หลิวอี้สลายปราณกระบี่จากนั้นเขาก็เดินมายังศพของมือธนูและเริ่มค้นหาแหวนมิติ หลังจากที่ได้แหวนมิติเขาก็พูดขึ้นมา
“ท่านจะหลบอยู่ตรงนั้นไปอีกนานแค่ไหน”
บนหลังคา จือเหยาถูกหลิวอี้จับได้นางจึงลอยตัวลงมาที่พื้นตรงหน้าเขา
“ท่านรู้ได้ยังไงว่าเป็ข้า”
“ก็ข้าเห็น”
นางไม่รู้จะเถียงกับเขายังไง
“แล้วใครเป็คนสังหารเขา หรือว่าท่านจะมียอดฝีมือระดับจักรพรรดิคอยคุ้มกัน”
หลิวอี้ไม่ได้ตอบนางแถมเขายังเดินหนีนางไป
“ท่านช่วยหยุดก่อนจะได้หรือไม่”
นางลอยตัวมาขวางหน้าของหลิวอี้
“ท่านมีธุระอะไรกับข้าอีก”
“ก็เื่ที่ท่านบอกว่ามีวิธีรักษาข้าเป็เื่จริงหรือไม่”
“ถึงจะเป็เื่จริงข้าก็ไม่รักษาให้ท่าน”
“ข้าจะต้องทำยังไงท่านถึงจะยอมรักษาให้กับข้า”
“มันก็พอจะมีวิธี แต่ท่านจะยอมรับหรือไม่”
“ท่านบอกข้ามาข้ายอมทุกอย่าง”
“ท่านจะต้องยอมเป็หญิงรับใช้ของข้าเป็เวลา 10 ปี แลกกับการที่ข้ารักษาท่าน”
จือเหยาถึงกับพูดไม่ออก ให้นางเป็หญิงรับใช้ของเขา ช่างหยามเกียรตินางยิ่งนัก
“ไม่เป็ไรท่านค่อยๆเก็บไปคิดเพราะยังไงมันก็คือชีวิตของท่าน แต่ถ้าท่านยิ่งคิดนานชีวิตของท่านก็จะอยู่ได้น้อยลง”
“ข้าตกลง แต่ถ้าหากว่าท่านไม่สามารถรักษาข้าได้ ข้าจะสังหารท่านทันที”
“ไม่มีปัญหา ข้าจะมาหาท่านในวันพรุ้งนี้ตอนพระอาทิตย์ตกดิน”
หลิวอี้กลับมาถึงที่จวนของเขา เขาเลือกที่จะนอนพักเพราะวันนี้เขาไปหลายสถานที่จึงรู้สึกเหนื่อย
ความจริงหลิวอี้ไม่เหนื่อยแต่เขาเพียง้าที่จะชีวิตแบบคนธรรมดา เพราะในชาติที่แล้วเขาหมกหมุ่นอยู่แต่กับการฝึกพลังปราณจนลืมที่จะหาความสุขของชีวิต
เช้าวันต่อมา ภายในเมืองหลวงตอนนี้เกิดข่าวใหญ่สองข่าวพร้อมกัน
ข่าวแรกคือข่าวการประลอง นักสู้อันดับหนึ่งของลานประลองพ่ายแพ้อย่างยับเยิน
ข่าวที่สองคือข่าวการตายของมือสังหาร มือสังหารคนนี้สังหารคนมามากมาย ทางการยังไม่สามารถจับตัวเขาได้ แต่วันนี้อยู่ๆก็มีคนพบศพจึงไปแจ้งทางการ พวกเขาได้ส่งคนมาตรวจสอบศพ จึงได้รู้ว่าเป็มือสังหารที่พวกเขาตามจับ
ทุกคนภายในเมืองตอนนี้ต่างก็อยากจะรู้ว่าอี้หลิวคือใคร และใครที่สังหารมือสังหาร
หลิวอี้ตื่นขึ้นมาเขาก็ไม่ได้ออกไปไหน กินอาหารเช้าเสร็จเขาก็ฝึกกระบี่ เขาวางแผนเอาไว้ อีกหนึ่งเดือนเขาจะต้องฝึกขั้นที่สองของวิชาเก้ากระบี่เดียวดายให้สำเร็จ
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า หลิวอี้ลอยตัวข้ามกำแพงหลังจวน วันนี้เขามีนัดที่จะรักษาให้กับจือเหยา เขาไม่ได้กินอาหารที่หญิงรับใช้เอามาให้ เขาจะไปกินอาหารที่หอแสงจันทร์เพราะอาหารที่นั่นถูกปากเขายิ่งนัก
หลิวอี้มาถึงหน้าหอแสงจันทร์เขากำลังจะเดินเข้าไปได้มีทหารมาหยุดเขาเอาไว้ก่อน
“ตอนนี้เ้าเข้าไปยังไม่ได้”
“ทำไมข้าถึงเข้าไปไม่ได้”
“เพราะตอนนี้ภายในหอองค์ชายกำลังดื่มสุรากับแม่นางหลี่จือเหยา คนอื่นยังเข้าไปไม่ได้”
หลิวอี้รู้สึกขัดใจอยู่บ้าง เพียงแค่องค์ชายคนเดียวถึงกับปิดหอแสงจันทร์ หลิวอี้ใช้วิชาตัวเบาของเขาลอยตัวเข้าไปภายในหอและไปยังทิศทางของเรือนที่หลี่จือเหยาพักอาศัย
เขาพึ่งจะเดินมาถึง ก็เห็นหญิงรับใช้ของนางยื่นรออยู่ที่หน้าสะพาน
“คุณชายหลิว แม่นางจือเหยารอท่านอยู่ภายในเรือนเ้าค่ะ”
หลิวอี้แปลกใจ เขานึกว่านางจะดื่มกับองค์ชาย แต่นางกับรอเขาภายในเรือน
“ข้านึกว่าท่านจะไปดื่มร่วมกับองค์ชาย”
“คนอย่างองค์ชายมีสิทธิ์อะไรจะให้ข้าไปดื่มด้วย”
“ท่านไม่กลัวว่าเขาจะสั่งจับตัวท่านไปลงโทษ”
“ขนาดพ่อของเขาข้ายังไม่กลัว”
“ข้าหิวแล้ว ท่านให้คนไปนำอาหารมาให้ข้าหน่อย”
“นี่ท่าน ถึงขนาดกล้าที่จะใช้ข้า”
“ท่านจะต้องฝึกเอาไว้”
“ท่านก็ต้องเตรียมใจเอาไว้ให้ดี หากว่าท่านรักษาข้าไม่หาย ชีวิตของท่านคงจะจบสิ้น”
“ท่านก็ต้องเตรียมตัวเหมือนกัน หากข้ารักษาท่านหายขาด ท่านก็ต้องขึ้นเตียงกับข้าเหมือนกัน”
“นี่ท่านจะทำผิดสัญญา”
“ข้าทำผิดสัญญาตรงไหน ท่านไม่รู้หรือไงว่าหน้าที่ของหญิงรับใช้จะต้องขึ้นเตียงกับเ้านายด้วย”
หลี่จือเหยาพูดไม่ออก นางให้หญิงรับใช้ไปยกอาหารมาให้กับหลิวอี้
8K
