ถังหลีแสดงบทบาทนางเอกเ้าน้ำตาร้องไห้อ้อนวอนให้ท่านลุงถังไช่ช่วยออกหน้าให้นางแยกบ้านกับบิดาเพื่อตนเองจะได้ออกมาอาศัยอยู่ตามลำพัง
“เอาล่ะเอาล่ะ...ข้าจะไปพูดกับถังต้าหลางกับจวงหุยเหนียงให้ก็แล้วกัน ส่วนพวกเขาจะยอมทำตามหรือไม่ข้าไม่รับรู้ด้วยแล้ว” ถังไช่ยอมรับปากในที่สุด ใจหนึ่งเขาก็รู้สึกสงสารที่ถังหลีถูกบิดาและมารดาเลี้ยงทารุณ แต่อีกใจหนึ่งเขาก็กลัวว่านางจะมาร้องห่มร้องไห้อยู่หน้าบ้านเขาไม่ยอมไปไหน เสียงร้องไห้ของนางทำให้หูของเขาแทบจะหนวกไปแล้ว
“ขอแค่ท่านลุงรับปาก ที่เหลือข้าจะจัดการเองเ้าค่ะ” ถังหลีบอกอย่างดีใจ ถึงแม้นางจะไม่มั่นใจว่าการแยกบ้านในครั้งนี้จะสำเร็จหรือไม่ แต่อย่างน้อยนางก็จะทำให้คนบ้านนั้นรู้ว่าหากครั้งนี้พวกเขายังไม่ยอมให้นางแยกบ้าน ครั้งหน้าหรือครั้งต่อไป นางก็จะสร้างเื่ให้พวกเขารำคาญใจจนต้องยอมให้นางแยกบ้านในที่สุด
“เฮ้อ...เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ” ถังไช่ถอนหายใจ
“พี่ใหญ่ไช่ วันนี้ท่านมาที่บ้านข้าด้วยเื่ใดหรือขอรับ” ถังต้าหลางถามญาติผู้พี่ จากนั้นก็มองเลยไปด้านหลังก็เห็นบุตรทั้งสองของพี่ชาย รวมถึงบุตรสาวของตัวเองยืนอยู่ด้วย ไม่พอ...ยังมีชาวบ้านอีกจำนวนหนึ่งที่ยืนรอดูเื่สนุกกันอยู่หน้าบ้าน ใบหน้าของถังต้าหลางดูไม่ได้ขึ้นมาทันที
“เ้าพาข้าไปดูบ้านที่หลีเอ๋อใช้อาศัยก่อน แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาคุยกัน” ถังไช่บอก
ถังต้าหลางขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน จากนั้นเขาก็หันไปมองภรรยาและลูกชายคนเล็กก็เห็นว่าทั้งคู่เอาแต่ก้มหน้า เขารู้มานานแล้วว่าภรรยากับลูกชายคนเล็กมักไปสร้างปัญหาที่กระท่อมหลังน้อยของลูกสาว แต่คราวนี้เกิดเื่อะไรถึงขั้นที่หัวหน้าหมู่บ้านต้องมาขอดูกระท่อมหลังนั้นด้วยตัวเอง
“กระท่อมหลังนั้นทรุดโทรมมาก ข้าตั้งใจจะซ่อมแซมมันให้นางอยู่แล้ว แต่่นี้งานในนาค่อนข้างยุ่งก็เลยยังไม่ได้ไปทำ” ถังต้าหลางฉีกยิ้ม “ไม่ใช่ว่าข้าจะละเลยนางนะขอรับ แต่ท่านก็รู้ว่าตอนนี้ที่นาของพวกเราต้องเร่งลงเมล็ดข้าวให้ทันก่อนที่ฝนจะตก บ้านข้าแรงงานน้อย ไม่เช่นนั้นข้าจะให้ซุนเอ๋อทำเื่ลาอาจารย์ที่สำนักศึกษามาช่วยงานได้อย่างไร คิดว่าเสร็จจากงานในนาก็จะไปซ่อมให้นางแล้ว”
“ท่านลุงใหญ่ ข้าพาท่านไปเองเ้าค่ะ” ถังหลีรีบเดินนำทุกคนไปที่บ้านพักของตนเอง และนางยังไม่ลืมหันไปชวน “ท่านลุงท่านป้าหรือใครก็ได้ที่อยากเห็นที่พักของข้า พวกท่านเชิญตามข้ามาได้เลยเ้าค่ะ”
ดังนั้นนอกจากถังไช่และครอบครัว รวมถึงถังต้าหลาง จวงหุยเหนียง และถังซุนแล้ว ยังมีชาวบ้านอีกสิบกว่าคนที่เดินตามไปด้วย เป็เพราะเวลานี้ถังซานกับเซียงเหลียนเก็บฟืนอยู่บนเขายังไม่กลับ พวกเขาจึงไม่รู้ว่าที่บ้านกำลังเกิดเื่แล้ว
ถังหลีเดินมาเห็นสภาพบ้านของตนเวลานี้ก็แอบยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่นางจะวิ่งร้องไห้ไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าหมู่บ้าน มีเพียงสิ่งของภายในเท่านั้นที่ถูกสองแม่ลูกทำลาย แต่ตอนนี้แม้แต่ผนังไม้ไผ่ก็ถูกทุบจนเป็ช่องขนาดใหญ่ หลังคาที่มุงด้วยเศษใบไม้ก็ถูกรื้อจนไม่เหลือ นางอยากจะหันไปยกนิ้วโป้งเพื่อชมสองแม่ลูกคู่นั้นจริงๆ
ถังหลีเริ่มร้องไห้อีกครั้ง “ท่านลุงใหญ่ ท่านดูเองเถิดเ้าค่ะ สิ่งที่ข้าบอกกับท่านเป็เื่จริงทั้งนั้น ท่านพ่อไม่รักข้าก็แล้วไปเถอะ แต่เขายังยอมให้แม่เลี้ยงกับถังซุนมารังแกข้าอยู่ร่ำไป แม้แต่ที่ซุกหัวนอนของข้ายังเทียบไม่ได้กับเล้าไก่ด้วยซ้ำ แล้วนี่...พวกท่านดูสิเ้าคะ ที่นอนของข้าไม่เหลือแล้ว คืนนี้ข้าจะไปนอนที่ไหน”
‘เมื่อเช้านี้จวงหุยเหนียงบอกว่าหลีเอ๋อเป็เด็กเกียจคร้าน ที่นางใช้ไม้แข็งก็เพราะอยากสั่งสอนให้หลีเอ๋อทำงานเป็ ดูจากสภาพบ้านที่หลีเอ๋อนอนสิ ข้าว่ามันคงไม่ใช่แล้วนะ’
‘เวลาที่ข้าถามหลีเอ๋อว่านางขึ้นเขาไปทำไมบ่อยๆ ฟืนที่บ้านใช้เปลืองขนาดนั้นเลยหรือ นางบอกว่านางไปหารากไม้มาต้มกินแทนข้าว ข้าว่าสิ่งที่จวงหุยเหนียงบอกกับพวกเราคงเป็เื่โกหกแล้วล่ะ’
‘ถึงว่าสิ ร่างกายหลีเอ๋อถึงได้ผ่ายผอมขนาดนั้น ที่แท้ก็กินรากไม้เป็อาหารนี่เอง หมูบ้านข้ายังไม่เคยกินรากไม้ต้มเลยด้วยซ้ำ’
‘ถังต้าหลางนี่ก็ช่างใจดำ ลูกสาวตัวเองถูกทารุณจนแทบจะไม่เหลือชีวิตแล้ว แต่เขากลับเลี้ยงดูลูกเลี้ยงจนอ้วนเป็หมู’
‘นี่ล่ะหนา เขาถึงว่าแต่งแม่เลี้ยงเข้ามา พ่อแท้ๆ ก็จะกลายเป็พ่อเลี้ยง’
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ถังต้าหลางหันไปมองภรรยากับลูกชายคนเล็กอย่างไม่พอใจ
“ถังต้าหลาง!” ถังไช่ที่แทบจะไม่เชื่อสายตาเมื่อมองเห็นที่พักของถังหลี “นี่คือบ้านที่เ้าสร้างให้ลูกสาวของเ้าอาศัยอย่างนั้นหรือ เล้าหมูที่บ้านข้ายังดูดีกว่าเสียอีก”
“ท่านเข้าใจผิดแล้วขอรับ” ถังต้าหลางรีบอธิบายแล้วหันไปชี้หน้าลูกสาว “ความจริงแล้วที่บ้านยังมีห้องของนางอยู่ เป็นางที่อยากย้ายมาอยู่ที่นี่เอง นางคงโกรธที่ข้าแต่งงานใหม่ อีกทั้งนางไม่อยากยอมรับหวงซื่อมาเป็แม่เลี้ยง นางจึงจงใจสร้างเื่ขึ้นมาขอรับ”
ชาวบ้านเริ่มหันไปมองถังหลี นั่นสินะ เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าถังต้าหลางรักมู่เหยามากหรอกหรือ แล้วเขาจะยอมให้ภรรยาคนใหม่มารังแกลูกสาวที่เกิดจากหญิงที่ตัวเองรักได้อย่างไร
ถังหลีเห็นชาวบ้านเริ่มมองมาที่นางอย่าง้าคำตอบ นางยังคงร้องไห้และเปิดแขนเสื้อให้ทุกคนได้เห็นรอยแผลบนแขนของนาง “หากข้ามีห้องดีๆ อยู่ แล้วข้าจะมาอาศัยอยู่ในกระท่อมผุพังนี้ทำไมกันเ้าคะ รอยแผลจากการเฆี่ยนตีนี้ก็เป็เพราะท่านกับหวงซื่อไม่ใช่หรือที่ตีข้าเพราะข้าไม่ยอมยกห้องนอนของข้าให้ถังซุน พวกท่านอ้างว่าถังซุนต้องมีห้องส่วนตัวเพราะเขาต้องอ่านตำรา ถ้าข้ายังไม่ยอมย้ายออกมา ป่านนี้ข้าคงถูกพวกท่านตีตายไปแล้ว”
ชาวบ้านเห็นรอยแผลที่แขนทั้งแผลเก่าและแผลใหม่ พวกเขาหันกลับไปมองถังต้าหลาง จวงหุยเหนียง และถังซุนอย่างรังเกียจ มีบิดาที่ไหนทำกับลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองได้ถึงขนาดนี้ เมื่อเห็นว่าชาวบ้านบางคนเริ่มถือไม้เพื่อเตรียมจะสั่งสอนถังต้าหลางและภรรยา
“อย่างไรบ้านเมืองก็มีขื่อมีแป หากหลีเอ๋อถูกถังต้าหลางกับจวงหุยเหนียงทารุณ นางมีสิทธิ์ไปฟ้องร้องต่อทางการด้วยตัวนางเอง พวกเ้าไม่จำเป็ต้องลงมือ” ถังไช่ห้ามชาวบ้าน
“ไม่...ไม่ใช่เื่ใหญ่ขนาดนั้นหรอกพี่ใหญ่ไช่ ข้ากับภรรยาแค่สั่งสอนบุตรสาวเพราะอยากให้นางได้ดี” ถังต้าหลางเริ่มกลัวเมื่อได้ยินว่าเื่ที่ตนเองเฆี่ยนตีลูกสาวจะถึงทางการ
“สั่งสอนก็ต้องทำแต่พอดี ไม่ใช่เ้าจะทำร้ายนางจนนางเจ็บหนักแบบนี้” ถังไช่พูดกับถังต้าหลางอย่างไม่พอใจมาก “ที่ข้ามาที่บ้านเ้าวันนี้เพราะหลีเอ๋ออยากแยกบ้าน”
“แยกบ้าน!” คราวนี้ไม่ใช่แค่เสียงถังต้าหลางที่ะโ แต่ชาวบ้านหลายคนก็ะโออกมาเป็เสียงเดียวกัน
“เ้าเป็บ้าไปแล้วหรือถังหลี ข้ายังไม่ตายแต่เ้ากลับอยากที่จะแยกบ้านแล้ว ไม่ได้! ข้าไม่อนุญาต” ถังต้าหลางรีบปฏิเสธ หากปล่อยให้ลูกสาวแยกบ้านออกไปได้ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แล้วถ้ามีคนมาสู่ขอลูกสาว เขาจะเรียกเงินสินสอดแพงๆ ได้อย่างไรในเมื่อเขาให้ลูกสาวออกไปหาเลี้ยงตัวเอง
“ท่านพ่อจะไม่ยอมให้ข้าแยกบ้านจริงหรือเ้าคะ”
“แน่นอนว่าข้าไม่ยอม เ้าเป็ลูกสาวข้า จนกว่าจะออกเรือน เ้าก็ต้องอยู่ในความดูแลของข้า” ถังต้าหลางบอก
“เช่นนั้นข้าคงต้องไปพึ่งบารมีของทางการแล้วเ้าค่ะ”
“ทำไมเื่นี้ต้องถึงทางการ” ถังต้าหลวงขมวดคิ้ว
“ก็เพราะท่านกับจวงซื่อ ยังมีถังซุนที่มักจะทารุณข้า ข้าก็จะเอาาแตามตัวไปให้ทางการช่วยตัดสินว่าข้าจะใช้เหตุผลข้อนี้ในการแยกบ้านได้หรือไม่ เพราะถ้าไม่ทำอย่างนี้ ข้ากลัวว่าข้าจะตายเพราะมือของพวกท่านไม่วันใดก็วันหนึ่ง”
“พวกข้าไปทำร้ายเ้ารุนแรงถึงขั้นนั้นที่ไหนกัน ท่านแม่ใช้แส้ฟาดเ้าไม่กี่ที ส่วนข้ากับท่านพ่อใช้ไม้เรียวตีเ้าก็จริง แต่เราก็ไม่ได้ทำทุกวัน สองสามวันเราถึงจะตีเ้าครั้งหนึ่ง พวกเราทำแค่นี้คงไม่ทำให้เ้าถึงตายหรอก เ้าก็แค่พูดเพื่ออยากให้คนเข้าใจเราผิดเท่านั้นเอง” ถังซุนพูดอย่างไม่รู้สึกผิด
แต่ชาวบ้านที่ยืนฟังอยู่ถึงกับตาโต พ่อแท้ๆ แม่เลี้ยง และลูกติดแม่เลี้ยงรวมหัวกันทำร้ายเด็กสาวคนหนึ่งอย่างทารุณ
“ถังซุน! เ้าเงียบเดี๋ยวนี้” จวงหุยเหนียงรีบเอามือปิดปากลูกชาย “ทุกท่านอย่าไปฟังเขา ข้ากับท่านพี่แค่อบรมลูกสาวเท่านั้น”
“หลีเอ๋อ ข้ารู้ว่าเ้าโกรธที่ข้าแต่งงานใหม่ แต่เ้าก็ไม่ควรใส่ร้ายเราแบบนี้ ที่ผ่านมาเราดูแลเ้าเป็อย่างดี เ้าอย่าเอาแต่สร้างเื่โกหกสิ การเป็คนโกหกมันไม่ดีหรอกนะ” ถังต้าหลางอธิบายอย่างใจเย็น และเขาก็หน้าด้านพอที่จะใส่ร้ายว่าลูกสาวเป็คนชอบพูดโกหก อีกทั้งสายตาของเขาก็จ้องลูกสาวเพื่อไม่ให้ลูกสาวพูดสิ่งใดออกมาอีก
แต่ถังหลีจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร วันนี้นางตั้งใจว่าจะแยกบ้านให้ได้ ทุกคนกำลังเห็นใจนาง แล้วนางจะยอมปล่อยโอกาสดีๆ นี้ไปได้อย่างไรกัน “ท่านพ่อ ข้าโกหกหรือไม่ ข้าเชื่อว่าทุกคนสามารถแยกแยะได้ ร่างกายผ่ายผอมของข้านี้ข้าทำตัวเองหรือ? บ้านพังๆ ที่ข้าใช้หลับนอนเป็ข้าที่ทำลายมันเองหรือ? หรือแม้แต่รอยแผลที่อยู่ตามร่างกายก็เป็ข้าที่ทำร้ายตัวเองเพื่อใส่ร้ายพวกท่านหรือเ้าคะ”
แน่นอนว่าชาวบ้านทุกคนต่างก็เชื่อคำพูดของเด็กสาว จะมีใครยอมทำให้ตัวเองลำบากเพื่อใส่ร้ายผู้อื่นกันล่ะ ยิ่งสภาพร่างกายที่ผ่ายผอม มันไม่ได้เกิดจากการอดอาหารแค่วันสองวัน แต่มันเป็ร่างกายของคนที่ขาดสารอาหารมาเป็เวลานาน
ถังไช่อยากจบเื่นี้ให้เร็วๆ ตอนนี้เขารู้สึกสงสารเด็กสาวขึ้นมาแล้วจริงๆ หากเขาไม่ช่วยให้นางหลุดพ้นจากบ้านหลังนี้ อีกไม่นานเขาคงได้ช่วยจัดงานศพให้นางแล้ว “ถังต้าหลาง นางแค่อยากแยกบ้านไม่ได้จะตัดขาดความสัมพันธ์กับเ้า หากเ้าไม่อยากให้เื่ถึงทางการ เ้าก็ยอมทำตามความ้าของนางเถอะ”
ความจริงแล้วถังหลีอยากจะให้บิดาตัดขาดความสัมพันธ์กับนางเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าเป็เื่ใหญ่อย่างนั้นบิดากับแม่เลี้ยงคงไม่ยอมง่ายๆ อย่างไรนางก็ยังไม่แต่งงาน คนพวกนั้นคงหวังที่จะใช้นางเรียกสินสอดจากผู้อื่นอยู่ ‘เอาวะ ถึงตัดสัมพันธ์ไม่ได้ อย่างน้อยแยกบ้านออกมาได้ก็ยังดี’
“ท่านลุงใหญ่พูดถูกเ้าค่ะ ท่านพ่อ...ครั้งนี้ข้าแค่อยากแยกบ้านแต่ไม่ได้ตัดสัมพันธ์กับท่าน หากท่านไม่อยากให้ข้าไปแจ้งทางการจนทำให้มีผลกระทบกับชื่อเสียงของถังซุน ท่านยอมให้ข้าแยกบ้านเถิดนะเ้าคะ” ถังหลีบอก อย่างไรอนาคตของถังซุนก็คือจุดอ่อนของท่านพ่อและแม่เลี้ยง
จวงหุยเหนียงเขย่าแขนสามีแล้วกระซิบ “ท่านพี่ยอมให้นางแยกบ้านออกไปเถิดเ้าค่ะ หากเื่นี้ถึงทางการ ซุนเอ๋อของเราคงไม่มีหน้าไปเรียนที่สำนักศึกษาแล้ว ท่านก็รู้ว่าคนที่มีชื่อเสียงไม่ดีมักไม่เป็ที่ยอมรับ เราจะตัดเส้นทางการเป็ขุนนางของซุนเอ๋อไม่ได้นะเ้าคะ”
ถังต้าหลางได้แต่ต้องยอมให้ลูกสาวแยกบ้านออกไป อย่างไรอนาคตของลูกชายคนเล็กก็สำคัญกับเขาที่สุด
5K
![ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737094659_65154916.webp)
