร้ายที่มีชีวิต
“สารวัตร! แผลคุณลึกมาก เดี๋ยวผม—”
นายตำรวจคนหนึ่งสังเกตเห็นาแ
“ไม่ต้อง!”
ฮันตะคอก มืออีกข้างกุมแขนที่ถูกกัดแน่นจนข้อขาวซีด
สีหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยว น้ำเหงื่อผุดเต็มขมับแม้ห้องจะเย็นจัด
“ฉัน...แค่เวียนหัว...”
ไม่มีใครทันสังเกตว่า เส้นเืบริเวณคอของฮันเริ่มปูดนูนขึ้นมาช้า ๆ
ใต้ิัซีดจาง สีน้ำเงินคล้ำไหลลามราวกับเถาวัลย์ตายซาก
“รีบพาเขาออกไป!” นายตำรวจคนหนึ่งคว้าบ่าเขาไว้
แต่ฮันกลับสะบัดแรงจนร่างอีกฝ่ายกระเด็นไปชนเครื่องมือแล็บจนล้มทั้งแผง
“อย่าแตะตัวฉัน!!!”
ดวงตาของฮันตอนนี้แดงก่ำ เส้นเืปูดขึ้นใต้ลูกตาเหมือนกำลังจะแตก
ริมฝีปากเริ่มซีด เขาหายใจถี่ เหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจะคลุ้มคลั่ง
ทุกคนในห้องชะงัก... เงียบงัน
จนกระทั่ง...
เสียงกร็อบ...!
มันดังมาจาก “กระดูก” ของเขา
แขนของฮันบิดผิดรูปอย่างเห็นได้ชัด
“พะ...พวกนาย...” เขาพูดเสียงเบา ราวกับจิตสำนึกสุดท้ายหลงเหลือ
“...หนีไป...ก่อนที่ฉัน...จะ—”
เปรี้ยง!
ร่างของฮันพุ่งใส่เ้าหน้าที่ใกล้ที่สุดราวกับสัตว์ล่าเหยื่อ
เสียงเนื้อฉีก เสียงกระดูกหัก ดังระงมไปทั่วห้องทดลอง
"อ๊ากกกก!! "
"ช่วยฉันด้วยยย!!!"
เสียงกรีดร้องของเ้าหน้าที่คนหนึ่งดังขึ้นเป็ระยะสั้น ๆ ก่อนจะเงียบลงอย่างน่าขนลุก
ฮันไม่ได้เป็คนอีกต่อไปแล้ว
เขากลายเป็ "บางสิ่ง" ที่ไวรัสสร้างขึ้น
บางสิ่ง ที่เร็วกว่า... ดุร้ายกว่า... และไม่รู้จักคำว่าเ็ปอีกต่อไป
“เปิดประตู! เปิดเดี๋ยวนี้!!”
เสียงะโดังสะท้อนก้องในโถงทางเดินของศูนย์วิจัย
เ้าหน้าที่ตำรวจ 3 นายที่เหลือ ทุบประตูเหล็กหน้าทางออกสุดกำลัง พร้อมเสียงหอบหายใจหนัก
ข้างหลังพวกเขา—เสียงคำรามต่ำของ "สารวัตรฮัน" ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
มันไม่ใช่เสียงมนุษย์อีกต่อไป
เสียงฝีเท้าเหมือนสัตว์ป่า
และเสียงลากโลหะเหมือนเล็บกระแทกพื้น
“เขาเคยเป็หัวหน้าของพวกเรา...” นายตำรวจวัยรุ่นพึมพำ มือสั่น
“ตอนนี้เขาไม่ใช่แล้ว!”
ร้อยโทคิมผลักอีกฝ่ายให้ตั้งสติ มือคว้าะเิแฟลชจากเข็มขัด
“ถ้าจะออกไปจากที่นี่ เราต้องผ่านมันไปให้ได้”
ทันใดนั้น ประตูห้องด้านข้างที่ควรจะล็อกแน่นกลับ “แกร๊ก...” เปิดเองช้า ๆ
กลิ่นเหม็นเน่าและเืสดลอยออกมาทันที
“ไม่ใช่แค่เขาแล้ว...”
คิมกระชากปืนขึ้นประทับบ่า
ภายในห้องนั้น ซากเ้าหน้าที่วิจัยสวมชุดแล็บ เดินกระตุก ๆ ออกมา ร่างกายมีรอยเขี้ยวจากบางสิ่ง
แต่ที่น่ากลัวกว่าคือ—ดวงตาของเธอ... ยังมีน้ำตาไหล
เหมือนจิตใต้สำนึกยังติดค้างอยู่ในร่างที่ตายไปแล้ว
“ขยับมาทางนี้! เตรียมยิง!”
ทันใดนั้น ร่างของสารวัตรฮันพุ่งออกมาจากมุมมืด
เสียงปืนดังระงม
แต่ะุไม่สามารถหยุดมันได้โดยทันที—มันเร็ว รุนแรง และไม่รู้จักความกลัว
พลั่ก!!
ตำรวจคนหนึ่งโดนเหวี่ยงจนกระแทกกำแพง เืกระอักออกมาทันที
คิมยกแฟลชบอมบ์ขึ้น แล้วขว้าง!
แสงวาบขาวแสบตาสว่างทั่วห้อง
ซอมบี้กระตุกเกร็ง พวกเขาใช้จังหวะนั้นวิ่งหนีสุดแรง
ลอดเข้าโถงท่อส่งอากาศที่เปิดคาไว้ในจังหวะความโกลาหล
“เรา...ต้องเตือนโลกภายนอก”
คิมหอบหายใจ น้ำเหงื่อผุดเต็มหน้า
มือหนึ่งจับแผลถลอก มองไปหาเ้าหน้าที่อีกคนเหลืออยู่กับเขา
"จ่าครับ "
เหมือนเ้าหน้าที่คนนั้นคล้ายไม่ได้ยินเสียงของร้อยโทคิม เขานั้งก้มหน้า ไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียก ทันใดนั้นร้อยโทคิมสังเกตเห็นว่ามันรอยกัดตรงข้อมือของเขา
"กร๊ากกกก"
"อ๊ากกกก!!!"เหมือนจะสายเกินไปเ้าหน้าที่คนนั้นกัดลงที่ต้นคอของเขา จนร่างเขาชักกระตุกอยู่บนพื้น ในไม่กี่นาทีต่อมา ร่างของร้อยโทคิมชักกระตุก ในตาแดงกลายเป็ผีก็ไม่ใช่ คนก็ไม่เชิง เดินกระเผลกๆเดินไปตามถนน ที่จะเข้าไปในเมือง
255
![[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592837_46326998.webp)
