ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 18 เ๱ื่๵๹ราวการแบ่งบ้าน

สวี่หรานรอคำพูดนี้อยู่แล้ว เพราะรู้ดีว่าอู๋ซิ่วหรงต้องถามเ๱ื่๵๹นี้อย่างแน่นอน ดังนั้นเธอจึงแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะพูดว่า “พี่ซิ่วหรงน่าจะพอรู้สถานการณ์ของที่บ้านฉันมาบ้างใช่ไหมคะ บ้านของฉันเป็๲แค่บ้านดิน และหลังจากเข้าไปก็ไม่มีพื้นที่ให้วางเท้าเลย หากถ้ามีที่กว้าง ๆ สักหน่อยก็คงจะดี”

เมื่อได้ยินดังนั้นอู๋ซิ่วหรงก็พูดขึ้นมาว่า “ที่บ้านฉันมีเด็กๆ ถ้าพวกเขาเสียงดังก็คงเรียนไม่ได้…” ยิ่งไปกว่านั้น ทางบ้านสามีก็ไม่ได้สนับสนุนให้เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย ดังนั้นเ๱ื่๵๹เรียนภาษาอังกฤษจึงไม่ควรอวดอ้างให้คนอื่นรู้

“แต่สามีของเธอก็ทำงานและได้รับคะแนนงานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังอาศัยอยู่ในบ้านดินอยู่อีกล่ะ?” อู๋ซิ่วหรงถามด้วยความสงสัย

“พวกเรายังไม่ได้แบ่งบ้านกันน่ะค่ะ แล้วก็ไม่รู้ว่าเ๱ื่๵๹นี้จะเสร็จเมื่อไหร่…” สวี่หรานทำสีหน้าหนักใจ เธอไม่รู้ว่าอู๋ซิ่วหรงจะเข้าใจความหมายของตนเองหรือไม่

อู๋ซิ่วหรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ตอนนี้น่าจะไม่มีบ้านว่างดี ๆ ในหมู่บ้านแล้วล่ะ และถ้าจะมีก็มีแต่หลังที่อยู่หลังโรงเรียนนั่นแหละ มันดูเก่าหน่อย ทั้งยังมีคนตายในบ้าน…”

“ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ พวกเราไม่มีปัญหาว่าที่อยู่จะเป็๲ยังไง และไม่เชื่อเ๱ื่๵๹ผีพวกนั้น ขอแค่ซ่อมแซมนิดหน่อย พวกเราก็จะมีห้องไว้เรียนหนังสือโดยเฉพาะแล้ว พี่ซิ่วหรงขยันขนาดนี้ ไม่ต้องห่วงเลยค่ะว่าจะสอบไม่ติด!” สวี่หรานพยายามบอกใบ้ 

อู๋ซิ่วหรงตอบตกลงทันที “ได้ รอข่าวดีจากฉันได้เลย!” 

ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการเรียนของเธออีกแล้ว!

สวี่หรานดีใจมาก ในที่สุดเ๱ื่๵๹บ้านก็มีความคืบหน้า

เมื่อกลับถึงบ้านอู๋ซิ่วหรงก็นำเ๹ื่๪๫การแยกบ้านของเหยียนฮ่าวไปคุยกับสามีของเธอทันที หลังซุนจื้อเสวียได้ยินก็พูดว่า “เหยียนฮ่าวมาจากครอบครัวของโจวจินฮวาไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่แบ่งบ้านให้ผู้หญิงคนนั้นหรอก! ฉันรำคาญยายแก่คนนั้นจะตาย เมื่อก่อนชอบโวยวายดีนัก ดังนั้นตอนนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้แบ่งบ้านเลย!”

"ไม่ใช่ให้โจวจินฮวา แต่ให้เหยียนฮ่าวกับเมียของเขา และฉันก็ไม่ได้พูดถึงโจวจินฮวาเลยด้วย ทำไมคุณถึงคิดไปถึงผู้หญิงคนนั้นได้" อู๋ซิ่วหรงกล่าวอย่างงุนงง

"ของดี ๆ ของเหยียนฮ่าวล้วนถูกโจวจินฮวาเอาไปตลอด ฉันไม่ให้ยัยแก่บ้านั่นเอาเปรียบง่าย ๆ หรอก!" ซุนจื้อเสวียกล่าว บ้านหลังนั้นเขาเก็บไว้ยังพอมีประโยชน์บ้าง ดังนั้นหากเก็บเอาไว้ได้ก็จะพยายามเก็บไว้

ทันใดนั้นอู๋ซิ่วหรงก็ทุบโต๊ะดัง ‘ปัง!’ แล้วพูดว่า "คุณจะแบ่งหรือไม่แบ่ง! ตอนนี้เหยียนฮ่าวกับเมียเขาขยันทำมาหากิน เงื่อนไขเองก็ครบถ้วน และลูกของเราก็ยังเรียนอยู่กับครูสวี่ แบบนี้แล้วทำไมคุณถึงแบ่งไม่ได้!" 

"ไม่แบ่งก็คือไม่แบ่ง ในหมู่บ้านมีคนที่มีคุณสมบัติครบถ้วนเยอะแยะ ถ้าแบ่งให้ทุกคนแล้วมันจะพอเหรอ!" ซุนจื้อเสวียพูด "เธอไม่ต้องมายุ่งกับเ๹ื่๪๫นี้หรอก!" 

ปัง!! 

อู๋ซิ่วหรงทุบโต๊ะเสียงดังลั่นอีกครั้งจนซุนจื้อเสวียสะดุ้งสุดตัว

"คุณอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าคุณเก็บบ้านหลังนั้นเอาไว้ทำอะไร คุณเก็บไว้เพื่อมั่วผู้หญิงใช่ไหมล่ะ!" อู๋ซิ่วหรงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย 

หลังอู๋ซิ่วหรงพูดจบ สีหน้าของซุนจื้อเสวียก็เปลี่ยนไปทันที

ในใจของซุนจื้อเสวียร้อนรนและรีบเอ่ยแก้ตัว "เธออย่าพูดจาเหลวไหลนะ! ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าชื่อเสียงของฉันจะเสียหายเอาได้!" เขาไม่เข้าใจว่าอู๋ซิ่วหรงรู้เ๹ื่๪๫นี้ได้ยังไง? 

อู๋ซิ่วหรงเย้ยหยัน "คุณจะกลัวอะไรล่ะ? ถ้าไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ คุณจะกลัวทำไม? คุณยังชอบยุ่งกับเมียคนอื่นไม่เลิกใช่ไหม? นี่ยังเรียกว่าบริสุทธิ์อีกเหรอ? ถ้าคุณบริสุทธิ์จริง นังผู้หญิงคนนั้นก็เป็๞นางฟ้าแล้ว!"

ซุนจื้อเสวียรีบปฏิเสธและพูดว่า "มันไม่มีอะไรจริง ๆ!"

"ไม่มี? คุณบริสุทธิ์ใช่ไหม? งั้นก็แบ่งบ้านสิ แต่ถ้าคุณยังเก็บเอาไว้ฉันก็จะคิดว่าคุณคิดจะเก็บที่นั่นไว้ใช้มั่วผู้หญิง คุณต้องแบ่งบ้านให้เหยียนฮ่าว ฉันถึงจะเชื่อว่าคุณบริสุทธิ์จริง ๆ! ไม่อย่างนั้นคุณก็ไปอยู่กับนังผู้หญิงคนนั้นเถอะ ฉันจะหย่า!" 

อู๋ซิ่วหรงเอ่ยเช่นนี้กับซุนจื้อเสวียเพราะเธอรู้นิสัยของเขาดี แต่เพื่อลูกเธอจึงไม่เคยพูดถึง และปล่อยให้ต่างฝ่ายต่างรักษาหน้าของกันและกันเอาไว้ ทว่าตอนนี้ซุนจื้อเสวียกลับยังคิดจะหลอกเธอต่อ ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจอะไรแล้ว!