เสียงดังจอแจทำให้เมืองซูโจวสดใสและมีชีวิตชีวา
เซียวจิ่งหยวนเดินอยู่บนถนนที่พลุกพล่านแต่เนื่องจากเขาสวมจีวรนักพรตเต๋าตัวกว้างและถือแส้ขนหางจามรีที่ค่อนข้างสะดุดตาจึงไม่มีผู้ใดเข้ามาขวางทางหรือชักชวนทำสิ่งใดที่เป็การรบกวน
ปกติแล้วนักพรตซึ่งมีพระธรรมวินัยจะไม่บิณฑบาตจากผู้อื่นและเหล่าพ่อค้าวาณิชย์ยังกังวลว่าเขาจะเข้ามาเคาะประตูขอเงินแล้วจะไปขวางทางเขาได้อย่างไร
เซียวจิ่งหยวนเดินไปตามทางที่พลุกพล่านไม่นานเขาก็มาถึงที่ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง
ที่แห่งนี้เป็มุมที่ห่างไกลจากตัวเมืองซูโจวซ้ำยังเคยเป็พื้นที่ยากจนและสกปรก แต่ในตอนนี้กลับเป็พื้นที่ที่มีคนมากมายพลุกพล่านจอแจมากที่สุดแห่งหนึ่งถนนสายหนึ่งมีตรอกซอกซอยมากกว่าสิบแห่งและครัวเรือนนับพันรองรับการหลั่งไหลของผุ้คนกว่าหมื่นคนทุกวัน
เซียวจิ่งหยวนก้าวเข้ามาในถนนสายนี้เห็นภาพของผู้คนพลุกพล่านอันแสนคุ้นเคย ก่อนจะเดินปะปนไปกับผู้คนที่หลั่งไหลกันเข้ามาเบียดเสียดกันจนเต็มท้องถนนอากาศไม่ถ่ายเท ทั้งอบอ้าวและร้อนจัด ทำเอาแต่ละคนเหงื่อไหลไคลย้อยหากแต่แม้จะร้อนอบอ้าวเพียงไหน ผู้คนกลับดูสนุกสนานและกระตือรือล้นไม่ยอมออกจากถนนสายนี้
เพราะว่าที่แห่งนี้คือหว่างซือ ถนนนางโลมที่มีชื่อเสียงและเจริญที่สุดในเมืองซูโจว
ที่หว่างซือมีหอนางโลมหลายสิบแห่งในหอนางโลมเหล่านี้มีการแสดงศิลปะเพลงละคร เล่าประวัติศาสตร์ การเชิดหุ่นการแสดงหุ่นกระบอกและอื่นๆ อีกมากมาย ในทุกๆวันจะมีนักเล่นกลหลายพันคนแสดงละครที่ซับซ้อนและยอดเยี่ยม ทำให้ผู้คนตื่นตาตื่นใจประหนึ่งถูกมอมเมา
ในขณะที่นักแสดงกำลังแสดงการละเล่นบนถนนข้างหอนางโลมก็มีร้านอาหารเล็กใหญ่ ทั้งยังมีซ่อง โรงน้ำชา ร้านขายของชำและยังมีร้านชา ร้านผ้า ร้านข้าว และโรงเตี๊ยมอีกด้วย
หว่างซือแห่งนี้ครอบคลุมทั้งอาหารการกินเครื่องดื่ม และการบันเทิง รวมถึงปัจจัยสี่ของทุกสาขาอาชีพ ตราบใดที่พกเงินมามากพอที่นี่ก็คือ์ที่ทำให้ผู้คนสุขจนลืมบ้านเกิดและลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
ถึงแม้จะเป็แหล่งเงินแหล่งทองสถานบันเทิงแห่งนี้ก็มิได้รับเฉพาะคนร่ำรวยเท่านั้นแต่ยังเปิดให้คนทั่วไปเข้ามาเยี่ยมชมได้อีกด้วย
ภายในหว่างซือนอกจากหอนางโลมระดับสูงที่คนทั่วไปไม่มีกำลังจ่ายยังมีหอนางโลมระดับกลางและล่างอีกมากมายที่ราคาเป็มิตรมากกว่าตราบใดที่ยังมีเงินติดตัวสักสองสามเหรียญก็สามารถเข้าชมการแสดงใหญ่ได้
โรงละครนางโลมที่ใหญ่ที่สุดในหว่างซือนั้นค่าผ่านประตูแค่ห้าตำลึงเงินเท่านั้น ขอเพียงจ่ายเงินให้ครบก็สามารถเข้าไปรับชมการแสดงที่งดงามได้ในทันที
แม้ไม่มีที่นั่งและทำได้แค่มองดูจากระยะไกลแต่ก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศรื่นเริง กลับบ้านไปโม้กับคนอื่นๆ ได้สบายแค่นี้ก็คุ้มแล้ว
ขณะนี้เซียวจิ่งหยวนอยู่บนถนนที่นำไปสู่โรงอุปรากร
ร้านอาหารเล็กใหญ่และโรงน้ำชาที่ตั้งเรียงรายกันบนถนนสายนี้แม้จะยังไม่ถึงเวลาเที่ยงแต่ภายในร้านอาหารแต่ละแห่งกลับส่งกลิ่นหอมของอาหารออกมาแล้วควันไฟลอยฟุ้งไปทั่วทิศส่งกลิ่นหอมไกลสิบลี้
นอกจากนี้ยังมีบางร้านที่จัดอุปกรณ์ทำอาหารไว้หน้าร้านขายของชำแล้วย่างเนื้อเสียบไม้และอบพายเนื้อในที่สาธารณะ กลิ่นหอมโชยเข้าจมูกแม้แต่คนที่ไม่หิวก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้นบางคนก็พาลูกมาเที่ยวเล่น เด็กที่ไม่รู้เื่รู้ราวก็อดไม่ได้กับสิ่งล่อตาล่อใจเมื่อได้กลิ่นหอมก็จะไม่ไปไหน เอาแต่ร้องงอแงอยากจะกิน...
เด็กก็ร้องไห้ไปงอแงไป ตีก็ไม่ได้ด่าก็ไร้ผล พวกผู้ใหญ่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากควักกระเป๋าแลกกับเนื้อปิ้งหนึ่งไม้กับพายหนึ่งชิ้นแล้วปลอบลูกพร้อมเดินจากไปตามด้วยสายตาที่อิ่มเอมใจของเ้าของร้าน
“บาปกรรมจริงๆ ...”
เมื่อเห็นฉากตรงหน้ารอยยิ้มที่มุมปากของเซียวจิ่งหยวนก็ปรากฏขึ้นในใจก็ครุ่นคิดว่าจะให้พวกเ้าของร้านรู้ไม่ได้เป็อันขาดว่าเขามีความคิดเช่นนี้มิฉะนั้นคงไม่สามารถถึงที่หมายและจากไปได้โดยสวัสดิภาพ
เขาเก็บความอิ่มอกอิ่มใจนี้ไว้ในใจแล้วร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเล็กน้อย ผ่านซอกซอยไปด้วยความคุ้นชิน
โรงละครอุปรากรอยู่ข้างหน้า
ในขณะนี้จังหวะการก้าวเดินของเซียวจิ่งหยวนค่อยๆช้าลงภายใต้การฉุดกระชากของลมปราณที่ไหลเวียนเขาเงยหน้าขึ้นมองโรงน้ำชาที่ตั้งสูงตระหง่านที่ด้านข้างของเขาหลังหนึ่ง
โรงน้ำชาเจ็ดชั้นเมื่อเทียบกับร้านรวงเตี้ยๆที่อยู่ข้างกันก็เปรียบเสมือนูเาสูงโดดเดี่ยวที่ตั้งเด่นเป็สง่ารูปทรงดังกล่าวเดิมทีดึงดูดสายตาคนได้มากกว่าอยู่แล้วเพราะคนที่สร้างโรงน้ำชาก็คือผู้มีอิทธิพลในซูโจวแผ่นป้ายโรงน้ำชาที่มีอักขระเปล่งประกายสีเหลืองทองนั้นเ้าเมืองก็ลงมือทำด้วยตนเอง
การมีผู้ที่คอยหนุนหลังและมีอำนาจก็เพียงพอแล้วที่จะบรรยายถึงความไม่ธรรมดาของโรงน้ำชานี้
อันที่จริงโรงน้ำชาแห่งนี้เป็หนึ่งในสถานที่ระดับสูงของหว่างซือคนที่ไม่มีสถานะไม่สามารถเข้าประตูได้
ปกติเซียวจิ่งหยวนจะไม่มีทางเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสถานที่แบบนี้แน่เพียงแต่วันนี้เขาตั้งใจจะละเว้นข้อห้ามตรงนี้เสียหน่อยเพราะตอนที่มองขึ้นไปที่ชั้นสูงสุดของโรงน้ำชาก็เห็นคนคนหนึ่งขาเป็ชายหนุ่มรูปงาม ชุดเต๋าโบกสะบัดไปกับสายลม ผิวขาวใสบริสุทธิ์ราวกับน้ำนมแพะดูเหมือนเปล่งแสงเรืองรองจางๆ ประดุจไข่มุกหยกอันงดงาม
แรกที่เห็นเซียวจิ่งหยวนเหม่ออยู่ครู่หนึ่งเขาจำได้ในทันทีว่าชายที่งดงามผู้นี้ก็คือเทพเซียนลึกลับที่เรียกหาหนูจิ๋วขนสีทองระเรื่อให้กลับไปเมื่อคืนแม้จะไม่แน่ใจที่มาของชายรูปงามคนนี้ แต่ถ้าไม่ได้การช่วยเหลือของเ้าหนูตัวจิ๋วเขาคงไม่สามารถเข้าสู่หนทางแห่งการฝึกบำเพ็ญได้ง่ายดายเช่นนั้น
เมื่อนึกได้ดังนั้นหัวใจของเซียวจิ่งหยวนก็เต้นรัว เขาเปลี่ยนทิศทางเล็กน้อยและเดินตรงไปยังโรงน้ำชานั้นทันที
“ท่านนักพรต...”
เพิ่งผ่านประตูก็มีบริกรเข้ามาทักทายเขาด้วยสีหน้าลังเลคาดว่าบริกรไม่แน่ใจว่าเซียวจิ่งหยวนมาที่นี่เพื่อดื่มชาหรือมาขอทานกันแน่
“ชั้นสูงสุด โปรดนำทางด้วย”
เซียวจิ่งหยวนไม่มากความยื่นมือออกมาจากแขนเสื้อจีวร จากนั้นก็ค่อยๆ แบบมือออก เหรียญเงินสีขาวสว่างค่อยๆร่วงใส่มือบริกรที่กะน้ำหนักรอ ดวงตาเขาเป็ประกายเล็กน้อยเพราะไม่ต้องตรวจสอบก็รู้ว่าเงินนี้เพียงพอถึงขนาดที่จะขึ้นไปดื่มชาบนชั้นบนสุดได้
จากนั้นเขาก็ปัดผ้าขนหนูสีขาวที่อยู่ในมือออก แล้วเผยใบหน้าที่ยิ้มแย้มก่อนเดินนำหน้าอย่างพินอบพิเทา
“ท่านนักพรต เชิญ้า...”
ด้วยการนำทางของบริกรเซียวจิ่งหยวนก้าวเดินขึ้นไปชั้นบน ไม่นานก็ถึงชั้นบนสุด
โรงน้ำชาเจ็ดชั้นหน้าต่างโดยรอบเปิดออกและแกะสลักด้วยลวดลายอันงดงาม ม่านลูกปัดสองสามผืนคั่นระหว่างห้องแบ่งเป็สัดส่วน
เพียงทว่าเวลานี้ที่นั่งของห้องที่หรูหรานั้นว่างเปล่าไม่มีคนแม้แต่คนเดียว
และก็น่าแปลกที่บริกรคนนั้นดูสบายใจพาเซียวจิ่งหยวนขึ้นมาส่งถึงชั้นบนสุด
บริกรเช็ดโต๊ะและที่นั่งอย่างสุภาพและถามด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ “ท่านนักพรตรับเป็ชาชนิดใดดี ที่นี่เรามีชาซือเฟิงหลงจิ่งที่เข้ามาใหม่และยังมีชาปี้หลัวชุนก่อนฝนตก...”
“ปี้หลัวชุน เพิ่มกว้านทังเปาหนึ่งเข่ง”
เซียวจิ่งหยวนโบกมือให้บริกรรอจนบริกรจากไปเขาจึงเดินมายังข้างหน้าต่างอย่างช้าๆ จากนั้นก็ยื่นศีรษะออกไป เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าบนยอดชายคาทรงร่มมีขาเรียวและบอบบางคู่หนึ่งห้อยลงมา เท้าคู่นั้นสวมรองเท้าผ้าเล็ก ตัดเย็บอย่างละเอียดละออลงดิ้นสีเงินทองซับซ้อนสลับสะท้อนแสงเป็ประกายระยิบระยับทำเอาเซียวจิ่งหยวนเสียสมาธิไปชั่วขณะ
เขาเห็นลายเย็บบนรองเท้าก็ใและประหลาดใจลายเส้นไหมที่ละเอียดและซับซ้อนนี้เป็รูปแบบของเครื่องรางของขลังอย่างชัดเจน หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือรองเท้าคู่นี้ไม่ได้เป็เพียงรองเท้าธรรมดาแต่อาจเป็อาวุธวิเศษลึกลับ
ไม่เพียงแค่รองเท้าเท่านั้นนอกจากนี้ยังมีชุดที่แสนงดงามอีกด้วย เนื้อผ้าตัดเย็บอย่างปราณีตลายปักทอเป็สายราวคลื่นดวงดาวส่องประกายระยิบระยับ ลมหายใจที่เข้าออกอย่างไม่ชัดเจนทำให้ยากที่จะคาดเดา
ไม่ต้องบอกก็รู้นี่จะต้องเป็ชุดเกราะคุ้มกันกายในตำนานอย่างแน่นอน
ใช่แล้ว ยังมี...
เซียวจิ่งหยวนกำลังจะเลื่อนสายตาขึ้นทันใดนั้นเขาก็เห็นแววตาคู่หนึ่งที่สว่างไสวเป็ประกายดุจไข่มุก คิ้วดกดำเป็แพดวงตาราวกับคลื่นในฤดูใบไม้ร่วง ใสบริสุทธิ์ราวกับน้ำแม้แต่ตอนที่เคลื่อนไหวก็ดูนุ่มนวล
ดวงตาสองคู่ประสานกันเซียวจิ่งหยวนแข็งทื่อเป็หุ่นไล่กา
“อะแฮ่ม!”
สักพักเซียวจิ่งหยวนถึงได้สติกลับมายิ้มอย่างเขินอายและยกมือขึ้นทักทาย “สวัสดีพี่ชายยังจำข้าได้หรือไม่ เมื่อคืนที่อารามเต๋านอกเมือง...”
“จำได้”แล้วชายหนุ่มรูปงามที่อยู่บนชายคาก็โค้งไถลตัวลงมาจากบนหลังคาอย่างแ่เบาราวขนนก ก่อนจะเหาะลงมายังห้องของโรงน้ำชาชุดอันงดงามของเขาพองขึ้นเล็กน้อยกลายเป็กระแสลมที่ไร้รูปร่างพาร่างกายเบาหวิวของเขาไปลอยอยู่เหนือคานก่อนจะนั่งลงแล้วมองลงมา ขาเรียวยาวห้อยต่องแต่งอีกครั้งแล้วแกว่งไปมาเล็กน้อย
เซียวจิ่งหยวนกระพริบตาปริบๆแนะนำนำตัวอย่างยิ้มแย้ม “จำได้ก็ดัเลย ข้าแซ่เซียว ชื่อเซียวจิ่งหยวน”
“อืม”
ดวงตาบริสุทธิ์ของชายหนุ่มรูปงามยังคงสงบนิ่งสีหน้าเหมือนเดิม น่าสงสัยนักว่าเขาได้ใส่ใจในคำพูดของเซียวจิ่งหยวนบ้างหรือไม่หรือว่าหูทวนลมทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
เซียวจิ่งหยวนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้เขาประสานมือแล้วกล่าวว่า “พี่ชายท่านนี้ เมื่อคืน...”
ครู่หนึ่งเขาคิดไม่ออกว่าควรเรียกเ้าหนูตัวจิ๋วนั้นว่าอย่างไรจึงทำได้เพียงกล่าวอย่างลังเลว่า “บุญคุณช่วยนำทางสู่หนทางนั้นมิอาจลืมหากท่านไม่ถือสาได้โปรดเอ่ยนาม ในภายภาคหน้าข้าจักตอบแทนบุญคุณ”
เซียวจิ่งหยวนกล่าวอย่างตรงไปตรงมาด้วยความจริงใจ คนบางคนให้ความจริงใจต่อสัจจะวาจา จะไม่เอ่ยคำมั่นสัญญาต่อผู้ใดง่ายๆหากรับปากแล้วไซร้มีค่าดั่งทองพันชั่ง ไม่เช่นนั้นแล้วคนเช่นเขาก็คงไม่ปฏิบัติตามคำสั่งเสียครั้งสุดท้ายของนักพรตเฒ่าและยึดมั่นในอารามเต๋าโดยไม่เคยคิดคดทรยศต่อสำนัก
แม้เขาจะช่วยชีวิตเ้าหนูจิ๋วก่อนและพากลับมายังอารามเต๋าเพื่อช่วยมันรักษาาแ แต่เื่นั้นก็ส่วนเื่นั้นการรักษาก็ส่วนการรักษา จะเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้
เซียวจิ่งหยวนเป็คนที่มีบุญคุณต้องทดแทนมีแค้นต้องชำระ แน่นอนเขารู้ดีว่าความสามารถของเขาในตอนนี้การตอบแทนบุญคุณอะไรแบบนั้นบางทีอาจเป็เื่น่าขันในสายตาของชายหนุ่มรูปงามนี้ก็ได้ดังนั้นจึงพูดว่าภายภาคหน้าหากมีโอกาสค่อยตอบแทนบุญคุณนี้
อย่างไรก็ตาม คำตอบของชายหนุ่มรูปงามกลับค่อนข้างเหนือความคาดหมายของเขา...
58.22M
