โอบรักไว้กลางใจ : คนละโลก
The Apex
ติ๊ด…ประตูระบบอัตโนมัติถูกเปิดออก ทันทีที่ก้าวเข้าไปใน ‘The Apex Penthouse’ ความเงียบก็โอบล้อมทุกอย่างไว้
พื้นที่กว้างขวางเปิดโล่งจนแทบไม่มีพนังกั้น เพดานสูงโปร่งเชื่อมต่อกับกระจกใสบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน เผยให้เห็นวิวเมืองยามค่ำคืนที่ส่องประกายราวกับทะเลดาว
โถงทางเข้ากว้าง พื้นหินอ่อนสีตัดกับไฟซ่อนเพดานสีอบอุ่น เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นแต่ราคากลับสูงตามดีไซน์ระดับลักชูรี่ ทุกอย่างถูกจัดวางตรงตามที่เ้าของห้อง้า
ภายในตกแต่งด้วยโทนสีดำ เทา และเงิน เรียบ เนี้ยบ และไร้สิ่งของเกินจำเป็
โซฟาหนังสีเข้มวางอยู่กลางห้อง โต๊ะกระจกสะท้อนแสงไฟบางๆ ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบ มันหรูหราแต่ว่างเปล่าเหมือนเ้าของห้อง
ด้านหนึ่งเป็ครัวแบบโชว์ครัว ใช้งานแทบไม่บ่อย แต่จัดไว้อย่างสมบูรณ์แบบเหมือนโรงงานห้าดาว
อีกด้านเป็โซนส่วนตัวของคิณณ์ ห้องนอนใหญ่โทนสีเข้ม เรียบ มีเพียงเตียงขนาดใหญ่ และแสงสีไฟอ่อนๆ ที่ควบคุมได้ทุกระดับ อากาศในห้องเย็นพอดีเหมือนถูกตั้งค่าไว้ตลอดเวลา
และนั่น ‘The Apex Penthouse’ คือเพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวของคิณณ์ ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของอาคารระฟ้ากลางเมืองย่านธุรกิจที่ทั้งแสงไฟ และความเร่งรีบของเมืองรวมกันอยู่ด้านล่างราวกับฉากหลังที่ไม่มีวันหลับ
ตัวตึกภายนอกเป็กระจกสะท้อนฟ้า รูปทรงทันสมัยเรียบคม ไม่มีลวดลายเกินความจำเป็ เหมือนบุคลิกของเ้าของ นิ่ง เนี้ยบ และไม่เปิดเผยอารมณ์
เสียงรองเท้าหนังดังแ่เบาบนพื้นหินอ่อน กึก…กึก…
ร่างสูงเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปยังกระจกหยุดยืนมองลงไปด้านล่าง ดวงตาคมสะท้อนแสงเมือง นิ่ง…เ็า
‘คิณณ์’ ชายหนุ่มวัยใกล้สามสิบ ที่โดดเด่นทั้งรูปลักษณ์ และบุคลิกั้แ่แรกเห็น ใบหน้าคมเข้มได้รูป ดวงตาลึกนิ่งที่มักให้ความรู้สึกอ่านได้ยาก จมูกโด่งรับกับโครงหน้าอย่างพอดี และริมฝีปากที่มักไม่ค่อยยิ้ม ทำให้เขาดูสุขุม และมีระยะห่างจากคนรอบตัวตลอดเวลา
เขามีส่วนสูงราว 185 เิเ ร่างกายสมส่วนจากการดูแลตัวเอง บุคลิกโดยรวมดูน่าเกรงขาม แม้ไม่ได้ตั้งใจแสดงออก แต่เพียงแค่ยืนเฉยๆ ก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเงียบลงได้อย่างน่าประหลาด
ด้านการศึกษา คิณณ์จบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งใน และต่างประเทศ สายบริหารธุรกิจ และวิศวกรรมอุตสาหการ เพื่อรองรับการสืบทอดธุรกิจยานยนต์ของตระกูล เขาเป็คนเรียนเก่ง เข้าใจระบบเร็ว และมีความสามารถในการวิเคราะห์ปัญหาเชิงลึก จึงถูกวางตัวให้เข้ามาดูแลบริษัทั้แ่อายุยังน้อย
ทั้งห้องเงียบสนิท มีเพียงแสงไฟ…และผู้ชายที่ยืนบนจุดสูงสุด แต่กลับดูเหมือนว่า ไม่มีที่ไหนให้เขาหยุดพักได้จริงๆ
เสียง ติ๊ด เบาๆ จากระบบสแกนดังขึ้นอีกครั้ง ประตูบานสูงของ ‘The Apex Penthouse’ ค่อยๆ เปิดออกอย่างเงียบงัน
ลลินยืนอยู่หน้าประตูชั่วครู่ เหมือน้ารวบรวมความกล้าก่อนจะก้าวเข้าไป
ทันทีที่เท้าเล็กก้าวผ่านเส้นขอบประตู ความเงียบก็โอบล้อมทันที ต่างจากความอบอุ่นในร้าน ‘Luna Sweets’ ที่นี่เย็น เงียบ และว่างเปล่า
‘ลลิน’ หญิงสาวผู้อ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอ เธอรับรู้ความรู้สึกคนอื่นเก่ง เหมือนอ่านบรรยากาศออกเสมอ ทำให้บางครั้งเลือกเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้มากกว่าที่จะพูดออกไปตรงๆ เวลามีปัญหาจะไม่โวยวาย แต่จะเงียบ คิด และค่อยๆ หาทางออกของตัวเอง
ภายนอกลลินดูสุภาพ เรียบร้อย มีระเบียบ แต่ข้างในค่อนข้างดื้อเงียบ ถ้าเธอเชื่ออะไรแล้วจะไม่เปลี่ยนง่ายๆ เป็คนมีหลักการของตัวเองสูง แม้จะดูนุ่มนวล
แสงไฟสีอุ่นสลัวสะท้อนพื้นผิวหินอ่อน กระจกบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองที่ส่องประกายอยู่ไกลออกไป
เธอเผลอกลั้นหายใจ มือเรียวถือกล่องเค้กไว้แน่น เหมือนมันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึก ‘ไม่หลงทาง’
กึก…เสียงรองเท้าเธอดังเบาๆ ในพื้นที่กว้าง ทุกก้าวของเธอ…ชัดเกินไป
สายตากวาดมองรอบห้องอย่างระวังก่อนจะหยุดลงที่ร่างสูงของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่
แสงไฟเมืองด้านนอกโอบล้อมเงาของเขาไว้ จนดูเหมือนเงาเป็ส่วนหนึ่งของความมืดนั้น
ลลินเม้มปากเล็กน้อย “คุณคิณณ์…” เสียงของเธอเบาแต่ชัดพอในความเงียบ
ไม่มีคำตอบ มีเพียงเงาของเขาขยับเล็กน้อย เหมือนรู้ว่าเธออยู่ตรงนี้แล้ว
ลลินก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว “คุณทานข้าวหรือยังคะ” คำพูดเรียบง่าย แต่กลับทำให้บรรยากาศนิ่งลงอีก
เงาของเขาหยุดนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา และในวินาทีนั้นสายตาของทั้งสองก็ประสานกัน
“ทำไม” คำถามสั้นๆ ตรงกลับไป
ลลินชะงัก “ก็…ถ้ายังไม่กิน ลิน”
เธอยกกล่องเค้กขึ้นเล็กน้อย “เผื่อจะกินรองท้องได้ค่ะ” เงียบ
คิณณ์มองเธออยู่นานก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ฉันไม่กินของหวานตอนดึก” คำตอบเหมือนปฏิเสธ
แต่ลลินกลับไม่ถอย “งั้น…เก็บไว้กินพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ”
คิณณ์หรี่ตาลงเล็กน้อย “เธอชอบยุ่งเื่ของคนอื่นแบบนี้หรอ”
คำถามนั้นคม แต่ลลินเพียงส่ายหัวเบาๆ “เปล่าค่ะ”
เธอมองเขาตรงๆ “แค่ไม่อยากให้คุณหิว” ประโยคสั้นๆ แต่กลับทำให้บางอย่างในบรรยากาศ…เปลี่ยนไป
คิณณ์นิ่ง สายตาที่เคยเ็า กลับมีบางอย่างสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าเล็กน้อย
“วางไว้ตรงนั้น” เสียงยังเรียบเหมือนเดิม แต่ไม่แข็งเหมือนตอนแรก
ลลินยิ้มจางๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะก้าวไปวางกล่องเค้กลงอย่างเบามือ
และในความเงียบของเพนท์เฮ้าส์ คำถามง่ายๆ เพียงคำถามเดียว กลับทิ้งบางอย่างไว้…มากกว่าที่คิด
หลังจากวางกล่องเค้กบนเคาน์เตอร์ ความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
ลลินก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเบาๆ “งั้นลินขอตัวนะคะ”
คิณณ์ไม่ได้ตอบ เพียงพยักหน้าสั้นๆ
เธอหันหลังเดินออกไปช้าๆ ฝีเท้าเบาแทบไม่มีเสียง ผ่านโถงกว้างของ ‘The Apex Penthouse’ ไปยังห้องอีกฝั่งที่ถูกจัดไว้ให้
ประตูห้องของเธอเปิดออก แสงไฟอุ่นๆ ภายในต่างจากบรรยากาศเย็นของด้านนอกเล็กน้อย ลลินก้าวเข้าไป ก่อนจะหันกลับมามองอีกครั้ง ภาพของคิณณ์ยังคงยืนอยู่ตรงเดิมหน้ากระจกบานใหญ่…เพียงลำพัง เธอเม้มริมฝีปากนิดหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปิดประตู
แกร๊ก เสียงเบาๆ นั้น…เหมือนแบ่งโลกออกเป็สองฝั่ง อีกด้าน-อบอุ่น เรียบง่าย อีกด้าน-สูงส่ง เงียบ และโดดเดี่ยว
ภายในห้องของตัวเอง ลลินวางกระเป๋าลงช้าๆ ไหล่เล็กผ่อนคลายลงเล็กน้อย เหมือนพึ่งปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้นาน
“…” เธอเดินไปที่หน้าต่างๆ มองออกไปยังวิวเดียวกับเขา แต่ความรู้สึก…กลับต่างกัน
ในขณะที่อีกห้องหนึ่ง คิณณ์ยังคงยืนอยู่หน้ากระจก สายตาเหลือบมองไปที่กล่องเค้กบนเคาน์เตอร์ นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหา มือหยิบมันขึ้นมาอย่างช้าๆ ทั้งเพ้นท์เฮ้าส์ยังคงเงียบเหมือนเดิม
แต่คืนนี้ ความเงียบนั้นอาจจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
แสงเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ตกกระทบเคาน์เตอร์หินอ่อนในครัว พื้นที่กว้าง เรียบหรู เครื่องครัวทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบ
ร่างเล็กในเสื้อผ้าสบายๆ ดูไม่เข้ากับความหรูรอบตัว แต่ทันทีที่เธอเริ่มขยับครัวที่เคยเงียบก็เริ่มมีชีวิต
เสียงน้ำไหลจากก๊อกดังเบาๆ ผักถูกล้างอย่างตั้งใจ
เธอหยิบมีดขึ้นหั่นผักเป็ชิ้นเล็กๆ อย่างคล่องแคล่ว จังหวะมือสม่ำเสมอ ราวกับคุ้นเคยกับสิ่งนี้มานาน
ตึก…ตึก…ตึก…เสียงมืดกระทบเขียงดังเป็จังหวะนุ่นๆ
ลลินแอบยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะตั้งกระทะลงบนเตา ฟู่~เสียงไฟติดขึ้น น้ำมันถูกเทลงไปบางๆ ไม่นานก็เริ่มส่งเสียงซู่เบาๆ
เธอใส่วัตถุดิบลงไปทีละอย่าง กลิ่นหอมเริ่มลอยขึ้นอย่างช้าๆ กลิ่นกระเทียม กลิ่นข้าว กลิ่นอาหารที่ทำให้รู้สึกถึงความเป็บ้าน
ลลินคนตะหลิวเบาๆ ไหล่เล็กขยับตามจังหวะ “เรียบร้อย…” เธอพึมพำกับตัวเอง
ข้าวสวยร้อนๆ ถูกตักอย่างพอดี กับข้าวถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย มือเรียวกำลังจัดข้าวลงในกล่องอย่างตั้งใจ เธอหยุดมองเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ “น่าจะพอกินได้…” เสียงพึมพำเบาๆ ของตัวเอง ลลินหยิบฝาปิดกล่อง ค่อยๆ ปิดลงอย่างระมัดระวัง ตั้งใจเกินกว่าจะเป็แค่อาหารธรรมดา
เธอหันไปหยิบน้ำเพิ่ม แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับบางอย่าง
ถังขยะมุมครัว ฝาถูกเปิดแง้มไว้นิดหนึ่ง และในนั้นกล่องเค้กกล่องเดียวกับที่เธอเอามาให้เมื่อคืน
ลลินนิ่งเหมือนเวลาหยุดไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตจ้องมองอยู่แบบนั้น ไม่ขยับ…ไม่พูดอะไร
ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาเงียบๆ ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็ความรู้สึกเล็กๆ ที่จุกอยู่ตรงกลางอก
“…” เหมือนเข้าใจ…ทั้งที่ไม่อยากเข้าใจ
ลลินเบือนสายตาออก หันกลับมาที่กล่องข้าวตรงหน้า มือยังคงขยับต่อ แต่ช้าลงเล็กน้อย เธอหยิบช้อนวางลงไปข้างใน จัดทุกอย่างให้เรียบร้อยเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยน ยกเว้น…แววตา
“ไม่เป็ไร…” เสียงของเธอยังนุ่ม แต่เบาลงกว่าก่อนหน้านี้
ลลินยกกล่องข้าวขึ้นวางไว้บนเคาน์เตอร์ ก่อนจะหลับตาแค่เสี้ยววินาที แล้วลืมตาขึ้นมาใหม่ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
และที่ทางเดินด้านนอก มีใครบางคนหยุดฝีเท้า เพียงเพราะกลิ่นนั้น กลิ่นที่ ‘ไม่ควรอยู่ที่นี่’
ย้อนกลับไป…
การแต่งงานของคิณณ์ และลลินไม่ได้เริ่มต้นด้วยความรัก แต่มันเริ่มมาจาก ‘ข้อตกลง’ และหลังจากวันจดทะเบียน…ทั้งคู่ก็ต้องย้ายเข้ามาอยู่ในเพนท์เฮ้าส์เดียวกัน แต่คำว่า ‘อยู่ด้วยกัน’ กลับไม่ได้หมายความว่า ‘ใช้ชีวิตร่วมกัน’
วันแรกของการใช้ชีวิตร่วมกัน เพนท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมืองกว้างขวางเสียจนความเงียบยิ่งฟังดูเด่นชัด
ลลินยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น มือกำกระเป๋าเดินทางแน่น สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่คุ้นเคย
เสียงประตูเปิดออก คิณณ์เดินเข้ามาพร้อมสูทสีเข้มหลังกลับจากบริษัท เขาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางของเธอเพียงแวบเดียว ก่อนเดินผ่านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คุณกลับมาแล้วหรอคะ” ลลินเอ่ยทักอย่างสุภาพ
“…” ไม่มีคำตอบ
คิณณ์ถอดนาฬิกาวางบนเคาน์เตอร์บาร์ ก่อนเดินตรงไปยังห้องทำงาน
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เขาเดินออกมาอีกครั้ง สายตาเหลือบเห็นหญิงสาวยังคงนั่งที่เดิม
“มีอะไร” คิณณ์เดินผ่านเธอไปอีกครั้ง ก่อนหยุดฝีเท้า โดยไม่หันกลับมา
“ห้องเธออยู่ฝั่งโน้น”
“ห้องฉันอยู่ฝั่งนี้”
“ถ้าไม่มีธุระ”
“ไม่ต้องเข้าห้องฉัน”
“อีกเื่”
“เธออยู่ของเธอไป ไม่ต้องสนใจฉัน” คำพูดนั้นเ็าเสียจนลลินได้แต่พยักหน้า
“ค่ะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
หลังจากนั้น เสียงประตูห้องนอนของคิณณ์ก็ปิดลง ทั้งให้เพนท์เฮ้าส์ทั้งชั้นตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
เช้าวันแรก ลลินตื่นั้แ่หกโมงเช้า เธอทำอาหารเช้าง่ายๆ วางไว้บนโต๊ะ จัดจานเรียบร้อย ก่อนนั่งรอเงียบๆ
ประมาณเจ็ดโมง เสียงประตูห้องนอนของคิณณ์เปิดออก ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวเดินออกมา ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัทพ์ในมือถือ
เขาเดินผ่านโต๊ะอาหาร ผ่านลลิน เหมือนไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนั้น
“คุณคิณณ์…” ลลินเรียกเบาๆ เขาหยุดเพียงเสี้ยววินาที แต่ไม่ได้หันมา
“มีอะไร”
“ลินทำอาหารเช้าไว้ค่ะ”
“…”
“ถ้าคุณยังไม่ได้ทาน…”
“ไม่กิน” ตอบเพียงสองคำ ก่อนเดินไปหยิบกุญแจรถ ลลินรีบถามต่อ
“แล้ว…”
“คุณจะกลับกี่โมงคะ”
คิณณ์เงียบ ก่อนตอบโดยไม่แม้แต่จะมองหน้า “ไม่รู้”
ประตูปิดลง เสียงฝีเท้าหายไป อาหารบนโต๊ะยังคงอุ่น แต่ไม่มีคนแตะต้อง
เย็นวันนั้น เกือบสี่ทุ่ม เสียงประตูดังขึ้นอีกครั้ง คิณณ์เดินเข้ามา สีหน้าเหนื่อยล้า เขาเห็นลลินนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา
“กลับมาแล้วหรอคะ”
“…” ไม่มีคำตอบ ลลินลุกขึ้น
“ลินอุ่นข้าวให้นะคะ”
“ไม่ต้อง”
“ฉันกินมาแล้ว”
“ค่ะ” หญิงสาวยิ้มบางๆ ก่อนนั่งลงที่เดิม
คิณณ์เดินเข้าห้องทันที ไม่มีแม้แต่บนสนทนาเพิ่มเติม
วันต่อมา ลลินลองเปลี่ยนวิธี เธอไม่ถามเื่งาน ไม่ถามเื่เวลา แค่ถามธรรมดา
“วันนี้เหนื่อยไหมคะ” คิณณ์เปิด MacBook สายตาไม่ละจากหน้าจอ
“ปกติ”
“อากาศวันนี้ฝนตก…”
“อืม”
“ลินว่าจะ…”
“ถ้าไม่มีเื่สำคัญ” เขาพูดแทรกขึ้น ก่อนเงยหน้ามองเธอเป็ครั้งแรกของวัน
“ฉันอยากอยู่เงียบๆ”
ลลินนิ่งไป ก่อนพยักหน้า “ขอโทษค่ะ” ั้แ่นั้นมาเธอแทบไม่ชวนเขาคุยอีกเลย
หลายวันต่อมาภาพเดิมยังคงเกิดขึ้นซ้ำๆ ลลินตื่นแต่เช้า ทำอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ อาหารที่เธอทำไม่เคยถูกแตะต้อง บางวันเธอทำข้าวกล่องไว้ หวังว่าเขาจะนำไปทานที่บริษัท แต่ตอนเย็นกลับมาพบว่ามันยังวางอยู่ตรงที่เดิม
แม้กระดาษโน๊ตใบเล็กที่เขียนว่า ‘ทานข้าวด้วยนะคะ’ ก็ไม่เคยถูกเปิดอ่าน
ความเฉยชา และการไม่ใส่ใจของเขา กลับทำให้ระยะห่างระหว่างคนสองคนกว้างกว่าห้องทั้งเพนท์เฮ้าส์เสียอีก
ลลินจึงค่อยๆ เรียนรู้ที่จะไม่ถาม ไม่รอ ไม่คาดหวัง เธอใช้ชีวิตอยู่ในที่เดียวกันกับผู้ชายคนหนึ่ง แต่ต่างคนต่างเหมือนเป็เพียง ‘คนแปลกหน้า’
เพนท์เฮ้าส์หรูที่มีพื้นที่กว่าสี่ร้อยตารางเมตร กลับเงียบราวกับอยู่เพียงคนเดียว ทั้งคู่ทานข้าวคนละเวลา ออกจากบ้านคนละเวลา และกลับคนละเวลา
บางวัน…ลลินไม่เห็นหน้าคิณณ์เลยด้วยซ้ำ
ลลินเริ่มรู้สึกว่า ผู้ชายคนนี้อยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ แต่กลับไกลเสียนิ่งกว่าคนแปลกหน้า เขาไม่ได้ใจร้าย แต่ความเ็า การตอบเพียงคำสั้นๆ และกำแพงที่มองไม่เห็น ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิตอยู่คนละโลกกับเขา
ในโลกของคิณณ์…มีแต่งาน และความรับผิดชอบ
ส่วนในโลกของลลิน…มีเพียงความเงียบ และความพยายามที่จะอยู่ร่วมบ้านกับผู้ชายที่ไม่เคยเปิดประตูหัวใจให้เธอเลยแม้แต่น้อย
39K
