ณ. คอนโด // วาฟิกซ์
ผมกลับมาถึงคอนโด ก็รีบอาบน้ำแต่งตัว ออกไปคุยกับยัยตัวแสบ เธอนั่งรอผมบริเวณห้องรับแขก ผมให้เธอเปิดทีวีดูระหว่างรอผม งานนี้ผมจะบังคับเธอให้มาเป็ผู้จัดการผมชั่วคราวก่อนจะสำเร็จไหมเนี่ย เฮ้ออ
20 นาทีต่อมา
เชอรี่ : นี่ นายแต่งตัวให้มันเรียบร้อยก่อนได้ไหม
วาฟิกซ์ : ไม่เรียบร้อยยังไง ใส่กางเกงตัวเดียวแล้ว ไม่ได้แก้ผ้าซะหน่อย
เชอรี่ : กรี๊ดดด นายมันบ้าสุดๆ มันก็เื่ของนาย มีอะไรว่ามา และไหนอ่ะของกิน
วาฟิกซ์ : ทวงเก่ง
เชอรี่ : ถ้าไม่มีธุระฉันกลับจริงๆนะ
วาฟิกซ์ : แปบๆๆ ฉันไปอุ่นแซนวิสให้
วาฟิกซ์ : นี่ เธอจะร้องไห้ทำไม
เชอรี่ : ฉันบอกว่า ฮือออ ฉันหิวข้าว นายก็หนีฉันไปอาบน้ำ ฮืออ (ฉันนั่งร้องไห้ซบลงบนโซฟาของเขา)
วาฟิกซ์ : เื่แค่นี้?
เชอรี่ : สักพักเขาถือจานแซนวิสออกมาพร้อมกับนม เอาวางให้ฉันบนโต๊ะหน้าทีวี ฉันกล่าวขอบคุณเขาไป
วาฟิกซ์ : เธออ่านเอกสารนี่ซะ แล้วลองคิดดู ถ้าอยากร่วมงานกับฉันก็เซ็นต์เอกสารได้เลย
เชอรี่ : อะไรกันนี่ เอกสารอะไร
วาฟิกซ์ : อ่านก่อนสิ
เชอรี่ : ผู้จัดการส่วนตัวงั้นเหรอ ห๊ะ!!เงินเดือนห้าหมื่น ตั้ง4 เดือนแน่ะ
วาฟิกซ์ : สนใจไหม แต่เธอไม่มีทางเลือกหรอกนะ ยังไงต้องทำและเซ็นต์เอกสารให้ฉันเดี๋ยวนี้
เชอรี่ : ฉันไม่ทำ ฉันอยากรองานที่ฉันสมัครไว้ก่อน
วาฟิกซ์ : เธอต้องทำ เพราะเมื่อคืนเธอละเมอ แล้ว
ลวมลามฉัน เธอต้องรับผิดชอบ
เชอรี่ : นายอย่ามามั่ว ตอนนั้นฉันไม่ได้เมาซะหน่อย
วาฟิกซ์ : ก็ดี งั้นฉันโทรไปบอก ไอ้รอณ ให้เรียกตำรวจมาจับเธอข้อหาหลอกลวง
เชอรี่ : กรี๊ดดดดด อย่านะ ฉันไม่อยากติดคุก เซ็นต์ร่วมงานก็ได้
วาฟิกซ์ : เธอช่วยลดการกรี๊ดลงได้ไหม รำคาญ
เชอรี่ : ฉันรำคาญนายเหมือนกัน
ใครโทรหาฉันเนี่ย
สายโทรเข้า
(แม่)
ฮัลโหลค่ะแม่
แม่: เชอ ่นี้ลูกหาเงินเองไปก่อนนะ เพราะตอนนี้บริษัทพ่อ กำลังล้มละลาย
เชอรี่: อะไรนะแม่ เป็ได้ไง
แม่: ด้วยความที่คู่แข่งขันเยอะ รายได้ของบริษัทไม่บาลานซ์กับรายจ่าย ยังไงลูกต้องรีบหางานทำไปก่อนนะ จนกว่าพ่อจะสามารถกอบกู้บริษัทกลับมาได้
เชอรี่: ค่ะแม่
หลังจากวางสายแม่ไป ฉันนั่งร้องไห้ น้ำตาไหล หยดแหมะ ใส่ชุดกระโปรง
30 นาทีต่อมา
ฉันกลับมาถึงคอนโดของตัวเองแล้ว จัดการกวาดห้องเก็บห้องให้เรียบร้อย เพราะตอนห้าโมง วาฟิกซ์จะมารับฉันไปทำงานด้วย ดีนะที่ฉันรับทำงานกับนายนั่น ว่าแต่ไดอารี่กับโทรศัพท์ฉันอยู่ไหน ตายแล้วฉันลืมไว้คอนโดเขา!!