“ห่านห่านจะปบปี้ยิงหญ่าย ปี้หยิงหญ่าย ห่านห่านมาหาแล้ว ให้ห่านห่านเข้าไปเดี๋ยวนี้นะ มะงั้นห่านห่านจะให้สั่งลงโตดให้หมดทุกคนเงย ปี้หยิงหญ่าย” (ฮันฮัน จะพบพี่หญิงใหญ่ พี่หญิงใหญ่ ฮันฮันมาแล้ว ให้ฮันฮันเข้าไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฮันฮันจะสั่งลงโทษให้หมดทุกคนเลย) เสียงเด็กน้อยจอมเผด็จการดังเข้ามา
“ใครกันที่มาโวกเวกโวยวายแถวนี้อยากโดนลงโทษหรืออย่างไร?” เ้าซีซวนเดินออกมาจากห้องพร้อมแกล้งทำเป็เสียงดุ
“ปี้หยิงหญ่ายห่านห่านของปี้หญิงหญ่ายเอง” (พี่หญิงใหญ่ ฮันฮันของพี่หญิงใหญ่เอง )เสียงเด็กน้อยดังขึ้นพร้อมกับความเร็วที่ยิ่งกว่าจรวดวิ่งเข้ามาหานาง ปึก!เสียงร่างน้อยชนเข้ากับเ้าซีซวน เ้าซีชวนเกือบรับร่างน้อยแทบไม่ไหวและเกือบล้มลงไปเพราะเด็กน้อยตัวอ้วนกลมวิ่งเร็วซะเหลือเกิน ร่างนี้ก็ช่างปะไร อ่อนแอเสียเหลือเกิน รับแรงกระแทกแค่นี้ก็เกือบไม่ไหว
“ว่ายังไงเ้าซีฮัน อยู่ดีๆจะสั่งลงโทษใครต่อใครเขาไปทั่วใครสั่งใครสอนเ้ากัน”
“ปี้หญิงหญ่ายห่านห่านคิตึงต่าน ห่านห่านอยากพบต่าน ต่านแม่บอกว่าต่านไม่ซาบาย มะยอมให้ห่านห่านปบต่าน บอกว่าต่านป่วยไข้ไม่ชาบาย เดี๋ยวห่านห่านจะติดไข้หวัดจากต่านแต่ห่านห่านไม่เจื่อหรอก ต่านปี้ดีกับห่านห่านตี้สุด ไม่ทำร้ายห่านห่านหยอก ห่านห่านมาปบต่าน แต่บ่าวไป่ปวกนี้กับมะยอมให้ห่านห่านเข้าไปปบต่านต้องสั่งลงโตด ลงโตดให้หมดตุกกนเยย ”
(พี่หญิงใหญ่ ฮัฮันคิดถึงท่าน ฮันฮันอยากพบท่าน ท่านแม่บอกว่าท่านไม่สบาย ไม่ยอมให้ฮันฮันพบท่าน บอกว่าท่านป่วยไข้ไม่สบาย เดี๋ยวฮันฮันจะติดไข้หวัดจากท่านแต่ฮันฮันไม่เชื่อหรอก ท่านพี่ดีกับฮันฮันที่สุดไม่ทำร้ายฮันฮันหรอก ฮันฮันมาพบท่าน แต่บ่าวพวกนี้ไม่ยอมให้ฮันฮันเข้าไปพบท่านต้องสั่งลงโทษ ลงโทษให้หมดทุกคนเลย )
เสียงเผด็จการช่างพูดช่างฉอเลาะเจรจาบวกความเอาแต่ใจของเด็กน้อย ในวัยไม่เกินสามหนาว รูปร่างขาวอวบอ้วนราวกับลูกซาลาเปา แก้มบวมแดงดังขึ้นมา พร้อมกับทั้งทำหน้ามูทู่ กอดอกเอาแต่ใจแต่ดูแล้วกลับน่ารักแทนซะงั้น
“แล้วทำไมเ้าถึงไม่เชื่อฟังท่านแม่ใครกันแน่ที่สมควรถูกลงโทษ พี่ส่งเ้าไปให้ท่านแม่คาดโทษดีหรือไม่”
“ต่านปี้ไม่ทำหยอกต่านปี้ดีกับห่านห่านตี้สุด หรือว่าต่านปี้ไม่ยักไม่เอ็นดูห่านห่านแล้ว”
(ท่านพี่ไม่ทำหรอกท่านพี่ดีกับฮันฮันที่สุด หรือว่าท่านพี่ไม่รักและเ็นดูฮันฮันแล้ว) เสียงของเด็กน้อยดูเศร้าสลดลงทันใดและดูเหมือนว่ากำลังจะร้องไห้ออกมาแต่พยายามกลั้นเอาไว้
ตนเองเป็ผู้ชายจะร้องไห้ต่อหน้าหน้าพี่หญิงใหญ่ได้อย่างไร อับอายขายหน้าหมด เด็กน้อยคิดในใจ
“จะให้ข้ารัก เอ็นดูเด็กดื้อเอาแต่ใจไม่ยอมฟังใครได้อย่างไร พอไม่ได้ดั่งใจก็สั่งลงโทษบ่าวไพร่เขาไปทั่ว”
“ต่านปี้ห่านห่านมะช่ายเด็ก ห่านห่านเป็ปู้ใหญ่แย้ว จามาดดูแลต่านปี้ได้แว้ว ห่านห่านแค่สั่งลงโตดบ่าวไพร่เอง เป็บ่าวไม่เจื่อฟังเ้านายก็ต้องตูกลงโตด”
(ท่านพี่ ฮันฮันไม่ใช่เด็ก ฮันฮันเป็ผู้ใหญ่แล้ว สามารถดูแลท่านพี่ได้ ฮันฮันแค่สั่งลงโทษบ่าวไพร่เอง เป็บ่าวไม่เชื่อฟังเ้านายก็ต้องถูกลงโทษ)
“ใครสั่งใครสอนเ้ากันคนในตระกูลเ้าไม่มีผู้ใดสั่งลงโทษผู้อื่นเพราะความเอาแต่ใจเหมือนเ้าเช่นนี้”
“กนปวกน้านเป็แค่บ่าวไพร่เอง ห่านห่านจาสั่งลงโตดยางไงก็ด้าย ปี้อโปก็บอกว่าบ่าวไป่ตี้ม่ายฟางคำจั่งเ้านาย ต้องตูกลงโตดโบยสั่งสอนให้หนักถึงจาเจื่อฟังถ้าไม่เจื่อฟังก็ขายออกไป บ่าวไป่ตากูนเ้ามีมากมาย ชีวิตเป็ของเ้านายจาทำยางงายก้อด้ายแม้แต่จีวิด”
(คนพวกนั้นเป็แค่บ่าวไพร่เอง ฮันฮันจะสั่งลงโ?ษยังไงก็ได้ พี่อโปก็บอกว่าบ่าวไพร่ที่ไม่ฟังคำสั่งเ้านาย ต้องถูกลงโทษ โบยสั่งสอนให้หนักถึงจะเชื่อฟังถ้าไม่เชื่อฟังก็ขายออกไป บ่าวไพร่ตระกูลเ้ามีมากมาย ชีวิตเป็ของเ้านายจะทำยังไงก็ได้แม่แต่ชีวิต”
เมื่อเ้าซีซวนได้ฟังคำตอบของเ้าซีฮันผู้เป็น้องชาย ก็ไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมน้องเมื่อชาติที่แล้วน้องชายของนางถึงได้รับการขนาดนามว่าเป็ผู้โหดร้ายและทารุณกรรมที่สุดในวัยไม่ถึง 10 หนาว และนางก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนที่ตระกูลเ้าได้รับราชโองการให้ผู้ชายในตระกูลเ้าที่มีอายุั้แ่ 11 หนาวนำทัพออกรบถึงไม่มีผู้คัดค้าน ทั้งๆที่น้องชายนางพึ่งจะมีอายุเพียง 11 หนาวแต่กลับยินดีเสียมากกว่า
โดยเฉพาะเหล่าชาวบ้านและขอทานในเมืองหลวงที่คอยถูกเ้าซีฮันรังแกอยู่บ่อยๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กสตรีและคนชรา และเป็ที่กล่าวขาลไปทั้งเมืองหลวง จนมีคำเตือนที่ส่งต่อกันเป็ทอดๆในหมู่ชาวบ้านและขอทานว่า หากพบเห็นเ้าซีฮันให้หลบหนีในทันที ระวังอย่าได้สบตา หากเผลอสบสายตาก็แล้วแต่บุญแต่กรรมของเ้า บางทีเ้าอาจไม่ตายแต่เ้าจะรู้สึกว่าตายเสียดีกว่าอยู่
แต่เชื่อหรือไม่ว่า คนในตระกูลเ้าไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ทำไมถึงถูกปิดหูปิดตาขนาดนั้น
เมื่อชาวบ้านรู้ข่าวต่างโห่ร้องยินดีไร้ความเห็นใจ ขอบคุณ์ที่ตัวหายนะออกไปจากเมืองหลวงเสียที
ในวันที่แปดเดือนแปด อีกเจ็ดปีนับต่อจากนี้
ม้าเร็วส่งข่าวบุรุษตระกูลเ้าคิดก่อฏร่วมมือกับศัตรูแคว้นหนาน นำทัพสองแสนนายติดกับดักกลางหุบเขาเก้าเซียน โดนข้าศึกตลบหลังปิดทางเข้าออกเผาล้างทำลายสิ้นกลางหุบเขา ไร้ซึ่งผู้รอดชีวิตรวมถึงบุรุษตระกูลเ้าเอง
จึงทำให้ ณ เพลานี้เขตเป่ยเหลียงถูกแคว้นหนานเข้ายึดครอง
จะเป็ไปได้เยี่ยงไรที่บุรุษตระกูลเ้าคิดก่อฏ? ทั้งๆที่ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมาก็เป็บุรุษตระกูลเ้าเองที่เสียสละเืเนื้อปกป้องแคว้นมาโดยตลอดแต่ไม่มีซักผู้เดียวที่จะคิดเห็นใจ
ในวันนั้นสตรีที่เหลืออยู่ในตระกูลเ้าได้รับราชโองการสั่งให้ยึดทรัพย์ และส่งตัวเข้าคุกหลวงรอการสืบสวน
138
