แทอูรู้สึกเหมือนเป็การท้าทายตัวเองไปในตัวด้วย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับมันกลับรู้สึกว่าอยากทำมากขึ้นและทำในหลายๆอย่างที่ยังไม่เคยทำด้วยตัวเอง รวมถึงการจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แทอูรู้ใจตัวเองว่าเขาเริ่มที่จะชอบและผูกพันกับเวโรนิก้ามากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความที่รู้จักกันมาั้แ่สมัยเรียนถึงแม้ตอนนั้นจะไม่ได้สนิทกันก็เถอะ แต่ตอนนี้สนิทกันมากขึ้นแล้วได้ใกล้ชิดกันและรู้จักตัวตนของกันและกันมากขึ้น
เวโรนิก้าก็รู้สึกดีกับแทอูแต่เป็ความรู้สึกที่ไม่ชัดเจนเธอเองก็ยังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองอยู่เลย แต่เธอเองมีคู่หมั้นอยู่แล้วเธอจึงไม่สามารถที่จะคิดไปไกลกว่านั้นได้ เื่ที่เธอมีคู่หมั้นอยู่แล้วเธอไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เวโรนิก้าเธอทำเหมือนทุกอย่างปกติดี พูดคุย หัวเราะ ยิ้มและแสดงท่าทีว่ามีความสุขในทุกๆครั้งที่ได้พูดคุยกับแทอู จึงทำให้แทอูไม่ได้คิดว่าเวโรนิก้าจะมีแฟนหรือมีคู่หมั้นอยู่แล้วทั้งสองพูดคุยกันอย่างปกติและวันเวลาก็เดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงวันที่เวโรนิก้าถูกเรียกตัวกลับไปที่โรงพยาบาลหลัก เพราะหมดระยะเวลาที่เธอโดนทำโทษและเธอก็สามารถเข้าผ่าตัดได้แล้วอาจารย์หมอที่โรงพยาบาลหลักจึงเรียกตัวเวโรนิก้ากลับไป เธอขอเวลาอาจารย์หมอเพื่ออำลาทุกคนและดูแลคนไข้ของเธอเป็เวลา 1 อาทิตย์จนกว่าคนไข้ของเธอจะออกจากห้องไอซียู อาจารย์หมออนุญาตในสิ่งที่เธอขอและบอกกับเธอว่า "หลังจากหมดอาทิตย์นี้เธอจะต้องกลับมาทันที" เวโรนิก้าตอบรับคำพูดของอาจารย์หมอ
เธอตัดสินใจมาบอกกับอาจารย์จินกู
"อาจารย์คะ" เธอเรียกอาจารย์ด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้าเล็กน้อย
"อ้าว ว่าไงมีอะไรหรือเปล่า นั่งลงก่อนสิ่"
"คือว่า....โรงพยาบาลหลักเรียกตัวฉันกลับไปหลังจากที่หมดอาทิตย์นี้ค่ะ"
"ก็ดีแล้วนี่ เธออยากกลับไปอยู่ที่นั่นนิ่ ดีใจด้วยนะจะได้กลับไปที่ของตัวเองสักที" อาจารย์พูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะพลางๆ
(เวโรนิก้า ทำหน้าเศร้าและน้ำตาซึมเล็กน้อย)
"เธอไม่ดีใจหรอ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ" อาจารย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แปลกใจ
"อาจารย์ไม่ใหรอคะ ที่ฉันโดนเรียกกลับไปแบบนี้"
"ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่าวันหนึ่งเธอก็ต้องกลับไป"
"อาจารย์รู้อยู่แล้ว หมายความว่ายังไงคะ"
"ที่เธอต้องมาทำงานที่นี่การลงโทษเป็แค่ข้ออ้างของอาจารย์เธอเท่านั้นล่ะ จริงๆแล้วอาจารย์เธอส่งเธอมาที่นี่เพื่อรักษาอาการกังวล อาเจียน และวิ่งออกจากห้องผ่าตัด เขาฝากให้ฉันช่วยดูแลและรักษาเธอ"
(เวโรนิก้าใ พูดอะไรไม่ออกได้แต่นั่งอึ้ง)
"เพราะงั้นกลับไปในที่ของเธอและมีความสุขกับการทำงานให้มากๆ ถ้ามีเวลาก็แวะมาเยี่ยมโรงพยาบาลนี้บ้างล่ะ"
"อาจารย์อยากให้ฉันกลับไปหรอคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอเล็กน้อย
"ฉันไม่ได้อยากให้เธอกลับไปหรอกนะ แต่ฉันก็บังคับให้เธออยู่ที่นี่ไม่ได้ อีกอย่างถ้าเธอกลับไปเธอจะมีโอกาสเติบโตและก้าวหน้าในหน้าที่การงานกว่าอยู่ที่นี่นะ"
(เวโรนิก้า เอาแต่นั่งเงียบและคิดไตร่ตรอง)
"เอาเถอะ อยากกลับมาเมื่อไหร่ก็กลับมานะ ที่นี่ไม่ได้จะหายไปไหนและพร้อมต้อนรับเธอเสมอ"
"ค่ะ อาจารย์" เธอตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ
"แล้วนี่ได้บอกคนอื่นๆหรอยัง"
"ยังเลยค่ะ"
"ตัดสินใจได้แล้วก็รีบๆไปบอกพวกเค้านะ จะได้พอมีเวลาให้กล่าวลากันหน่อยโอเคไหม"
"ค่ะ อาจารย์" (เดินออกจากห้องไป)
เวโรนิก้าตัดสินใจที่จะกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลหลัก และได้บอกกับทุกๆคนในโรงพยาบาลรวมถึงซานและแทอูก็รู้เื่ไปพร้อมๆกัน
1K
