ตอนที่สอง ไอ้เจิดผู้กลับตัวแล้ว
ผมตั้งสติให้ดีความทรงจำของไอ้เจิดบางอย่างมาปะปนผสมกับนิยายที่ผมเคยอ่านมา
เพื่อไม่ให้พ่อกำนันว่าผมได้บ้วนปากล้างหน้าล้างตาด้วยความรวดเร็วและไปใส่บาตรไหว้พระ
แม้แต่มหาโจรหรือคนบาปก็ยังสามารถใส่บาตรไหว้พระได้ แต่ไม่ได้ทำให้พวกเขาเป็คนดีขึ้นหรือไม่คุกคามเอารัดเอาเปรียบประชาชนแต่ประการใด
“ความสบสุขทางจิตใจ”หาได้จากการทำการประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
พวกเราเห็นพ่อแม่หรือคนเฒ่าคนแก่ใส่บาตรตอนแก่เพรานั่นคือที่พึ่งทางใจของพวกเขา
พวกเขาเคยผ่านยุคที่ใส่น้ำหอม ออกงานวัดแย่งนางรำมาหมดแล้ว
มันคือสัจธรรมของชีวิตที่ต้องหันเข้าหาศาสนาในบั้นปลาย หากยังไม่คิดว่าตนเองเป็คนดีอยู่คนเราจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้
ผมในฐานะไอ้เจิดที่แม้แต่ทำทุกอย่างได้ตามใจ
แต่อย่างน้อยเื่การทำบุญก็เป้นสิ่งที่พ่อกำนันที่จะไม่ให้ผมหลีกเลี่ยงอย่างเื่อื่นๆ
ทั้งที่หากส่งไอ้เจิดเรียนบริหารธุรกิจมันคงจะวางแผนในการหาเงินเก่งกว่านี้
แต่อนิจจาไอ้เจิดแม้จะได้ไปเรียนที่สิงคโปร์มีความรู้เก่งภาษาอังกฤษแบบงูงูปลาปลา แต่กระนั้นก็มีคนรู้จักทำเื่เกี่ยวกับการขนส่งจนมันสามารถติดต่อเอาควายเหล็กมาขายในประเทศสารขัณฑ์ได้นั่นเอง
“นิมนต์จ้าพระคุณเ้า”
พ่อกำนันได้คอยก่อนแล้ว ซึ่งผมที่แต่งตัวล้างหน้าด้วยความรวดเร็วก็มาช่วยพ่อกำนันหยิบข้าวของ
คนรับใช้ในบ้านก็ต่อแถวกันโดยการจับตัวกันไปเป็ทอดๆด้วยความเชื่อว่าบุญเหมือนกระแสไฟฟ้าหรือโรคระบาดที่ติดกันไปเป็ทอดๆได้
หากมองในแง่นี้ก็เรียกว่าไอ้เจิดเป็บุตรรักของพ่อกำนันจริงๆ
พ่อกำนันถึงได้เป็ห่วงและมอบโอกาสที่ดีในการได้รับกระแสบุญก่อนในคนแรกๆ
“ไหว้พระจ้า”ผมพยายามพูดแบบไอ้เจิดและวางข้าวของและไหว้อย่างงดงาม
“ดีมากพ่อเจิด ไหว้ได้งดงามมาก”
พระคุณเ้าท่านก็ชื่นชมผมพ่อกำนันก็ยิ้มหน้าบาน
ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมหญิงสาวถึงชอบอิเซไคเป็นางร้าย
แค่ทำเื่ที่มนุษย์ควรทำต่อกันก็ได้รับคำชื่นชมไม่หยุดแล้วนั่นเอง
หรือแบบเดียวกับพระเอกอิเซไคที่ทำเื่ที่มนุษย์ควรทำต่อกันกับทาสสาวหูแมว ก็ได้รับการชื่นชมว่าเป็นายท่านที่ใจดีแล้วนั่นเอง
“ชั้นกลับตัวเป็คนใหม่แล้วจ้าพระคุณเ้า”
ผมกล่าวตามความสัตย์จริง
แต่ทุกคนส่ายหน้าว่ายังได้กลิ่นเหล้าจากเอ็งอยู่เลย
มีเพียงแต่พ่อกำนันเท่านั้นที่ยังคิดว่าลูกจะกลับตัวได้แต่ก็ไม่มีใครคิดอะไร
พวกเขาไม่รู้ว่าผมตั้งใจที่จะกลับตัวจริงๆ
ตลาดเงินกู้นอกระบบเอ๋ยเจิดจะไปหาแล้ว