บทเรียน ร้ายเดียงสา

        พลอยไพลินรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาทางเธอเมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับดวงตาคม 2 คู่จ้องมาอยู่ก่อนแล้ว “เออ...ลินขอตัวเข้าห้องน้ำนะคะ”พลอยไพลินเอ่ยขอตัวทันทีเมื่อเริ่มรู้สึกอึดอัด เธอเดินออกมาข้างนอกทั้งที่ห้องน้ำในห้องทำงานก็มี

            “คนนี้มึงจริงจัง?”ริชาร์ดถามขึ้นด้วยความสนใจ เพราะมองจากแววตาที่ลีโอนาร์ทมองตามร่างบางไปมันทำให้เขาขนลุกไม่รู้ว่าตัวเองจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าใช้สายตาแบบไหนมองหญิงสาว

        “กูชอบ” “เสียงทุ้มลึกกล่าวตอบไป

        “กูถามว่า มึงจริงจังมั้ยไม่ได้ถามว่ามึงชอบมั้ย”เพราะดูจากท่าทางเขารู้อยู่แล้วว่าเพื่อนตัวดีต้องชอบแน่นอน

        “แค่ชั่วคราว กูยังไม่คิดจริงจังกับใครบอกตามตรงว่ายังไม่อยากมีห่วงผูกคอ”

        “หึ ถ้ามึงไม่จริงจังมึงก็ปล่อยน้องเขาไปเถอะวะมึงพาลินข้ามประเทศมาไกลขนาดนี้แต่บอกไม่จริงจัง” จากที่เขาได้รับรู้มาพลอยไพลินไม่เหมือนผู้หญิงอื่น ๆ ทั่วไป ไม่ใช่ผู้หญิงที่แค่ผ่านมาแล้วจะผ่านไปได้เธอเป็๞ผู้หญิงมีสมอง มีหัวคิด เขากลัวว่าสุดท้ายคนที่เจ็บจะเป็๞ลีโอนาร์ทเองเพราะชายหนุ่มไม่เคย๱ั๣๵ั๱ความรักมาก่อน

        “มึงรู้เ๱ื่๵๹ของกูเยอะจังเลยนะ” ลีโอนาร์ทเงยหน้าขึ้นสบตากับริชาร์ดอย่างหงุดหงิดเมื่อริชาร์ดเรียกชื่อพลอยไพลินออกมาอย่างสนิดสนมไม่รู้ว่าไอโจชัวมันเป็๲ลูกน้องใครกันแน่  ริชาร์ดถึงรู้เ๱ื่๵๹เขาเยอะขนาดนี้

        “ตามใจมึงแล้วกันแต่อย่ามาเสียใจทีหลัง กูถือว่ากูเตือนมึงแล้ว”

        “รู้แล้วน่า” ร่างสูงบอกปัดอย่างลำคาน

            เทพนิยายมักจะจบลงด้วยความสวยงามเสมอแต่คงไม่ใช่ชีวิตเธอพลอยไพลินทันได้ยินเสียงสนทนาของลีโอนาร์ทและริชาร์ดเพื่อนของเขา ร่างเล็กลงมาปรับอารมณ์ตัวเองที่ร้านกาแฟด้านล่างตึก

        เธอคาดหวังอะไรจากเขาอยู่?

        “ผมขอนั่งด้วยได้มั้ยครับ”ระหว่างที่อยู่ในภวังค์ของตัวเองเสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังเแต่จะไม่แปลกใจเลยถ้าเสียงนั้นไม่ได้ถามออกมาด้วยภาษาไทย

        “คุณวายุ!” ร่างสูงนั่งลงตรงหน้าเธอ กดไกการป้องกันตัวเริ่มทำงานทันทีเมื่อนึกได้ว่าเธอถูกวางยาในงานวันเกิดเขา

        “ผมจะมาขอโทษเ๱ื่๵๹คืนนั้นครับคุณอาจกำลังสงสัยผมอยู่แต่ผมยืนยันได้ว่าผมไม่ได้เป็๲คนทำ แต่เหตุมันเกิดในที่ของผมผมจึงมาขอโทษวันนี้” เสียงทุ้มพูดออกมาด้วยความจริงใจ ถ้าเธอฟังไม่ผิดเสียงชายหนุ่มเหมือนมีความเสียใจปนออกมาด้วย

        “คุณวายุอย่าบอกนะคะว่าคุณตามลินมาถึงนี่เพื่อขอโทษลิน”

        “ครับ ผมอยากมาขอโทษต่อหน้า”

        “ลินไม่ได้เป็๞อะไร คุณวายุไม่ต้องรู้สึกผิดอีกแล้วอีกอย่างลินไม่ถือโทษโกรธคุณแล้วค่ะ” เมื่อเขาขอโทษด้วยความจริงใจทั้งที่เขาไม่มีความผิดก็ไม่จำเป็๞ที่เธอจะโกรธชายหนุ่ม

        “ขอบคุณนะครับ”

        “ว่าแต่คุณวายุจะกลับไทยวันไหนหรอคะ”

        “คงอีกสักพักครับถือว่าเป็๲การพักผ่อนไปในตัว แล้วคุณลินละครับ”

        “เรียกลินเฉย ๆ ก็ได้ค่ะเรียกคุณแล้วมันขนลุก ลินต้องฝึกงานที่นี่อีก 3 เดือน”

        “ลินก็เรียกว่าพี่วายุก็ได้นะครับ”

        “ค่ะ พี่วายุ” เธอยิ้มตอบกลับไป

        “พี่ขอเบอร์ลินหน่อยสิเผื่อวันไหนลินหยุดจะได้ไปเที่ยวกัน”

        “ลินยังไม่มีเบอร์ของที่นี่เลยค่ะ”หญิงสาวทำหน้าลำบากใจ

        “งั้นเก็บนามบัตรของพี่ไว้นะ ไม่ดีกว่าเอาโทรศัพท์ของพี่ไปใช้ก่อน”

        “ถ้าลินได้เบอร์แล้วจะติดต่อไปนะคะ”พลอยไพลินรีบเก็บนามบัตรเมื่อเห็นชายหนุ่มจะยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้อย่างน้อยเธอก็เห็นความจริงใจที่ฉายออกมาจากดวงตาชายหนุ่ม ไม่เหมือนกับแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของใครบางคน

        “พลอยไพลิน!”

        เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นเมื่อก้าวมาถึงโต๊ะที่ทั้งสองคนนั่งอยู่ทั้งสามคนจึงกลายเป็๲จุดสนใจทันที สองหนุ่มหล่อจ้องตากันแบบไม่มีใครยอมใคร