"พวกเขาออกไปกันแล้ว เ้า ปล่อยขาข้าแล้วออกมาเสียที"
เสียงแหบพร่าที่ดังขึ้นทำให้อิงอิงสะดุ้งสุดตัวรอยยิ้มบนใบหน้างามหุบฉับ ความคิดที่กำลังเจิดจ้าสะดุดลงทันใดฝ่ามือเล็กที่กำลังลูบไล้ต้นขาแกร่งอย่างลืมตัวผละออกราวกับแตะต้องของร้อนแต่ความหนั่นแน่นแข็งกร้าวของกล้ามเนื้อที่ได้ััเมื่อครู่ยังคงอุ่นซ่านไปทั่วฝ่ามือน้อยๆของนางจนแก้มนวลร้อนผะผ่าว เท่านั้นยังไม่พอ กลิ่นกายหอมอ่อนๆของบุรุษผู้นี้ยังกรุ่นเข้ามาในจมูกนางจนใจสั่นไปหมดจากนั้นก้อนเนื้อภายในอกของนางก็กระตุกวูบแล้วเต้นรัวเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนน้ำเสียงที่แหบพร่าของคนผู้นี้มันทำให้นางััได้ถึงความมีเสน่ห์ของบุรุษเพศที่เข้มข้น
แม่เ้านางไม่อยากจะบอกเลยว่า นางชอบน้ำเสียงของเขามาก เพียงแค่ได้ฟังเสียงเท่านั้นใจของนางถึงกับสั่นไหว นางคลั่งไคล้ในน้ำเสียงแบบนี้
นางไม่อยากจะคิดเลยว่าหน้าตาของอีกฝ่ายจะเป็เช่นไรแม้จะััได้เพียงแค่นี้ก็ทำเอาใบหน้านวลถึงกับแดงซ่านร้อนไปทั้งหน้าลามไปถึงลำคอรู้สึกประหม่าไปหมดแล้วจริงๆ
อิงอิงสะบัดหัวกับความคิดฟุ้งซ่านของตนเองเร่งคลานออกมาจากใต้โต๊ะรู้สึกตื่นเต้นและลุ้นมากๆ ว่าเขาจะหน้าตาเป็เช่นไรถึงแม้นางจะเชื่อไปแล้วก็ตามว่าเขาต้องรูปงามมากๆ
"อ๊ะอร๊าย... ขาข้า ซี้ด...เซี่ยชิงเทียน เ้าลูกสุนัขเอ๊ย"
เสียงหวานหลุดครางออกมาทันทีพร้อมส่งเสียงก่นด่าไปถึงคนที่ทำให้นางต้องเป็เช่นนี้เพราะเมื่อยันกายลุกขึ้นก็รู้สึกเจ็บจี๊ดไปทั้งขาจนต้องอาศัยโต๊ะที่นางใช้เป็ที่หลบซ่อนพยุงกายเอาไว้ไม่ให้ล้ม
หารู้ไม่ว่าทั้งเสียงครวญครางและคำสบถที่หลุดจากริมฝีปากจิ้มลิ้มนั้นทำให้คิ้วของคนฟังถึงกับกระตุก
อิงอิงรู้สึกเจ็บจนน้ำตาคลอแต่ยังฝืนช้อนสายตาขึ้นมองบุรุษที่นางอยากเห็นหน้าจนใจจะขาดแต่เพียงได้เห็นหน้าอีกฝ่ายเพียงเท่านั้นคำว่าโลกหยุดหมุนก็ตรงเข้าเล่นงานนางในทันทีรอบกายของนางราวกับทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว
นี่กระมังนิยามของคำว่ารักแรกพบ อานุภาพของมันช่างร้ายกาจจริงๆ
วอนผู้เฒ่าจันทราช่วยนำด้ายแดงมามัดกายของนางและบุรุษผู้นี้ให้ติดกันด้วยเถิดหากเพียงแค่ผูกปลายนิ้วเห็นทีคงจะน้อยเกินไป
นางอยากเสียตัวให้กับคนนี้
ตอนนี้ท้องไส้ของนางปั่นป่วนไปหมดมันคล้ายดังมีผีเสื้อโบยบินอยู่ในท้องของนางนับพันนับหมื่นตัวเพียงแค่สบดวงตาคมดุคู่นั้น นางบอกได้เลยว่ามารยาพันเล่มเกวียนที่นางมีคงต้องถูกขุดมาใช้แล้วแหละ
บุรุษผู้นี้เท่านั้นที่นางจะจับมาเป็สามีหากพระเอกของเื่ยังมิกล้ากับเขา นั่นย่อมแสดงว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดาและที่สำคัญที่สุด เขาคือบุรุษในอุดมคติของนางคือพระเอกนิยายตัวจริงที่นางเฝ้าฝันหา
ดูสายตาของเขาที่จ้องมองนางสิมันช่างดูดุดันยิ่งนัก ยิ่งท่วงท่าที่อีกฝ่ายกระดกจอกสุราขึ้นดื่มกรี๊ด...เืกำเดาจะไหล
กร้าวใจมากพ่อ...
ปึง!
เสียงจอกสุราที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรงทำให้ร่างบางสะดุ้งจิติญญาที่ลอยล่องกลับเข้าร่างในทันที
เซี่ยเยี่ยนเฉินจ้องมองเ้าของใบหน้างดงามที่ฝ่ามือนั้นแสนนุ่มนิ่มสภาพตอนนี้คล้ายดังลูกแมวจรจัดผู้ที่เอาแต่จ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวแล้วยังเอ่ยวาจาที่ฟังแสลงหูอย่างไม่สบอารมณ์
"เ้า ยังจะจ้องข้าอีกนานหรือไม่"
เ้าของเสียงแหบทรงเสน่ห์เอ่ยถามสตรีตรงหน้าเมื่อรู้สึกทนไม่ไหวเมื่อนางเอาแต่จ้องหน้าเขา
"โอ๊ะ นายท่านโปรดอภัย อิงอิงเสียมารยาทแล้ว"
น้ำเสียงอ่อนหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของสตรีที่รีบก้มหน้าลงกายบางสั่นเทาราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะโกรธเคืองนางก่อนจะช้อนดวงตาหวานซึ้งขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายแล้วหลุบสายตาลงอย่างมีจริตมือบอบบางยกขึ้นเกี่ยวเอาเส้นผมที่หล่นลงมาปรกหน้าทัดใบหูเล็กขาวผ่องอย่างเขินอายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็กำลังจ้องมองนางอยู่เช่นกัน
สตรีที่ดูบอบบางย่อมดูน่าทะนุถนอมในสายตาของบุรุษยุคนี้นั่นคือความคิดของคนงาม แต่ให้ตายเถอะสภาพของนางในตอนนี้ช่างไม่น่ามองเอาเสียเลยแต่ก็ช่างเถอะจะอย่างไรความงามของนางก็โดดเด่นอยู่แล้ว
หึ
ท่าทางเปราะบางอ่อนหวานของอีกฝ่ายช่างดูขัดหูขัดตาเขายิ่งนักไม่คล้ายดังสตรีที่มือหนึ่งเท้าสะโพกอีกมือหิ้วคอเสื้อเ้าเด็กน้อยที่ริจะเป็หัวขโมยได้อย่างสบาย
ไม่คล้ายดังสตรีที่เปิดประตูเข้ามาในห้องของผู้อื่นด้วยสภาพกระเซอะกระเซิงแล้วยังคลานเข่าด้วยท่วงท่าที่สตรีที่ดีไม่ควรทำ
ไม่คล้ายดังสตรีที่ใจกล้าััเรือนกายบุรุษอย่างไม่นึกกระดากอายแล้วยังลูบไล้เสียจนเขาเสียอาการ
ไม่คล้ายดังสตรีที่พึ่งจะพ่นวาจาที่ทำให้เขาถึงกับหน้าชา
แม้นางจะพยายามเสแสร้งแกล้งทำให้มันแเีแค่ไหนแต่เสียใจ เขามองออก
"เป็ตัวของตัวเองเถิด ข้ามิชมชอบสตรีเสแสร้ง"
น้ำเสียงแหบเสน่ห์ที่อิงอิงหลงใหลหนักหนาดังขึ้นทำให้รอยยิ้มหวานที่กำลังชื่นชมตัวเองแข็งค้างอยู่บนใบหน้างามก่อนจะรับรู้ได้ถึงความร้อนที่ลามเลียไปทั่วใบหน้า
คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองเ้าของคำพูดประโยคนั้น ใคร่ครวญคำพูดของอีกฝ่ายบุรุษผู้นี้คงมิได้หมายถึง นางตอแหลหรอกกระมัง แต่เมื่อลองมองแววตาของอีกฝ่ายที่กำลังมองมายังนางเช่นกันมันกลับกำลังเต้นระริก จ้องมองนางราวกับว่าเขากำลังขบขันก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง ใช่ เขารู้ว่านางตอแหล
ซี๊ด...เจ็บ
คนผู้นี้ปากกับหน้าตาช่างสวนทางกันยิ่งนัก
มารยาสาไถยของนางแป๊กั้แ่เล่มที่หนึ่งเลยหรือ
มันเป็ไปได้อย่างไรกัน