ผมค่อยๆตื่นขึ้นมา และพบว่าตัวเองโดนมัดอยู่ โดยมีซิลเวีย กำลังลับมีดอยูด้าน ข้างๆผมมีนักผจญภัย ชื่อ ริโด กำลังถูกตัดขาทั้งสองข้างทิ้งโดยฝีมือเพื่อนของ ซิลเวีย
" ไม่ต้องห่วงนะค่ะ ที่รัก คืนนี้ชั้นจะทำให้คุณสุขถึงใจเลย ชั้นศึกษาจากบรรดาผู้าุโทั้งหลายในหมู่บ้านมาอย่างช่ำชองแล้ว ทุกกระบวนท่าและทุกลีลา รับรองว่าคืนนี้คุณจะHappy แน่ๆ " ซิลเวียกล่าว ก่อนนำขาของริโดออกไปพร้อมกับเพื่อนของเธอ
" เพื่อน พวกเธอหลังจากเอาเราเป็พ่อพันธ์แล้วก็จะฆ่าพวกเรากินเป็อาหาร เพราะหมู่บ้านนี้มีแต่ผู้หญิง ลูกที่เกิดมาทุกคนของพวกเธอก็เป็ผู้หยิงหมด..." ริโด พยายามทนเจ็บคุยกับผม เพื่อบอกให้รู้ว่าในคืนแรกเราจะสุขสม และวันที่สอง สาม และสี่ เราจะเป็อาหารสำหรับพวกเธอ
...ตรูอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วเฟ้ย ผมคิด แล้วใช้พลังมือล่องหน สะเดาะกลอนเชือก ก่อนจะลุกขึ้น และในขระที่กำลังจะเผ่น
" เพื่อน อย่าทิ้งตรูไว้คนเดียวสิ พาตรูไปด้วย " ริโดร้องครวญคราง เมื่อเห็นผมกำลังจะทิ้งเขา
" ไม่ต้องห่วงเพื่อน ชั้นจะไปตามคนมาช่วย ขอเวลาอีกไม่นานน่ะเพื่อน " ผมกล่าวไปอย่างงั้นเอง เพื่อให้ริโดสบายใจ จะได้ไม่ร้องโวยวาย แต่จริงๆผมคิดจะชิ่งหนีไปคนเดียว
" ชั้นเชื่อใจนายนะ " ริโด พูดอย่างยิ้มแย้ม แล้วชูนิ้วให้ผมสองนิ้วที่ข้างลูกตาซ้ายของเขา
ผมได้แต่พยักหน้า แล้วเคลื่อนตัวออกจากกระท่อมที่คุมขังนั้น
ในขณะที่ผมออกมาจากจากกระท่อมได้ โดยไร้เวรยามของเผ่าคาคูก้าตรวจพบ ก็ปรากฏเสียงดังออกมาจากป่าทางด้านซ้าย
" ว้ายยยยยยยยยยยยย " พวกผู้หยิงพากันร้องเสียงหลงและวิ่งหนีมาทางผม
...ทำไมต้องวิ่งหนีมาทางตรูด้วยฟระ ผมคิด
และสิ่งที่วิ่งไล่พวกเธอมาคือโอเกอร์ดำ ตัวใหญ่กว่าสามเมตร ที่มาจับตัวพวกเธอไปกิน
ผมสูดหายใจลึกๆ แล้วใช้มือซ้ายสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง มือขวาชูหน้านิ้วไปข้างหน้า และนึกถึงภาพเปลวไฟ
" ขอพลังแห่งไฟจงสถิตย์อยู่กับข้า เฟลมบอล " ผมท่องคาถาที่นึกได้ออกมา และที่พลังเวทย์ไฟของผมมีก็เพราะก่อนหน้านี้ ผมได้กินน้ำผึ้งปีศาจ ที่มีฤทธิ์เสริมพลังธาตุไฟ ทำให้ผมสามารถใช้เวทย์เพลิงได้ แม้จะเป็จอมปราชญ์แห่งน้ำก็ตาม
ตูมมมมม!!! เสียงไฟบอล ลูกขนาดเท่าลูกตุ้มทุบตึก พุ่งกระแทกใส่หน้าของ โอเกอร์ดำเสียงดังสนั่น
โอเกอร์ดำที่แสนดุร้าย วิ่งเข้ากระแทกมันอย่างจัง และค่อยๆก้าวมาทางผมทีละก้าว ทีละก้าว จนในที่สุดก็ล้มฟุบลงตรงหน้าผม ห่างไปเพียงแค่1มิลลิเมตรเท่านั้น ผมเงี้ยลุ้นเหงื่อตกเลย กลัวมันจะไม่ตาย
สรุปว่า โอเกอร์ดำตายสนิท และคำสาปของพวกสาวๆเผ่าคาคูก้าก็คลาย พวกเธอเป็อิสระจากคำสาปที่ต้องออกลูกเป็ผู้หยิง และต้องเฝ้าหมู่บ้านแห่งนี้ตลอดไป
เหล่าสาวๆ พากันวิ่งมาทางผม และมองผมอย่างกับฮีโร่
ซิลเวียที่เดินมาเป็คนท้ายสุดได้กล่าวกับผมว่า ไม่ว่าผม้าอะไรพวกเธอก็จะให้ แม้กระทั่งตัวชั้น
ตอนนั้นเองที่ผมนึกถึงริโด ผมจึงได้ขอให้พวกเธอ ปลดปล่อยนักผจญภัยทั้งหมด รวมทั้งริโดด้วย
ในไม่ช้า ซิลเวีย ก็พาริโดออกมาหาผม ริโดมองหน้าผมอย่างมีความหวัง แล้วกล่าวว่า
" ชั้นเชื่อมาตลอดเลยว่านายต้องกลับมาช่วยพวกเรา แม้ว่าคนอื่นๆ จะพูดว่า นายคิดหนีไปแค่คนเดียว แต่ชั้นก็ไม่เชื่อพวกมัน "
ตอนนั้นผมซึ้งจนน้ำตาไหลพรากเลย ที่ในที่สุด ก็มีคนซักคนยอมเชื่อใจผม
...ขอโทษด้วยนะริโด แต่ที่พวกมันว่าชั้นจะหนีไปคนเดียวอะ มันจริง ผมคิดแต่ไม่ได้พูดออกมา
หลังจากนั้น ผมก็ขอรถม้า จากสาวๆเผ่าคาคูก้า และเดินทางกลับไปเมืองหลวงอิเดเรีย พร้อมกับ ริโด เพื่อนใหม่ของผม และสิ่งแรกที่ผมจะทำให้เขาคือซื้อขาเทียมให้เขา ด้วยเงินเก็บทั้งหมดที่ผมมี
*************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
แง่ม ในที่สุด พระเอกก็ได้เพื่อนสักที
2K
