16
เค้น
“คุณบุษบาบรรณ์ รู้จักกับเพื่อนไวน์เหรอ?”พี่วินร้องถามอย่างประหลาดใจ
ผมเองก็ยิ่งประหลาดใจ เราไม่ได้คาดหวังจะเจอผู้หญิงคนนั้นที่นั่นด้วยซ้ำเธอทำเอาผมสตั๊นนิ่งงันไปเลย อ้าปากหวอมองเธอก้าวฉับ ๆ อย่างไว เข้าไปในตัวบ้านนั้นอย่างคุ้นเคย
“นี่ไง มายด์เช็กอินที่เอสเอ็ม”คีย์บอก พร้อมยื่นหน้าจอที่มีรูปในไอจีมาให้ซึ่งเป็รูปที่มายด์ถ่ายโดยบิดเอวข้างหนึ่ง ถืออุปกรณ์ที่เป็เครื่องมือแพทย์ของที่นั่นพร้อมแคปชั่นใต้รูปว่า
‘เพราะมายด์ช่างเลือกจึงต้องสรรหาแต่แบรนด์ที่เชื่อถือได้ ใช่ค่ะ มายด์เลือก SM Beauty Center’
ขนาดแค่ตัวหนังสือผมยังได้ยินเสียงออกมาด้วย มันเป็เสียงไม่แหลม ออกทุ้ม ๆ เหมือนพี่จะเทยด้วยซ้ำ
“เราอาจจะสืบอะไรจากมายด์ได้”คีย์ว่าต่อ หลังพินิจพิเคราะห์รูปของมายด์อยู่ครู่หนึ่ง
“น่าจะได้เยอะอยู่” ผมเสริม“บางทีมายด์อาจจะกุมความลับและรู้เห็นเป็ใจกับแผนการที่เกิดขึ้นก็ได้...” ผมว่าพลางหันหน้าไปหาพี่วิน“ยังไงก็ต้องพักผ่อนให้เต็มที่นะครับพี่วิน เื่นี้ปล่อยให้ไวน์จัดการ...”
“ผมด้วยครับ!” อีกเสียงข้าง ๆ กันรีบโพล่ง
พี่วินพยักหน้าแล้วยิ้มบาง ๆ“โตขึ้นมากจริง ๆ ด้วยสินะ ไวน์ของพี่” หันมาพูดกับผมอย่างเอ็นดู“ต้องลำบากพวกเราซะแล้ว”
“เชื่อมือเราได้เลยพี่วิน”ผมยืนยันหนักแน่น คีย์ก็พยักหน้าตามด้วย
“สำคัญคือ อย่าทำอะไรที่อันตรายถ้าดูแล้วไม่ชอบมาพากล รีบหยุด แล้วมาคุยกันก่อนนะ” พี่ชายผมกำชับ“คีย์ช่วยดูด้วยนะ เ้าไวน์มันมุทะลุ มั่นใจกับอะไรแล้ว ก็กัดไม่ปล่อยกลัวจะหุนหันพลันแล่นไป”
“ผมจะดูแลอย่างดีเลยครับพี่วิน”
ฝากฝังกันเก่งมากดูจะเอื้อกันไม่ไหวคนบ้านนี้ ทำเหมือนกับผมมันพึ่งพาตัวเองไม่ได้งั้นล่ะ แต่ก็นะจะพึ่งพาตัวเองทำไม ในเมื่อมีคนให้พึ่งตัวติดหนึบอยู่ข้าง ๆ ทั้งคน หุหุ
พี่วินยังต้องกายภาพอยู่อีก่หนึ่งเพราะขาอ่อนแรงอาการคล้ายตอนเราเป็เหน็บแต่ไม่ยุบยิบ มันไม่มีแรงไปเลย พี่วินอธิบายไว้อย่างนั้นซึ่งทำให้เราต้องใช้โรงพยาบาลเป็ฐานทัพชั่วคราวสำหรับวางแผนไปโดยปริยาย
วันต่อมาผมนัดไดม่อนมาที่กินข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารสไตล์อิตาเลียนแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพเป็ร้านที่มีมุมส่วนตัว และคนไม่พลุกพล่านมากนัก ทันทีที่เป้าหมายมาถึงคีย์ที่มาด้วยกัน ก็เปิดรูปในโทรศัพท์มือถือแล้วยื่นไปให้อีกฝ่ายทันทีโดยไม่ต้องพิรี้พิไร
คนทรงแบดรับมาดูแล้วก็ต้องอ้าปากค้างเติ่งจนผมอยากจะลุกขึ้นไปประกบกลับไปให้
“ลบแล้ว” ไดม่อนส่งโทรศัพท์กลับมาพร้อมใบหน้าไม่รู้ไม่ชี้
คีย์รับกลับมาพร้อมยิ้มมุมปาก “พี่หลงยุคมาเหรอ?”ว่าพลางเอาไอแพดโปรขนาดหน้าจอสิบสองจุดเก้านิ้วของตัวเองขึ้นมาแล้วเปิดรูปนั้นบนจอที่ใหญ่กว่าอย่างตอกย้ำ
“โอ้ ไม่นะ!” เ้าตัวร้อง นั่นเพราะรูปในจอ คือรูปของไดม่อนที่กำลังขโมยของสะสมในตู้โชว์ที่บ้านของมายด์“จะให้รู้ทั้งโลกเลยมั้ยล่ะ เอาไปแขวนตรงโน้นก็ได้นะ” เค้าร้องเสียงตะกุกตะกักแล้วชี้ไม้ชี้มือประชดประชัน
“เดี๋ยวได้แขวนที่หน้าไอจีแน่”คีย์ตอกกลับ เค้าเห็นไดม่อนทำทางลับ ๆ ล่อ ๆ ตอนที่ออกมาจากห้องน้ำบริเวณนั้นมีคนบางตาไดม่อนเปิดตู้โชว์แล้วคว้าเอาอะไรบางอย่างมาเก็บใส่กระเป๋าเสื้อสูทด้านในไว้ พอซูมดูแล้วมันคล้ายกับพวกเครื่องรางหรือพระเครื่องแนว ๆ นั้น
“้าอะไร?”คนโดนแฉละล่ำละลักถาม “คิดไว้อยู่แล้ว แกสองคนมันพิษเยอะ” พร้อมหรี่ตามองพวกเราอย่างแขยง
“คนพิษเยอะคือพี่นะ” ผมว่า“มาทำเป็ขอไลน์ผมทำไม?”
“ก็ชอบ” คนตรงหน้าเลิกคิ้วตอบ“น่ารักนิ่เราอะ ชอบไม่ได้เหรอ?” แล้วย้อนกลับมาอย่างยียวน
“ปลอมเกินพี่ พูดความจริงดีกว่า”
พอเห็นว่าอีกฝ่ายลีลา คีย์จึงก้มลงกดที่ไอแพดโปรขนาดหน้าจอสิบสองจุดเก้านิ้วอีกครั้ง“โพสต์ไอจีดีกว่า...” พึมพำพลางไปด้วย
“โอ้ยๆๆ! หยุดเลย ๆ!” คนในรูปรีบร้องห้ามเค้ายกขาข้างหนึ่งตั้งชันขึ้นมาบนเก้าอี้ด้วยท่าทางหงุดหงิดด “มายด์ให้ทำ” ตอบน้ำเสียงห้วนพร้อมเสมองไปทางอื่น
“เพื่อ?” คีย์ยกคิ้วถาม
“จะไปรู้ยัยนั่นเหรอ?”ไดม่อนตอบเสียงดังอีก “แค่ใช้ให้ทำเหมือนจีบ แค่นั้นแหละ” จากนั้นเอาขาข้างนั้นลงแล้ววางมือสองข้างลงบนโต๊ะ “แต่น่ารักขนาดนี้ ก็อยากจะจีบจริง ๆ อยู่นะ”พร้อมจ้องหน้าผม
คีย์เอาไอแพดที่ยังเปิดรูปแอบถ่ายการขโมยของไว้ได้มากั้นเอาไว้
“ให้ตาย ๆ ! ไอ้คิ้วหนามันทำเสียอารมณ์จังวะ! สงสัยเคยเกิดเป็ฝอยขัดหม้อหมูกะทะมั้งขัดจั๊ง!”
ผมเริ่มขำกับหน้าตาตอนไดม่อนโมโหเค้าแสดงความเกรี้ยวกราดนั้นออกมาชัดเจน โดยไม่กลัวหน้าจะยับ
“ทีนี้ไปได้รึยัง?” ไดม่อนร้องถามสีหน้าไม่สบอารมณ์ “ข้าวปลาอาหารก็ไม่คิดจะให้กินเลยดิ๊ ไหนว่าจะพามาเลี้ยงไอ้พวกงูพิษ” แล้วบ่นงึมงำ
“เรียกมายด์ออกมาให้หน่อย” คีย์สั่ง
“อะ สั่งได้ สั่งใหญ่เลยนะ”ถึงจะบ่นแต่ไดม่อนก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาจิ้ม ๆ พิมพ์ ๆ แล้วเก็บลงไป
“พิมพ์ไรอะ พิมพ์ไวจัง” ผมแกล้งถาม
“อะไรอีกเล่า ปัดโธ่!” โวยวายแล้วก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกรอบ พร้อมเปิดหน้าจอแชตให้พวกเราดูเป็หลักฐาน“ดูซะดู! ให้แคปใส่ในไอแพดด้วยมั้ย จะได้เต็มตา ฮื้อ?”
ชื่อจริงไดม่อนคงชื่อ นายประชดนามสกุลตัดพ้อ
หน้าจอแชตที่โชว์ให้เราดูมีข้อความพิมพ์ว่า‘คิดถึงครับ เจอกันตอนนี้ได้มั้ย?’ แต่ยังไม่ทันจะเก็บกลับไป ข้อความจากอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาก่อน
ติ๊ง
‘ว่างอยู่นะที่ไหน?’
มายด์ตอบกลับมาเร็วทันควันคีย์จึงสั่งให้ส่งโลเคชั่นไป
ผมกับคีย์หันมองหน้ากัน “คบกันอยู่จริงด้วยสินะ”ผมว่า แล้วหันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามอีกครั้ง
“ก็คบ! เหมือนผัวเมียกันอะ พอใจยัง?” ไดม่อนเลิกคิ้วย้อนราวรำคาญที่ต้องเปิดเผยข้อมูลที่กำลังปกปิด“แต่มันเปิดตัวไม่ได้เว่ย!”
“ทำไมล่ะ มายด์ไม่ให้เปิด?” คีย์แทรกกลับอย่างรู้ทัน
“เออ!”คนตรงข้ามยอมรับอาย ๆ
ระหว่างรอให้มายด์เดินทางมาเราจึงสั่งข้าวมาเลี้ยงไดม่อนตามที่ล่อหลอกมา นางนกต่อของเราก็ซัดรัว ๆ หิวโหยราวผู้ประสบภัยซึ่งพออาหารตรงหน้าหมด ปิศาจขิงก็ปรากฏตัวขึ้นทันทีอย่างกับรู้คิว
ซึ่งผมกับคีย์เราไปซ่อนตัวแอบซุ่มแถว ๆ ด้านนอกที่มีสวนตกแต่งสวยงามก่อนเพราะกลัวว่าถ้านั่งอยู่ด้วย เป้าหมายเห็นเข้าจะรู้สึกแปลก ๆ จนชิงไหวตัวหนีไปซะก่อน
เรามองผ่านกระจกเข้าไปก็พบว่ามายด์เลื่อนเก้าอี้ลงนั่งตรงข้ามไดม่อนแล้วเธอแต่งตัวเรียบ ๆ ในชุดเดรสสีชมพูอ่อน แต่ก็มีกระเป๋าชาแนลใบเล็กห้อยศอกมาด้วยจะเป็
แบรนด์ไอคอนนิกให้ได้เลยสินะ
เมื่อเห็นว่าเป้าหมายถูกล็อกไว้แล้วคีย์ก็คว้ามือผมแล้วปรี่กลับเข้าไปในร้านหาสองคนนั้นทันที มายด์ผงะ หน้าตาตื่นใตอนเราสองคนเลื่อนเก้าอี้ลงนั่งคนละฝั่ง
“พี่คีย์!” มายด์ร้อง แล้วหันมายังผมอย่างสับสนก่อนจะกลับไปจ้องถมึงทึงใส่คนตรงหน้าตัวเอง ด้วยสายตาราวกับจะกินเืกินเนื้อไดม่อนกำลังโดนไฮยีนาซัดแล้ว! ไดม่อนเป็ม้าลายที่โดนขโมยรกหลังถูกไฮยีนาขย้ำตายไปทำครีมหน้าขาวสินะ
“พวกนี้สั่งให้เรียกที่รักมา...”ม้าลายตอบเสียงอ่อน บุ้ยใบ้มาที่เราซึ่งนั่งขนาบอยู่ทั้งซ้ายและขวา
“แล้วก็ทำตามเค้า แกนี่มัน!” ไฮยีนาร้องแล้วทำท่าจะเอื้อมไปตะปบม้าลาย ม้าลายขนสีเทาหลับตาปี๋ แต่โชคดีที่คีย์คว้ามือของมายด์ไว้ได้ก่อน
“แล้วจะมาเจอกันหน่อยไม่ได้รึไง?ไม่อยากเจอพี่เหรอ?” ร่างสูงซึ่งนั่งตรงข้ามผมเลิกคิ้วถาม
“ค่ะ ตอนนี้ไม่อยากเจอแล้ว”มายด์สะบัดเสียง “มาเจอพี่คีย์ พร้อมไดม่อน ก็เท่ากับโป๊ะแตกแล้วนี่รู้อะไรกันมาอยู่แล้ว ไม่งั้นไอ้งั่งนี่ก็เล่าหมดเปลือก มันยิ่งโง่ ๆ อยู่”
“ที่รัก!” คนถูกบูลลี่ร้องเสียงหลง
“อยากจะพูดอะไรกันอีกล่ะ?” มายด์ไม่สนใจแล้วแหวต่อ
คีย์พยักหน้าอย่างพอใจ“ทำไมต้องทำเหมือนอยากจะหมั้นกับพี่ ทั้งที่เธอกับพี่ไดม่อนคบกันอยู่”
คนถูกถามกัดริมฝีปากแล้วหรี่ตาลง“ใครมันจะไปอยากเปิดตัวว่าคบอยู่กับไอ้บ้านี่กัน” พร้อมจ้องคนที่พูดถึงตาเขม็ง “ไม่มีอะไรที่จะเอามาอวดได้เลยซักนิดมีดีอย่างเดียวแค่หน้าตา นอกนั้นก็...” เธอหยุดแล้วทำท่าทบทวน “บ้านยากจนพ่อแม่อยู่ต่างจังหวัด มีพี่ชายกับพี่สาวที่ไม่ทำงาน เกาะบ้านไม้ผสมสังกะสีที่ขอนแก่นกินไปวันๆ” นั่นทำให้คนฟังต้องอ้าปากค้าง หมายถึงไดม่อน ตาเบิกกว้างเหมือนจะมีน้ำตารื้นแต่มันยังไม่จบเท่านั้น มายด์ยังว่าต่อ “ทำอะไรก็ไม่เป็ ความคิดก็ไม่มีเจออะไรก็เป็ลูกแหง่ โทรไปฟ้องแต่แม่ แถมยังโง่!สุด ๆ” เธอปรับใบหน้าเรียบนิ่ง แต่สร้างาแเหวอะขึ้นกลางใจผู้ชายตรงหน้า
“ย้ำสองครั้งแล้วนะ!”
ผมอดสงสารใบหน้าระห้อยนั้นไม่ได้ จึงยกมือไปแตะไหล่ห่อเหี่ยวของไดม่อนสองสามทีอย่างเข้าใจแต่เค้าก็ร้องครวญออกมา
“ฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ...!” เสียงโอดครวญอย่างเจ็บช้ำน้ำใจ “แล้วมันดีนักรึไงมาขลุกอยู่กับฉันทุกวัน”
“ไม่ทุกวัน”
“อย่างน้อยก็สุดสัปดาห์! เธอร้องเรียกหาฉันตลอด บ่นว่าเหงา”
คราวนี้มายด์เป็ฝ่ายที่แสดงอาการเลิกลั่กบ้าง“หยุดนะ!” เธอสั่งเสียงรอดไรฟัน
“มาทำดีให้ฉันตายใจให้ฉันเพ้อหาแต่ลีลารักของเธอ เพื่อจะสั่งให้ฉันแกล้งไปจีบไวน์เพราะแกจะได้เขี่ยเค้าให้พ้นจากพี่คีย์ของแก ฉันก็ทำ!” ไดม่อนแฉทั้งน้ำตาพรั่งพรู “เธอบอกไม่ได้ชอบไอ้คีย์นี่แค่อยากทำให้เค้าสนใจ อยากเอาชนะ แล้วค่อยเขี่ยทิ้งเล่น ๆ เพราะเธอรักฉันมากกว่า”
“ไอ้ไดม่อน...!” มายด์กรอดเสียงต่ำ
ผมเห็นคีย์มองสองคนนี้ห้ำหั่นหมัดต่อหมัดอย่างพอใจเค้าเหมือนจะอมยิ้มมุมปาก กลั้นขำตลอด “สรุปว่ามายด์ก็ไม่ได้สนใจพี่จริง ๆ”เค้าแทรก “แล้วที่พยายามจะหมั้นให้ได้ล่ะ?”
คนถูกถามหันไปด้านข้างตัวเองพร้อมถอนหายใจ“ใครบ้างไม่ชอบพี่คีย์คะ?” เธอย้อน “ขนาดไวน์ยังชอบเลยนิ่” แล้วมายด์ก็หันมาหาผมแต่โดนคีย์ยกมือดันหน้าให้กลับไป
“อย่าพาดพิงไวน์เราเคลียร์เื่ของเราก่อน” เค้าบอกมายด์
เธอแสยะยิ้มมุมปาก “ได้คนโปรไฟล์ดีอย่างพี่คีย์พูดที่ไหนก็คงมีแต่คนอิจฉา คนรอบตัวมายด์ต่างรู้จักพี่คีย์ แถมพ่อยังชอบพี่คีย์มากอนาคตยังไงก็ดีกว่าถ้าเราสองคนจะดองกันทั้งสองตระกูลพ่อพี่คีย์เป็รัฐมนตรีตำแหน่งสูง มีอำนาจ ส่วนพ่อมายด์เป็นักธุรกิจร้อยล้านก็เหมาะสมกันดี” ว่าพลางหันไปมองไดม่อนอีกครั้งเพื่อเปรียบเทียบ“ถ้าเป็แบบนี้พ่อไม่มีทางยอมรับหรอกค่ะ มายด์เองก็คงไม่กล้าควงออกงานด้วย”
ไดม่อนสะอึกสะอื้นแบบไร้เสียงซ้ำอีกเมื่อโดนพาดพิงอย่างกระหน่ำ
“จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ มายด์พูดหมดแล้ว” มายด์ยักไหล่
“แล้วถ้าเธอได้คบกับคีย์จริง ๆ แล้วฉันล่ะ?” ไดม่อนร้องถามต่อน้ำเสียงสั่นเครือ
“ก็เลิก... แค่นั้น” เธอตอบคนรักไปอย่างไม่สะทกสะท้าน “แต่ว่า...” แล้วหันไปหาคีย์อีกครั้ง“พี่คีย์เองก็อย่าสำคัญตัวเองไปนะคะ” มายด์ว่าเร้าให้อีกฝ่ายขยับตัวรอฟังอย่างสนใจ “เื่เราสองครอบครัวมันเป็อดีต ตอนที่พ่อมายด์ยังมีคอนเนกชันไม่มาก...แต่ตอนนี้เรารู้จักผู้หลักผู้ใหญ่มากมาย ตระกูลดัง ๆ ระดับประเทศทั้งนั้น”
นี่ล่ะ ๆ ปิศาจขิงเข้าร่างมายด์แล้ว มันกำลังจะสำแดงเดช
“หวังว่าพี่คีย์จะพอเก็ตนะคะ” เธอยกคิ้วถามแบบที่ไม่ได้้าคำตอบ“ถ้าเื่ที่อยากรู้มีแค่นี้ เรียกถามตรง ๆ ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องถึงกับหลอกล่อกันขนาดนี้ดูสิ พี่คีย์บีบให้มายด์ต้องทำร้ายจิตใจคนรัก...”แล้วหันกลับไปมองไดม่อนด้วยสายตาเวทนา “ไปนะคะ” เธอบอกพร้อมยกกระเป๋าชาแนลห้อยศอกแล้วเลื่อนเก้าอี้ลุกขึ้น
“ยังถามไม่จบเลย จะรีบไปไหน?”คีย์เอ่ยขัดไว้ “กินข้าวด้วยกันก่อนสิ”
“ไม่ล่ะค่ะ” เธอตอบเสียงสะบัด“พี่คีย์มีอะไรก็รีบว่ามาเถอะ รวมถึงแกด้วยไวน์” แล้วหันมาจ้องหน้าผม
คีย์ลุกขึ้นแล้วประคองให้มายด์ลงนั่งอีกครั้งเธอไม่ขัดขืนแต่แสดงท่าทีหงุดหงิด ผมจึงเปิดหน้าไอจีซึ่งมายด์เช็กอินที่ SMBeauty Center ไปให้ดู
“แล้ว?” เธอถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ“ก็ไปทำสวย มีอะไรเหรอ? หรือเพราะฉันไม่เลือกไปเป็ลูกค้าแกกันล่ะ”มุมปากของมายด์แสยะขึ้น
“นอกจากไปทำสวยแล้วแกไปทำอะไรที่นั่นอีก?” ผมถาม อีกฝ่ายเลิกคิ้วมองทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้“แกรู้จักกับคนในนั้นใช่มั้ย?” ผมย้ำคำถามลึกเข้าไปอีก
“รู้สิ ก็ต้องรู้พนักงานที่นั่นก็รู้จักฉันหมด ฉันเป็วีไอพีนะ” มายด์ตอบ
“แกน่าจะเป็ เวรี่วีไอพี” ผมว่า“ถึงขนาดคุณบุษบาบรรณ์ลงมาต้อนรับแกด้วยตัวเองเลยมั้ยล่ะ?”
ได้ยินคำถามผมแล้ว มายด์ก็หน้าถอดสีใบหน้าที่ไม่ได้แต่งเติมมามากนักในวันนี้ซีดลงไปราวกับได้ยินชื่อคนที่ไม่ควรกล่าวถึงเข้า
261
![END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606305330_51117683.webp)
