สืบสู้ผี ภาค 1-3

"พี่เชื่อน้องกุสุมาเรื่องกุญแจ 13 ดอกนี่" พี่เมฆพยักหน้าเนิบๆ "เห็นเธอว่า ไอ้ตาไฟมันหามาได้หลายดอกแล้วรึ ?"

"ถูกแล้ว ตอนนี้นายท่านของฉันหากุญแจพวกนี้มาได้ถึง 5 ดอกแล้ว" กุสุมาพูดพลางมองดูกุญแจประหลาดในมือตัวเอง "เหลืออีกเพียง 8 ดอก ท่านก็จะสามารถใช้มันเปิดประตูมิตินรกให้เชื่อมต่อกับโลกนี้ได้อย่างแน่นอน และไม่ใช่แค่โลกนี้เท่านั้น แม้แต่โลกในมิติอื่นๆ ท่านก็สามารถจะเชื่อมต่อประตูนรกเข้าไปหาได้ทั้งหมด"

"หลายๆปีที่ผ่านมานี่ มันคงตามหากุญแจมาได้หลายดอกเลยสินะ "พี่เมฆกอดอกครุ่นคิด " มิน่าล่ะ... ว่าทำไมในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้มันถึงได้ไม่ก่อเรื่องอะไรใหญ่โตเหมือนเมื่อในครั้งอดีต เออ... แล้วกุญแจดอกนี้ทำไมถึงมาอยู่ที่น้องกุสุมาได้ล่ะ ทำไมมันถึงไม่เก็บไว้กับตัวมันเอง เอามาให้เธอเก็บอย่างนี้ แล้วถ้าเธอเกิดหักหลังมันขึ้นมา มันก็ต้องเสียกุญแจไป 1 ดอกสิ ?"

กุสุมาหัวเราะออกมาเบาๆ "นายท่านของฉันน่ะ มั่นใจว่าฉันไม่หักหลังท่านแน่ อย่างน้อยก็ในตอนนี้ล่ะ"

พี่เมฆจ้องหน้าของกุสุมาสลับกับกุญแจในมือเธอ "น้องกุสุมา... กุญแจพวกนี้ดูท่ามันจะอันตรายเกินไป เอามาให้พี่เก็บไว้จะดีกว่านะ ?"

ไม่ใช่แค่พูด แต่พี่เมฆได้ใช้ความเร็วเพื่อจะฉกชิงกุญแจในมือของกุสุมาทันที !

แต่กุสุมาก็เหมือนจะรู้ตัวอยู่ก่อนแล้ว จึงถอยร่างออกมาจากพี่เมฆอย่างรวดเร็ว ทำให้พี่เมฆคว้าได้แต่อากาศธาตุ !

กุสุมาหัวเราะอย่างขำๆออกมาอีกครั้ง "ของสำคัญขนาดนี้ ฉันให้ใครเอาไปเก็บไว้ไม่ได้หรอกนะ เพราะตอนนี้มันเป็นของนายท่านฉันแล้ว และฉันจำเป็นจะต้องส่งคืนนายท่านอีกครั้ง หลังจากที่ฉันได้ใช้งานมันเสร็จแล้ว"

"ใช้งาน...?" พี่เมฆขยับเข้าไปหากุสุมาอีกก้าวหนึ่ง กุสุมาก็ถอยไปอีกก้าวหนึ่ง "เจ้านายของเธอเขามอบหมายงานอะไรให้เธออีกล่ะ เขาสั่งให้เธอใช้กุญแจนี้งั้นเหรอ แล้วแค่กุญแจดอกเดียวมันก็คงทำอะไรไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ?"

"ตราบใดที่ฉันยังเป็นทาสรับใช้ของนายท่าน ฉันก็ต้องทำตามคำสั่งของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ส่วนกุญแจดอกนี้..." เธอว่าแล้วก็ชูกุญแจขึ้นมาอีกครั้ง "ใครว่ากุญแจดอกเดียวจะทำอะไรไม่ได้ ? กุญแจดอกนี้ถือได้ว่าเป็นกุญแจดอกที่ 5 ที่นายท่านเพิ่งจะได้มาหมาดๆ และนายท่านก็เพิ่งจะส่งมาให้ฉันเมื่อสักครู่นี้เอง มันเป็นกุญแจที่มีพลังมหัศจรรย์ในตัวของมันเอง และพอนายท่านได้มันมาแล้ว ก็สั่งให้ฉันเปลี่ยนแผนการอะไรๆหลายอย่างที่เคยได้วางไว้ก่อนหน้านี้ เช่น แผนการที่จะกักขังน้องๆของพี่ไว้ในห้องใต้ดินนี้ ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป เพราะแค่กุญแจดอกนี้ดอกเดียว มันก็จะทำให้อะไรๆหลายอย่างเปลี่ยนไปอย่างมากมาย !"

ผมและคนอื่นๆที่ยืนอยู่ด้านหลังพี่เมฆต่างตะลึงกับคำพูดของกุสุมา แค่ได้กุญแจนี้มาดอกเดียว ทำให้บุรุษที่มีดวงตาราวกับไฟนรกนั่นถึงกับเปลี่ยนแผนการที่จะกักขังพวกเราไว้ที่นี่ ก็แล้วแผนการใหม่ของมันคืออะไรกันนะ ในเมื่อกุสุมาพูดออกมาอย่างนี้ ก็หมายความว่ามันต้องสั่งให้เธอใช้กุญแจนั่นทำอะไรสักอย่างแน่ๆ

"ส่งกุญแจนั่นมาให้พี่เถอะน้องกุสุมา... พี่ขอร้อง" พี่เมฆแบมือออกไปเหมือนหวังว่ากุสุมาจะเปลี่ยนใจมอบกุญแจให้เขา "นี่มันเพราะอะไรกันนะ ที่ทำให้เธอต้องตกเป็นทาสของเขาอย่างมัวเมาเช่นนี้ วันหนึ่งพี่คนนี้จะช่วยเธอให้หลุดพ้นจากการเป็นทาสไอ้ปิศาจร้ายอย่างมันให้ได้อย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นตอนนี้ มอบกุญแจนั่นมาให้พี่เอาไปเก็บไว้ในที่ปลอดภัยก่อนเถอะนะ น้องกุสุมาคนดีของพี่ "

"ไม่มมมม...!" กุสุมาลากเสียงปฏิเสธ และพริบตานั้น ผมก็เห็นหางตาของกุสุมาเหมือนจะมีหยาดน้ำตาซึมออกมา ผู้หญิงคนนี้ดูแล้วไม่ใช่คนน่ากลัวเหมือนกับที่เห็นในตอนแรก แต่เธอกลับเป็นผู้หญิงที่หัวเราะง่าย และหลั่งน้ำตาง่ายด้วยอย่างนั้นหรือ... หรือว่าน้ำตาที่ซึมออกมาครั้งนี้ จะเป็นเพราะความรู้สึกสะกิดใจในคำพูดบางคำของพี่เมฆเรากันนะ ?

"ทำไม่ได้หรอก... นายเมฆทำอะไรไม่ได้หรอก มันสายเกินไปแล้วล่ะ..." สิ้นคำพูดของกุสุมาประโยคนี้ เธอก็หันลำตัวไปอีกทาง แล้วพุ่งทะยานไปในทางที่เป็นหน้าประตูห้องใต้ดินทันที !

"กุสุมาหยุดนะ ?!! อย่าเพิ่งไป... ?!!" พี่เมฆตะโกนตามหลัง แล้วก็หันหลังเหลือบมองพวกเราวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะออกวิ่งตามกุสุมาไปโดยไม่พูดอะไร

ผมหันไปสบตากับไอริณและพวกเราที่เหลือ แล้วก็พร้อมใจกันวิ่งตามพี่เมฆไป

พอเราวิ่งตามมาถึงพี่เมฆ ก็เห็นเขากำลังยืนมองกุสุมาอยู่ห่างๆ ในขณะที่กุสุมากำลังใช้กุญแจประหลาดดอกนั้นสอดไปที่รูกุญแจที่อยู่ข้างประตูห้องใต้ดิน

"น้องกุสุมา จะทำอะไร ?!" พี่เมฆถามออกไป

แต่กุสุมาไม่หันกลับมาและไม่ตอบอะไร และในจังหวะนั้นเอง สิงห์ที่อยู่ในร่างของนุชก็ทะยานเข้าไปที่ด้านหลังของกุสุมาพร้อมกับพุ่งมือไปหมายจะดึงกุญแจนั้นออกมาทันที !

พวกเราที่เหลือต่างตกตะลึงตาค้าง เพราะไม่คาดว่าสิงห์จะลงมือทำอย่างนั้น แต่ก่อนที่มือของสิงห์จะถึงกุญแจ กุสุมาก็เหวี่ยงแขนกลับหลังโดยไม่หันมามองข้างหลัง !

พริบตานั้น ผมก็เห็นร่างของสิงห์ผงะกระดอนลอยล่ะลิ่วถอยหลังออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ !

ให้ตายสิ...! ผมอุทานในใจ เพราะก่อนที่ผมจะเห็นสิงห์กระเด็นออกมาอย่างนั้น ผมมองไม่ออกเลยว่า แขนที่เหวี่ยงกลับหลังมาของกุสุมานั้น ไปกระทบกับร่างของสิงห์เข้าตอนไหน มันเหมือนจะมีพลังที่มองไม่เห็นเหวี่ยงร่างของสิงห์ออกมาอย่างแรงซะมากกว่า...?!

พี่เมฆรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างของสิงห์ ปากก็ตะโกนไปที่กุสุมา "กุสุมา !! พี่บอกให้....?"

คำพูดพี่เมฆยังไม่ทันจบคำ เสียงคริ๊กจากการไขกุญแจก็ดังให้พวกเราได้ยิน

กุสุมายังคงยืนหันหลังให้พวกเรา จากนั้นประตูห้องใต้ดินก็เลื่อนเปิดขึ้นพร้อมด้วยเสียงที่ดังครืดคราด จากนั้นแสงสีขาวเจิดจ้าก็สว่างวาบขึ้นมาเต็มช่องกรอบประตู

กุสุมาค่อยๆเหลียวหน้ากลับมาหาพวกเรา แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องอยู่ที่พี่เมฆ หางตาของเธอยังปรากฏคราบรอยของน้ำตาให้เห็น

"กุสุมา... น้อง...?" พี่เมฆดูเหมือนจะพูดอะไรไม่ออก เขาค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอ

แต่ก่อนที่พี่เมฆจะเดินไปถึงตัว เธอก็พูดขึ้น "ขอโทษด้วยนะ..." สิ้นคำนั้นเธอก็หันหน้ากลับไปทางประตู และวิ่งออกไปข้างนอกทันที

มือของพี่เมฆที่ทำท่าจะยกขึ้นมาสัมผัสร่างของกุสุมา บัดนี้ก็ชงักค้างอยู่กลางอากาศ สายตาของพี่เมฆก็ดูเหมือนจะลุกโชน ขณะที่มองฝ่าออกไปที่นอกประตูห้องใต้ดิน

พวกเราที่เหลือต่างรีบเข้าไปยืนข้างๆพี่เมฆทันที

ความทุกข์เศร้าระทมบางอย่างตอนนี้กลับปรากฏอยู่ในดวงตาของพี่เมฆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกุสุมาหรืออะไรบางอย่างที่ปรากฏอยู่ด้านหน้าประตูนี้กันแน่

"ตอนนี้... ถ้าจะแย่กันแล้วล่ะ น้องๆเอ๋ย..." หางเสียงของพี่เมฆตอนนี้ก็ออกจะสั่นๆเล็กน้อย

"แย่... ? " ไอริณทวนคำ "แย่ยังไงคะพี่เมฆ... แล้วนี่มันแสงอะไรกัน ?" ไอริณว่าแล้วกวาดตามองไปที่ภายนอก

"น้องริณ ?" ผมเรียกเธอ "หน้าห้องใต้ดินนี่สว่างจ้าเลย แต่พี่ยังมองอะไรไม่ออก หรือว่ามันจะสว่างแล้วล่ะนี่... แต่ถึงจะสว่างแล้ว พวกแสงข้างบนนั่นมันจะทะลุลงมาได้ยังไง ?"

ไอริณไม่ตอบอะไร เธอกระพริบตาปริบๆ พลางหันไปจ้องหน้าพี่เมฆ ส่วนพี่เมฆเองกลับหันไปมองหน้าสิงห์ในร่างนุชที่ยืนทำตาเศร้า แล้วสิงห์ก็พูดอะไรออกมาอีกสองสามคำโดยไร้สุ้มเสียงเหมือนเดิม แต่พี่เมฆกลับพยักหน้าราวกับเข้าใจคำพูดนั้น

แล้วพี่เมฆก็หันมาทางผมกับไอริณด้วยสีหน้าวิตกกังวล

"ข้างนอกนี่ไม่ใช่โลกของเราอีกแล้วน้องทั้งสอง..." เขาพูดช้าๆ

ผมรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากกับคำพูดของพี่เมฆ "อะไรนะครับ... ไม่ใช่โลกของเราแล้ว แล้ว... แล้วมันเป็นอะไรล่ะครับพี่เมฆ ?!"

พี่เมฆหันกลับไปมองทางหน้าประตูห้องใต้ดิน ที่เราทั้งหมดยังเห็นเป็นแค่แสงสีขาวเจิดจ้า

"ข้างนอกนี้เป็น... โลกมนุษย์ก็ไม่ใช่... นรกก็ไม่เชิง แต่ที่แน่ๆ มันคือส่วนหนึ่งของนรกก็ว่าได้...!"

"ส่วนหนึ่งของนรกเหรอครับ...?!!" ผมทวนคำอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

ไอริณกลับพูดขึ้นมา "ใช้แล้วล่ะ พี่กิต เมื่อกี้ริณก็อ่านปากของสิงห์ เขาบอกพี่เมฆอย่างนั้นล่ะ ถ้าพวกเราทั้งหมดออกไปจะไม่เจอโลกของเราอีกแล้ว...!"

ผมอ้าปากค้าง แต่จันถึงกับล้มไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง "โฮๆๆๆ แม่จ๋า ผมจะไม่ได้เจอหน้าแม่อีกแล้ว ผมตกนรกซะแล้วแม่จ๋า... โฮๆๆๆๆ"

​

(จบภาค 1 โปรดติดตาม สืบสู้ผี ภาค 2 '13 กุญแจเปิดนรก' เร็วๆนี้นะครับ)