7 – ที่อยู่ใหม่(2)
สองเท้าเล็กรีบวิ่งตรงไปยังปากทางเข้าหมู่บ้านไร้นามของผู้ถูกขับไล่แข่งกับเวลาที่เร่งขึ้นทุกทีถึงจะไม่เคยอยู่บนโลกแบบนี้แต่ก็เป็สิ่งที่ทุกคนต้องรู้คือ ่เวลากลางคืนคือ่เวลาที่อันตรายที่สุด
อาจจะมีสัตว์ร้ายออกอาละวาด...
อาจจะมีปีศาจออกไล่ฆ่า…
หรือไม่แน่อาจจะเจอโจรป่า
ไม่ว่าจะข้อไหนก็ไม่น่าสนใจที่จะเจอทั้งนั้น!
“ขอโทษนะคะ! มีใครอยู่รึเปล่า!!” ะโเรียกหาคนในหมู่บ้านจากตรงรั้วไม้แหลมหวังจะมีคนได้ยิน
.
.
.
แต่ผ่านไปนานก็ยังไม่มีใครออกมาจนใจเริ่มเสียเนื่องจากตอนนี้รอบข้างมืดไปหมด...
“อึก... ได้โปรดให้ฉั--- ห ให้หนูเข้าไปเถอะค่ะ! มันเริ่มมืดแล้วนะคะ!!!”
พริสทีนยืนร้องโวยวายเสียงดัง ะโโหยงเหยงพยายามแอบมองลอดตามไม้แหลมพวกนั้นบรรยากาศโดยรอบเริ่มเปลี่ยน อุณหภูมิลดต่ำ ด้วยสภาพร่างกายของเด็กย่อมต้องรู้สึกหนาวเป็ธรรมดาแถมการะโโดยไม่มีใครสนใจก็ทำเอาน้ำตาคลอ
“แย่ล่ะสิ เลือกผิดทางรึเปล่านะเรา...” บ่นพึมพำเบาๆตบๆหน้าเรียกสติไม่ให้ร้องไห้งอแงมากไปกว่านี้และใช้เวทย์ไฟปรับอุณหภูมิในร่างให้สมดุล
แซ่ก...!!
“!!!!” เด็กสาวชะงักเมื่อได้ยินเสียงพุ่มไม้ไหวไม่ไกลจากจุดที่เธออยู่จนต้องหยิบมีดพกออกมาจากกระเป๋า
แซ่กๆ...!!!! สิ่งที่โผล่ออกมาตรงหน้าคือแมงมุมสีเขียวตาสีแดงซึ่งมีขนาดเท่ากับวัวและกำลังคาบศพของแจ็กกาโลปที่ชุ่มไปด้วยเื บริเวณที่มันกัดมีฟองออกมาคาดว่ามาจากพิษที่ถูกส่งผ่านเขี้ยวของแมงมุมตัวนั้นเป็แน่!
“!! ไนกี ส Scania (วิเคราะห์)!”
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : อาร์เนทูล่าระดับ SS
ลักษณะ : อาร์เนทูล่า มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายแมงมุม มี 8 ขาและ 8 ตามีขนาดเท่ากับสุนัขตัวใหญ่ เขี้ยวขนาดใหญ่และขาปลายแหลมของมันมีพิษร้ายแรง หากถูกกัดหรือแทงภายใน5 นาที ผู้ถูกกัดจะมีอาการชักและตามด้วยภาวะช็อคและเสียชีวิตภายในเวลาอันรวดเร็วหากขนาดของมันขึ้นอยู่กับอายุ หากมีลักษณะใหญ่กว่าสุนัขบ้านหรือหมาป่าทั่วไปจะมีอายุมากกว่า 500 ปี
ข้อมูลแนะนำ : แพ้พวกแสงสว่างและไฟ ไม่ขอแนะนำให้ต่อสู้ระยะประชิดและว่ากันว่าเนื้อของอาร์เนทูล่านั้นค่อนข้างอร่อยคล้ายเนื้อปู
สถานที่ : มันกระจัดกระจายไปทั่วมหาพงไพรวีลิธแต่มันอ่อนไหวกับแสงอาทิตย์จึงซ่อนตัวอยู่ในดินบ้างอยู่บนต้นไม้และออกล่าในตอนกลางคืน
“ห ห้ามเข้าใกล้ก็พอสินะ!” ...แต่ไ-อที่ว่าเนื้อของมันอร่อยคืออะไรว๊า!!!...
แต่อย่างน้อยก็รู้สึกโชคดีที่เจอแมงมุมดีกว่าเ้าปีเตอร์จอมตายยากนั่น
เ้าแมงมุมอาร์เนทูล่าค่อยๆเขมือบซากศพของแจ็กกาโลปจนหมด “กี๊ซ!!!!!”มันส่งเสียงร้องเสียงดังจนแสบแก้วหู พุ่งมาหาเด็กสาวด้วยความรวดเร็วจนหลบแทบไม่ทันโชคดีที่เธอใช้ ‘ฝีเท้ากระต่าย’ ผสมกับ ‘ความเร็ว’ ในการะโหลบการโจมตีนั่น
“ว หวา!!!” ถึงจะมี Skill แต่ก็ไม่ทันได้ฝึกฝนก็ต้องล้มกลิ้งคลุกฝุ่นเป็ธรรมดาแต่ก็พยายามลุกขึ้นตั้งตัวให้ทันก่อนเกิดปัญหา
แค่พุ่งใส่ไม่พอมันยังคงส่งเสียงก่อนพ่นใยแมงมุมใส่เธอจนต้องใช้เวทย์ไฟเผาทำลายจนกลายเป็ผุยผงพร้อมกับเสียงข้อความแล่นเข้ามาในสมอง
> Skill ปลดล็อก ‘เส้นใยเหนียวหนืด’ และ ‘พิษร้ายแรง’
“งั้นก็ขอใช้เลยละกันนะคะ!”
สร้างใยแมงมุมที่พึ่งได้รับมาโจมตีใส่ร่างของอาร์เนทูล่าจนมันถูกตรึงกับพื้นแน่นอนมันคงไม่ยอมหยุดดิ้นหนีง่ายๆ ทำให้ต้องใช้เวทย์น้ำแข็งสร้างไอเย็นช่วยเสริมอีกแรง
จากที่ฟังข้อมูลเมื่อครู่นี้ เ้าแมงมุมตัวปัญหานี่เกลียดแสงสว่างกับไฟแต่ในเมื่อไม่สามารถใช้เวทย์แสงได้ก็ต้องใช้เวทย์เพลิงแทน
อาร์เนทูล่าเริ่มส่งเสียงร้องมากขึ้นเมื่อััได้ว่าบรรยากาศรอบตัวของเด็กสาวเปลี่ยนไปหากมันไม่หนีตอนนี้คาดว่ามันคงได้ถูกฆ่าตายเป็แน่ มันใช้เขี้ยวพิษกัดใยแมงมุมเพื่อปล่อยสารพิษออกมาจนใยละลายและดิ้นหนีออกมาหมายจะพุ่งไปขย้ำเธอซะ
แต่ไม่ทันที่มันจะถึงตัว...
“Ignis•Rothes (กงล้อเพลิง) !!”
เพลิงขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากมือ ขดตัวหมุนวนพุ่งใส่อาร์เนทูล่า เปลวไฟลุกโหมกระหน่ำอาบร่างของมันอย่างรุนแรง
“กี๊ซ---------!!!!!!!!!”
มันดิ้นทุรนทุรายด้วยความเ็ป ร่างเริ่มไหม้เกรียม กรีดร้องจนทำเอาพริสทีนหน้าซีดลงไปไม่น้อยถึงมันจำเป็จะต้องต่อสู้แต่การเห็นมันค่อยๆทรมาณแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกผิดพอควรในเมื่อตอนนี้กำลังฆ่าสิ่งมีชีวิตนอกเหนือจากปลา
มันไม่ได้เหมือนในเกมที่โจมตีทีเดียวและหายไป
เธอได้แต่ยืนมองอาร์เนทูล่าแหลกสลายไปต่อหน้าต่อตา แทนที่ด้วยของรางวัลในการฆ่ามันได้พริสทีนทรุดลงไปนั่งกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน
> ได้รับ • ‘ลูกตาแมงมุม 8 ลูก’ และ ‘เนื้อแมงมุมอาร์เนทูล่าย่าง’
“ย อย่างน้อย...เราก็ไม่ตายล่ะนะ...”
“สุดยอดดดด!!!”
เสียงไม่คุ้นหูเอ่ยชมจนเธอสะดุ้งเฮือก พอหันไปมองก็พบกับเด็กหนุ่มผมสีฟ้าน้ำทะเลตาสีเขียวมรกต สวมเสื้อเชิ้ตเปิดอก กางเกงขายาวคลุ่มเข่าสีกรมท่ารองเท้าสีฟ้าหัวแหลม ดูจากส่วนสูงแล้วน่าจะอายุมากกว่า 2-3 ปี ยืนหลบอยู่ช่องว่างหลังรั้วไม้แหลมนั่น
แต่เท่าที่สังเกตน่าจะมีอีกคนแต่หลบอยู่หลังกำแพงรั้วไม้แหลมนั่นจึงไม่เห็นชัดนัก
“เวทย์เมื่อกี้แข็งแกร่งสุดยอดไปเลย! เ้าคงเป็ทายาทของจอมเวทย์สินะ!หรือว่าเป็สายเืโบราณเหมือนข้าใช่ไหม!?”
“ด เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังทีหลังนะ!ขอเข้าไปข้างในก่อนมีตัวอื่นโผล่มาเถอะค่ะ!!”
“เอ๋....จะเข้ามาง่ายๆแบบนั้นก็แย่น่ะสิ โดยเฉพาะเ้าที่น่าจะมีสายเืโบราณด้วยเอาไงดีน๊า...”
โอ๊ย!!! เ้าเด็กนี่นิ! จะกวนก็กวนให้ถูกเวลาหน่อยสิยะ!!!!!!ได้แต่โวยวายในใจพูดออกมาไม่ได้ ถึงจะสงสัยว่า ‘สายเืโบราณ’ที่เด็กชายตรงหน้าพูดคืออะไรก็ตามที
“จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น เพราะงั้นขอร้องล่ะค่ะ!”
“อะไรก็ได้เหรอ?” เริ่มมีรอยยิ้มเ้าเล่ห์“งั้น....เ้าต้องทำตามที่ข้าพูดทุกอย่าง โอ๊ะ! ไม่สิ ถ้าทำตามตลอดไปก็แย่งั้นนนน... แค่เข้าไปแล้วทุกคนถามอะไรก็ต้องตอบทุกอย่าง! ตกลงมั๊ย?”
“ตกลง!!” รู้สึกโล่งอกซะยิ่งกว่าตอนไหนๆที่อีกฝ่ายดูจะยังคิดได้นึกว่าเธอจะต้องกลายเป็ทาสรับใช้ของเด็กตรงหน้าไปตลอดกาลเสียแล้ว
“งั้นฝากด้วยนะฟีเร~”
“เฮ้อ... เ้านี่มันหาเื่ชะมัดเลย”
“อ๊ะ?” นั่นคงเป็เสียงของเด็กอีกคนที่หลบอยู่สินะ...
ครืน!!!! รั้วไม้แหลมที่กั้นขวางทางเข้าหมู่บ้านถูกยกออกด้วยฝีมือของเด็กที่มีส่วนสูงไล่เลี่ยกันเขามีผมสีแดงเพลิงยาว ดวงตาสีส้มอมน้ำเงินเข้ม สวมเสื้อกล้ามสีดำกางเกงสีดำและรองเท้าบู๊ตยาวสีดำ คาดว่าเขาคือคนที่ชื่อว่า ฟีเรตามที่เด็กอีกคนเรียก
ที่เด่นชัดยิ่งกว่าจนทำเอาพริสทีนตามวาวเป็ประกายด้วยความตื่นเต้นคือ...
เด็กคนนั้นมีหูกับหาง!!!
“.....จะเอาแต่นั่งรึไง รีบเข้ามาสิยัยตัวประหลาด!เดี๋ยวเ้าอาร์เนทูล่าก็โผล่มาอีกพอดี!!”
“!! ป ประหลาดงั้นเหรอ เสียมารยาทที่สุดเลย!”จากที่ตื่นเต้นเมื่อครู่หายวับกับคำๆเดียว พริสทีนรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปในหมู่บ้านโดยไวชั่ววินาทีที่วิ่งผ่านกำแพงรั้วไม้แหลมเข้ามาเสียงเตือนก็ดึงขึ้นมาในหัว
> Skill ปลดล็อก ‘ข่ายป้องกันการคุ้มครอง’
ทำให้รู้ว่าหมู่บ้านนี้สามารถอยู่มาได้อย่างยาวนาน นอกจากเหตุการณ์การอพยพหนีเทพธิดาผู้ถูกคุมขังก็คงเป็เพราะข่ายป้องกันการคุ้มครองมอนสเตอร์ภายในมหาพงไพรวิลีธไม่ให้บุกเข้ามาทำลาย
ตึง!!! หลังจากที่เธอเข้ามาแล้วนั้นเด็กชายผมแดงก็วางรั้วนั่นลงทีเดิมทั้งที่เป็เด็กแต่เรี่ยวแรงมหาศาลน่าเหลือเชื่อ
“เอาล่ะ... จะเอาไงกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญนี่ดี?”ฟีเรหันไปมองพริสทีนที่ยืนอยู่ข้างหลังตน
“...ฉันจะทำตามสัญญาเื่เมื่อกี้ 3 ข้อและจะดีมากหากเรียกชื่อฉันแทนที่จะเรียกว่าตัวประหลาด”
“แจ๋วเลย~ ข้าชื่อไลรอน ส่วนหมอนี่ชื่อฟีเร ยินดีที่ได้รู้จักนะเอ่อ...?”
“พริสทีนค่ะ...” คลี่ยิ้มน้อยๆเป็การทักทาย
“เยี่ยมเลย! งั้นตอนนี้พวกเราไปที่บ้านของฟีเรกันเถอะจะได้บอกทุกๆคนด้วยว่ามีแขก~”
“! ไลรอนเดี๋ยว!!”
สิ้นคำไลรอนจับมือเธอวิ่งไปอีกมุมของหมู่บ้านทันทีโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านของฟีเรเลยซักนิดวิ่งผ่านสนามกว้างเหมาะแก่การวิ่งเล่นจนมาถึงที่หมาย เท่าที่เห็นจากสภาพบ้านหลังอื่นๆบ้านหลังนี้คงเป็หลังใหญ่สุดในหมู่บ้าน และถ้าเกิดบ้านนี้เป็ของฟีเรแสดงว่าเขาอาจจะเป็ผู้มีอิทธิพลมากที่สุดในหมู่บ้านนี้ก็เป็ไปได้
แกร๊ก... ภายในบ้านสิ่งแรกที่เห็นคือห้องกว้างผู้คนซึ่งอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแทบหยิบมือนั่งบนเสื่อสีเขียวคุ้นตาที่พริสทีนรู้จักอย่างเสื่อทาทามิและเด็กสาวหูแมวสีขาวตัวน้อยในชุดมิโกะนั่งอยู่หลังห้องบนเบาะสานเป็วงกลมการปรากฏตัวของพริสทีนสร้างความฮือฮาให้แก่ทุกคนเป็อย่างมากต่างกับเ้าหล่อนที่ตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น!
เพราะคนกลุ่มหนึ่งในบ้านมีหูยาว ผมสีทองเป็ประกายแบบนั้นคงไม่แคล้วเป็พวกเอลฟ์
....ว้าววว!! เอลฟ์ตัวจริงเสียงจริงล่ะ! หูแมวด้วย! สุดยอดไปเลย!!!!....อยากจะโวยวายออกมาเสียงดังแต่ก็กลัวจะก่อปัญหาไปมากกว่านี้
เพราะแค่เธอโผล่มา เอลฟ์หนุ่มสาวทั้ง 3คนก็ลุกขึ้นคุ้มกันเอลฟ์ตัวน้อยที่นั่งอยู่
“ฟีเร! เด็กผมสีเงินนั่นเป็ใครกันน่ะ!”
“ผมสีเงิน ท เทพธิดาที่ถูกคุมขังงั้นเหรอ รหรือว่าเป็พวกสายเืโบราณกันแน่..!”
“อย่าริอาจเข้ามาใกล้ท่านสเตลล่าเป็อันขาดเ้าสัตว์ประหลาด!”
นั่นคือสิ่งที่เหล่าเอลฟ์พวกนั้นพูดกันจนทำเอาเธอแทบน้ำตาคลอ พริสทีนเองก็รู้หรอกว่าผมสีเงินนี้ประหลาดแต่ก็ไม่คิดว่าจะกลัวมากขนาดนั้น...
อา...มันช่างน่าเศร้าใจซะจริงๆ
“แต่ข้าว่าสวยออกนะ” เสียงน้อยๆฟังดูอ่อนโยนพูดขึ้นก่อนจะมีเอลฟ์สาวตัวน้อยวิ่งออกมาจากข้างหลังทั้ง 3 คน เด็กสาวผมสีทองยาวสลวยตาสีฟ้าใสในชุดกระโปรงสีขาวเหมือนชุดนอนคลี่ยิ้มหวานให้เธอ “ผมเ้าสีเงินเป็ประกายเหมือนแสงจันทร์ยามราตรีข้าชอบมันมากเลยล่ะ”
“ขะ ข้าก็เห็นด้วยกับสเตลล่าผมสวยมากเลยค่ะ...”
“ข้าเองก็ชอบ~”
เสียงใสของเด็กสาว 2 คนพูดขึ้น คนแรกคือเด็กสาวหูแมวสีขาวผมลอนหนาสีดำยาว ตาสีเทาอ่อนในชุดมิโกะ ส่วนอีกคนเป็สาวผมน้ำตาลอมแดงอ่อน ตาสีม่วงอมทองในชุดกระโปรงสีขาวเปิดไหล่
“....ข ขอบคุณนะ...” ...เด็ก 3 คนนี้ใจดีจริงๆเลยนะ เด็กดีๆ....
“โอลิเซียกับลาพิสเป็เด็กดีมากเลย~”ไลรอนเดินไปลูบหัวทั้งคู่ก่อนมองเด็กผู้ชายผมสีน้ำตาลสั้นตาสีฟ้าที่นั่งหาววอดๆอยู่มุมห้อง แถมยังสวมชุดกิโมโนหลวมๆ “แล้วเ้าล่ะชิอินะ คิดว่าไง?”
“ข้าไม่สนใจอยู่แล้ว...” ยกมือป้องปากหาว “ที่สนใจคือ...พานางเข้ามาที่นี่ทำไม?”
“เื่นั้นนี่เอง! คืองี้นะ...นางสามารถฆ่าอาร์เนทูล่าได้ล่ะ!!”
“!!!!”
ยิ่งไลรอนพูดแบบนั้นทำให้ทุกคนฮือฮายิ่งกว่าเดิมจนพริสทีนเริ่มวิตกเกิดการถกเถียงกันว่ามันไม่มีทางเป็ไปได้เลยแม้แต่น้อยแต่ฟีเรนั้นเป็พยานยืนยันได้อย่างดีเพราะเขาอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยเธอเริ่มเครียดหนักกว่าเดิมยิ่งเห็นสายตาพวกนั้นจ้องมองมา
จะโดนขับไล่ไหมนะ...
จะโดนรังเกียจไหมนะ...
การเดินทางครั้งแรกของเราจะไหวไหมนะ...
...ชักกังวลแล้วสิไนกี ทำไงดีล่ะ!...ได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกมา
> ไนกี • วิเคราะห์ • คำตอบ : ใจเย็น อย่าวู่วาม...คอยดูท่าทีพวกเขาก่อน แต่ข้าคิดว่าพวกเขาคงไม่รังเกียจท่านเป็แน่
“ไม่อยากจะเชื่อ... แต่ถ้าเป็เช่นนั้นจริงนางคงเป็สายเืโบราณแน่ๆ”
“ถ้างั้นก็อธิบายได้เป็อย่างดีว่าทำไมถึงมีผมสีเงินสินะ...”
...สายเืโบราณงั้นเหรอ?...
> ไนกี • วิเคราะห์ • คำตอบ : คำว่าสายเืโบราณนั้นคือเผ่าพันธุ์ที่ไม่อยู่ในหมวดของ‘มนุษย์’ ‘เอลฟ์’ ‘คนแคระ’ และ ‘เผ่าหูสัตว์’ ถ้าให้ยกตัวอย่างก็เช่นนางเงือกหรือแวมไพร์ซึ่งจะมีสีผมหรือเอกลักษณ์เฉพาะตัวแต่ไม่มีใครพบเห็นผู้ที่มีผมสีเงินบริสุทธิ์เช่นท่านมาก่อนจึงค่อนข้างเป็ที่น่าใ
...หรือก็คือเคยเจอคนที่มีผมเกือบสีเงินแต่ไม่ใช่สีเงินแท้ถึงได้เรียกว่าตัวประหลาดสินะ....
“เอ่อ ท่านพริสทีน...”
“เรียกพริสทีนก็ได้ค่ะ อายุน่าจะเท่าๆกันด้วย...”
“งั้น...พริสทีน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ?”สาวน้อยหูแมวโอลีเซียลองถามเป็คนแรกหวัง
“ฉันออกมาจากมหาพงไพรวีลิธน่ะค่ะ ถ้าให้พูดจากมุมมองของหมู่บ้านนี้ก็ตรงไปตามทางเดินและเลี้ยวขวา จะเห็นรั้วไม้กั้นไว้”
ผลคือทุกคนฮือฮาหนักกว่าเดิมอีก...
“คือ...มันแปลกเหรอคะ?”
“จะไม่ให้แปลกได้ยังไงกันล่ะ” เอลฟ์หญิงผมบ๊อบพูดขึ้น “เขตที่เ้าออกมาน่ะคือเขตต้องห้ามที่เทพธิดาถูกคุมขังไว้อยู่และเป็สถานที่ที่ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าไปได้ในเมื่อเ้าบอกว่าออกมาจากที่นั่น ก็แสดงว่าเ้าคือเทพธิดาที่ว่านั่นน่ะสิ!”
“.....ไม่มีทางเป็ไปได้หรอกค่ะ” ...ไม่มีทางที่เราจะเป็เทพธิดาอะไรนั่นได้หรอกน่า...แต่จะให้พูดออกไปก็ยังไงอยู่
“แต่นั่นก็สามารถอธิบายได้ว่าทำไมสีผมของเ้าเป็สีเงินแถมยังสามารถใช้เวทย์ขั้นสูงได้ล่ะนะ...”
“แถมดูแล้วนางก็ไม่น่าจะเลวร้ายด้วย...”
ในขณะที่ทุกคนเอาแต่ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรกับเธอต่อไปลาพิสกลับลุกไปหาเธอ
“ฟริสทีน เ้าอยู่แต่ในมหาพงไพรวีลิธตลอดเลยเหรอ?”
“อื้ม นี่เป็ครั้งแรกเลยที่ได้ออกมาจากที่นั่นแต่...ความทรงจำก่อนหน้านี้จำอะไรไม่ได้เลยด้วย” เมื่อตื่นขึ้นก็อยู่ในร่างของเด็ก10 ขวบที่มีความทรงจำในอดีต จะถือซะว่าโกหกครึ่งหนึ่งก็ว่าได้
“เห~ แบบนั้นไม่ลำบากแย่เหรอ?”
“ก็...นิดหน่อยน่ะ พอออกมาจากที่นั่นก็ไม่รู้ว่าต้องไปไหนเห็นป้ายบอกว่ามีหมู่บ้านตรงนี้ก็เลยมาที่นี่น่ะ”
“น่าสงสารแฮะ... จะว่าไปในหมู่บ้านนี้ก็มีบ้านว่างอยู่ด้วยให้เธอพักอยู่ที่นั่นก็ได้นะ! ทุกคนว่าไง?”
“ข้าน่ะไม่มีปัญหาหรอกเดิมทีหมู่บ้านนี้ก็มีไว้สำหรับคนไม่้าอยู่แล้วนี่...” ชิอินะหาวก่อนจะลุกขึ้นเดินไปตรงประตู“จะเลยเวลานอนของข้าแล้ว ขอตัวนะ...ฮ้าวว” พูดจบก็เดินออกไป
เอลฟ์ผู้ใหญ่ทั้ง 3 คนเริ่มปรึกษากัน เอลฟ์สาวผมบ๊อบดูลังเลแต่สาวผมยาวกลับเอาแต่ยิ้มฝ่ายชายก็นิ่งเงียบ เอลฟ์สาวตัวน้อยก็เอาแต่หัวเราะ จนในที่สุดเ้าหล่อนถอนหายใจ “พวกเราจะยอมให้อยู่ก็ได้เห็นแก่ท่านสเตลล่าขอร้องหรอกนะ”
“ข้าเองก็ไม่มีปัญหา ได้พบสายเืโบราณเหมือนกันแบบนี้คงไม่น่าเบื่อแล้วล่ะ~”
“หนูเห็นด้วย~”
ทั้งไลรอนและลาพิสต่างเห็นด้วยทำเอาเธอน้ำตาคลอกับความใจดีและความใจกว้างของทุกคนที่นี่....แค่เฉพาะคนที่อนุญาตเท่านั้นล่ะนะ
“จะแน่ใจได้ยังไงว่ายัยนี่ไม่ใช่ตัวนำความซวยน่ะ!!!!” ฟีเรตะคอกเสียงดัง
“....พี่คะ”
“เงียบไปเลยโอลีเซีย! ถึงทุกคนจะยอมให้เ้าอยู่ที่นี่แต่ข้าก็ยังไม่ไว้ใจนางอยู่ดี!!”
....นึกแล้วว่ามันง่ายเกินไป มีคนไม่ยอมจริงๆด้วย... แต่ที่น่าโมโหคือการใช้คำพูดที่กล่าวหาว่าเธอเป็ตัวซวยนี่แหล่ะ!ถ้าไม่ติดว่าเธออยู่ในร่างเด็กคงจะตีฟีเรจนก้นลายแน่!!
“เอาน่าฟีเร นายก็ค่อยๆดูไปก่อนก็ได้นี่นานายก็น่าจะรู้....ทุกคนที่อยู่ที่น่ะเป็ตัวอันตรายทั้งนั้นแหล่ะ”
“ยกเว้นนาง! นางดูยังไงก็น่าอันตรายที่สุด!”
“ฟีเรพวกเรารู้ว่าเ้าได้รับหน้าที่จากพ่อของเ้าให้คุ้มครองทุกคนที่นี่แต่ในเมื่อเสียงส่วนมากเสนอให้นางอยู่ เ้าก็ต้องยอม” เอลฟ์สาวผมบ๊อบกอดอกมองดูไม่พอใจกับคำพูดที่กล่าวหาพริสทีนเช่นกัน
“ขะ ขอให้ฉันได้พิสูจน์ตัวเองเถอะค่ะ!”หลังจากเงียบฟังมานานก็ทนไม่ไหว
“พิสูจน์?”
“ค่ะ ฉันอยากพิสูจน์ว่าฉันไม่ใช่ตัวอันตราย แต่ถ้าเมื่อใดที่ทุกคนคิดว่าเป็ฉันจะไปจากที่นี่ทันทีโดยไม่ลังเล ได้โปรดให้โอกาสฉันเถอะค่ะ...”
ความตั้งใจของพริสทีนั้แ่อยู่เขตต้องห้ามคือการสำรวจโลกใบใหม่นี้ให้ทั่วทุกสารทิศด้วยเหตุผลแค่นั้นเธอจะไม่ยอมให้การเดินทางมาสิ้นสุดอยู่ที่หมู่บ้านนี้เธอจึงพูดออกมาด้วยความจริงใจและหนักแน่
อยากเห็นเผ่าพันธุ์ต่างๆที่ไม่เคยเห็น
อยากเห็นความงดงามของโลกนี้ที่ไม่เคยเห็น
อยากเห็น...ว่าตนเหมาะสมกับโลกใบนี้หรือไม่...
ชีวิตใหม่ที่ได้รับมานี้จะไม่ยอมให้สูญเปล่าเหมือนในอดีตอีกแน่!!
“.....อึก... ก...ก็ได้” จำต้องยอมเพราะสายตาของพริสทีนและทุกคนที่จ้องเขม็งมาแม้แต่น้องสาวก็เริ่มบีบแขนตัวเองจนต้องถอนหายใจ “แต่ยังไงข้าไม่ยอมรับเ้าอยู่ดี!”ชี้หน้าตะคอกใส่เดินตึงตังไปอีกทาง
“ขอโทษนะคะที่พี่เค้าเป็แบบนั้น”
“อ๊ะ ไม่เป็ไรๆ ฉันไม่ถือหรอก”
“เมื่อเคลียร์ปัญหาเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันได้แล้วล่ะพรุ่งนี้จะได้ทำการต้อนรับเพื่อนบ้านคนใหม่กัน!” ไลรอนคลี่ยิ้มกว้าง
“งั้นคืนนี้พริสทีนมานอนกับข้านะ~” เอลฟ์ตัวน้อยเดินเข้ามากอดแขน
“รบกวนด้วยนะคะ...”
“ไม่ต้องสุภาพนักก็ได้ จริงสิ ข้าชื่อสเตลล่าจ้ะหลังจากนี้ขอฝากตัวด้วยนะ” พร้อมรอยยิ้มน้อยๆ
พอมีคนเข้ามาทักทายโดยเฉพาะเป็ผู้หญิงเหมือนกันแบบนี้ทำเอาน้ำตาคลอด้วยความตื้นตันในชาติที่แล้วเธอไม่มีเพื่อนผู้หญิงในโลกจริงเลยสักคนเดียวไม่เคยได้ไปเที่ยวบ้านใครหรือพูดคุยกับใครมากขนาดนี้นอกจากลูกค้าคุยมากสุดก็แค่สั่งของ รับของเสร็จ จ่ายเงินแล้วออกจากร้านไปส่วนในเกมก็พิมพ์แชทเอา ไม่ได้คุยอะไรกับใครทั้งสิ้น
แต่ในตอนนี้ เธอกำลังคุยอยู่กับคนตรงหน้า คุยอยู่กับเผ่าเอลฟ์ตัวเป็ๆที่เธอชื่นชม!
“อื้ม! ฝากตัวด้วยนะสเตลล่า”
ในที่สุดเธอก็มีเพื่อนผู้หญิงแล้ว!!
....จะว่าไปเราออกมาจากที่นั่นโดยไม่ได้บอกเดฟซะด้วยสิเดี๋ยวพรุ่งนี้ลองแวะไปแต่เช้าตรู่ละกัน จะได้บอกว่ามีเพื่อนแล้วด้วย~... ได้แต่คิดในใจแต่หน้าเคลิ้มๆของเ้าหล่อนทำเอาสเตลล่าแอบงงไปพอควร
3K
