ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        ยังไม่ทันขาดคำแมวสองตัวที่กำลังยื่นกรงเล็บแหลมคมออกไปลองเชิงกันอยู่ก็ร้อง‘เหมียว!’ เสียงดัง ก่อนจะเริ่มตะลุมบอนกรงเล็บแหลมคมของมันตวัดออกมาจากอุ้งเท้าอวบอ้วนทั้งหมด

        “โอ๊ยโอ๊ย!” เผยฉางสี่อยากเอื้อมมือไปอุ้มแมวดำแต่ก็กลัวจะถูกลูกหลง เพราะหากออกแรงดึงเชือก ก็กลัวจะกระชากคอของลูกแมวนางไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีในตอนนั้น

        “แมวเหล่านี้ไหนเลยจะเชื่องเหมือนกระต่ายน้อยของข้า!” เซี่ยซางจวี๋ถอยหลังไปหลายก้าว แล้วหลบไปยืนไกลๆ

        เย่ชิงชิงเดินนำไปข้างหน้าสั่งพวกเขาว่าอย่าอืดอาด ให้รีบตามมา แล้วพาทุกคนขึ้นเขา เส้นทางบนเขาคดเคี้ยวและบางครั้งก็มีหนามแหลมคมเกี่ยวขา

        เดินไปกว่าครึ่งชั่วยามจึงมาถึงจุดหมายปลายทางที่นี่คือลำธารเล็กๆ ที่เคยเก็บไข่ไก่ป่า นางชี้ไปยังพุ่มไม้แล้วกล่าวว่า“ข้าจะให้โอกาสพวกท่านได้ใช้แรงงาน เก็บเห็ด เก็บไข่ เก็บฟืนพวกเราจะทำอาหารนอกบ้านกัน”

        “อ๊า? เดินมาไกลถึงเพียงนี้เพียงเพื่อทำอาหารนอกบ้านหรือ?”เซี่ยซางจวี๋อ่อนแรงมาตลอดทางบัดนี้หายใจหอบ และเหงื่อไหลท่วมตัว

        เย่ชิงชิงพยักหน้า“หากอยู่ตีนเขา จะมีไข่ไก่ป่าให้เจ้าเก็บได้อย่างไรชาวบ้านที่ผ่านมาก็เก็บไปหมดแล้ว”

        ยิ่งกว่านั้นสัตว์ป่าเหล่านี้ก็มิได้โง่เขลาขนาดนั้นจะมาวิ่งรนหาที่ตายตั้งรังอยู่ริมเขาใกล้บ้านมนุษย์ได้อย่างไร

        เผยฉางสี่ชอบการเล่นเช่นนี้มากนางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ไก่ป่ากับไก่ชนตัวไหนดุกว่ากันหรือ?”

        “ยังคิดจะเอาไก่ไปชนกันอีกหรือ?” เย่ชิงชิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงการแสดงงานฝีมือปักผ้าในอดีตฉางสี่ปักลูกบอลขนปุยสองลูก และบอกว่าเป็นไก่ชน

        เกาเฟิงนำลูกแมวสองตัวไปผูกไว้กับต้นไม้ตัวละต้นโชคดีที่พวกมันเหนื่อยล้าจากการเดินมานาน จึงนอนขดตัวบนใบไม้แห้งและหลับตาพักผ่อน

        ที่ตามขึ้นมาบนเขาด้วยมีเพียงสาวใช้คนสนิทที่อยู่ข้างกายเซี่ยซางจวี๋นางถือพัดโบกให้เจ้านายแล้วกล่าวว่า “แม่นางชิงมิได้เตรียมสิ่งใดมาเลยจะทำอาหารนอกบ้านได้อย่างไร? สู้ชมทิวทัศน์แล้วเรากลับกันดีกว่านะเจ้าคะ”

        นี่ต้องทั้งหาวัตถุดิบและหาฟืนไม่รู้ว่าจะต้องวุ่นวายอีกนานเท่าไหร่ เกรงว่าจะกลับไม่ทันก่อนมืดค่ำพวกบ่าวรับใช้เช่นพวกนางจะต้องถูกตำหนิอย่างแน่นอน

        “การทำอาหารนอกบ้านจะสนุกได้ก็ต้องลงมือทำเองข้ารับรองว่าพวกเจ้าจะได้สัมผัสกับความรู้สึกที่ไม่เหมือนใคร” เย่ชิงชิงตบไหล่เซี่ยซางจวี๋ แล้วชี้ไปยังทุ่งหญ้าริมลำธารก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าจะมอบภารกิจให้เจ้าไปหาไข่ในบริเวณนั้นได้เลยนะ แล้วก็ระมัดระวังให้มาก อย่าเผลอเหยียบมันแตกเชียว”

        เซี่ยซางจวี๋ชี้ไปที่ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ“ข้าหรือ?”

        “เช่นนั้นก็เริ่มกันเถอะ” เผยรุ่นจือล้วงมีดพกขนาดเล็กออกมาจากเอวก่อนจะกล่าวว่า “ข้าจะไปดูในป่า”

        เผยฉางสี่ยกมือขึ้นอย่างตื่นเต้น“ข้าจะเก็บเห็ด เก็บให้หมดทุกต้นเลย!”

        เกาเฟิงหันหลังไปเงียบๆแล้วหาเถาวัลย์ ก่อนจะเลิกคิ้วแล้วกล่าวว่า “เดี๋ยวจะให้พวกท่านดูการตกปลาด้วยเถาวัลย์”

        “ดีมาก ทุกคนขยันกันจริงๆ” เย่ชิงชิงตบไหล่สาวใช้ตัวน้อยคนนั้นกำชับให้นางดูแลเซี่ยซางจวี๋ให้ดี ส่วนตนเองก็มุดเข้าไปในป่าเพื่อเก็บฟืน

        “เอ๊ะ...” เซี่ยซางจวี๋ตกตะลึงไฉนทุกคนถึงได้วิ่งหนีไปกันหมดเล่า!

        ช่วยไม่ได้นางทำได้เพียงกัดริมฝีปากล่าง แล้วเริ่มต้นการใช้แรงงานเป็นครั้งแรกในชีวิตโชคดีที่มีสาวใช้ติดตามมา และเกาเฟิงก็กำลังตกปลาอยู่ที่ริมลำธารจึงไม่เกิดเรื่องร้ายแรงใดๆ

        พูดถึงเถาวัลย์ของเกาเฟิงเขานำมันมาถูให้ละเอียด แล้วชุบด้วยน้ำจากพืชชนิดหนึ่ง ก่อนจะโยนลงไปในน้ำเรียบง่ายและหยาบกระด้าง และรอให้ปลาเข้ามาติดเบ็ด

        เซี่ยซางจวี๋ในตอนแรกยังมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นแต่เมื่อเห็นว่าผิวน้ำไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ นางก็หันหลังเดินจากไปทันทีเมื่อนางพบไข่ใบแรก นางก็ดีใจจนเนื้อเต้น ไข่สีขาวนวลกลมกลึงนอนนิ่งอยู่ในพงหญ้าช่างน่าภาคภูมิใจยิ่งนัก

        ในป่าเย่ชิงชิงจงใจเลือกทิศทางตรงกันข้ามกับเผยรุ่นจือ แต่ไม่นานนักก็ยังพบเขาเข้าจนได้

        เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งที่กำลังพิงต้นไม้อยู่ตรงหน้าเย่ชิงชิงถือกิ่งไม้แห้งแล้วจิ้มเขาเบาๆ “บุรุษรูปงามผู้นี้กำลังรอข้าอยู่หรือเจ้าคะ?”

        เผยรุ่นจือยกยิ้มมุมปากแล้วจับกิ่งไม้ดึงไปข้างหน้าเบาๆ มองอีกฝ่ายชนเข้าหาตัว ก่อนจะกล่าวว่า“เสี่ยวชิงชิง เจ้าชนข้าแล้วนะ”

        “...”เย่ชิงชิงเบิกตากว้าง นี่นางเจอคนชนแล้วเรียกค่าเสียหายหรือไร?!

        “แมวชอบกินเนื้อ โดยเฉพาะของสด รักสะอาด ยามเยาว์วัยร่าเริง ยามชราอ่อนโยนดีจังเลยนะ~” เผยรุ่นจือปล่อยกิ่งไม้ในมือมองเย่ชิงชิงถอยหลังไปสองก้าว

        บุรุษผู้นี้คิดจะทำอะไรอีก?เย่ชิงชิงร้องเฮอะ “ไม่นึกเลยว่าคุณชายเจ้าของห้างจะเข้าใจนิสัยของแมวได้ดีถึงเพียงนี้เหตุใดท่านไม่เลี้ยงเองสักตัวเล่า”

        “น่าเสียดายที่ข้ายังหาไม่พบ” เผยรุ่นจือทำท่าทางเสียดายก่อนจะชี้ไปที่นาง “ข้าคิดว่าแมวดำดีมากไม่ทราบว่าเสี่ยวชิงชิงจะเต็มใจแบ่งปันได้หรือไม่?”

        เขาอยากจะแย่งแมวของนางหรือ?เย่ชิงชิงหันหลังไม่สนใจเขา แมวนางเพิ่งได้มายังไม่ทันอุ่นมือจะยกให้เขาได้อย่างไรยิ่งกว่านั้นมันเป็นของที่เกาเฟิงปากไม่ตรงกับใจนั่นมอบให้เชีวนะ

        “ข้าจะเก็บฟืน เชิญท่านตามสบายเถิด”

        เผยรุ่นจือไม่กล่าวอันใดยืนเอนพิงต้นไม้ด้วยท่าทางผ่อนคลาย เพียงแต่ดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยนั้นไม่มีผู้ใดรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

        เย่ชิงชิงเก็บกิ่งไม้แห้งตามใต้ต้นไม้ไม่นานนักก็พบเผยฉางสี่ที่กำลังเก็บเห็ด เห็นนางใช้กระโปรงของตนเองมัดเป็นถุงแล้วเก็บเห็ดสารพัดชนิดมาเป็นกองพะเนิน ควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

        “ลืมบอกไปเลย เห็ดที่มีสีสันสดใสแบบนี้เจ้าอย่าเก็บนะ”

        เย่ชิงชิงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ก็ตบหน้าผากก่อนจะเลือกเห็ดในถุงของนาง แล้วโยนทิ้งไปกว่าครึ่ง

        เผยฉางสี่รู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง“นี่ข้าอุตส่าห์เก็บมาอย่างยากลำบากนะ...”

        “ไม่เป็นไร แค่นี้ก็พอแล้ว สี่เอ๋อร์เก่งจริง!” เย่ชิงชิงยิ้มแล้วลูบศีรษะนาง

        เผยฉางสี่ยินดีเป็นอย่างยิ่ง“ในป่าลึกนี่มีของดีเยอะจริงๆ ด้วย ข้าเอาบางส่วนกลับไปได้หรือไม่?ข้าจะนำไปฝากท่านป้ากับท่านแม่! อืม...เอาไปฝากไอ้เจ้าอี้เหวินฉวินด้วยน่าจะดี!”