โซ่รักตรวนร้าย

        12.30 น.

        ก๊อกๆๆ

        "เที่ยงแล้วไปทานข้าวกันค่ะรัน"

        รัชนกเข้ามาตามพารันไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันเพราะเธอได้จองร้านเอาไว้แล้วนานๆทีพารันจะอยู่บริษัทเพราะปกติจะต้องพบปะลูกค้า

        "ครับ"

        พารันลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกไปพร้อมกับรัชนก

        "เธอ"

        รัชนกหน้าเสียเมื่อเห็นวิวาห์รินทร์อยู่ที่นี่

        "สวัสดีค่ะคุณนก"

        วิวาก์รินทร์เห็นรัชนกเธอก็รีบยกมือไหว้เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยร่วมงานกัน

        "เธอมาเป็๲เลขาผมน่ะครับ"

        พารันบอกกับรัชนกให้หายข้องใจ

        "ได้ยังไงคะ"

        รัชนกขมวดคิ้วเป็๞ปมเธอคิดว่าหญิงสาวจะหายไปจากชีวิตพารันแล้วเสียอีก

        "เดี๋ยวเราค่อยคุยกันตอนทานข้าวดีกว่าครับ...ส่วนคุณก็เสร็จเมื่อไรก็ทานข้าวได้นะ"

        พารันหันมาเอ่ยกับวิวาห์รินทร์ที่ก้มหน้าก้มตาจัดห้องอยู่แล้วเดินออกไป

        ร้านอาหารxxx

        "เธอมาทำงานให้คุณได้ยังไงคะ"

        เมื่อมาถึงร้านอาหารแล้วรัชนกก็โพล่งถามถึงดรื่องวิวาห์รินทร์ทันที

        "ผมไม่รู้ว่าเธอกลับมาไทย๻ั้๹แ๻่เมื่อไรเธอบังเอิญรู้จักกับแม่ผมแม่ผมเลยชวนเธอมาทำงานด้วย"

        เ๹ื่๪๫นี้พารันก็ไม่คิดว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้เหมือนกัน

        "แล้วรันไม่ได้สนใจเธอแล้วใช่มั้ยคะ"

        รัชนกมองหน้าพารันด้วยสีหน้าค่อนข้างกังวล

        "คนที่หักหลังผมจะสนใจทำไม"

        พารันพูดด้วยท่าทีไม่ได้สนใจอะไรแต่สายตาของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อยแต่ก็ไม่ให้คนที่อยู่ด้วยจับสังเกตุได้

        "ดีแล้วล่ะค่ะ...เอ่อรันคะ"

        รัชนกจับมือชายหนุ่มขึ้นเธอตัดสินใจว่าเธอจะต้องทำอะไรบางอย่างแล้วจัรอเล่นตัวอยู่แบบนี้ไม่ได้

        "ครับ"

        พารันมองหน้ารัชนกด้วยท่าทีสงสัยว่าเธอจะพูดอะไรกับเขา

        "จะว่าอะไรนกมั้ยถ้านกจะบอกว่านกคิดกับรันมากกว่าเพื่อน...คิดมานานแล้วด้วย"

        รัชนกมองหน้าพารันอย่างจริงจังหากเธอปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปกลัวว่าพารันจะกลับไปหาวิวาห์รินทร์จนได้

        "ผมว่าเราเป็๲เพื่อนกันแบบนี้จะดีกว่านะนก..."

        พารันเงียบอึ้งไปครู่หนึ่งเขาไม่อยากจะให้หญิงสาวคิดไปไกลจึงขอตัดไฟ๻ั้๫แ๻่ต้นลมเสียตอนนี้

        ซึ่งมันก็ทำให้บรรยากาศที่โต๊ะอาหารตอนนี้ดูอึมครึมผิดปกติ

        13.30 น.

        "เรียบร้อยดีนี่...หืม..วิ"

        พารันกลับเข้ามาในออฟฟิศใน๰่๥๹บ่ายเขามองไปรอบๆห้องเห็นว่ามันเรียบร้อยดีจึงพยักหน้าพึงพอใจเบาๆแต่ไม่ยักจะเห็นหญิงสาวคราแรกคิดว่าเธอไปทานข้าวแต่พอจะเข้ามานั่งที่เก้าอี้กลับเห็นว่าเธอล้มพับอยู่ข้างๆเก้าอี้ไม่มีสติไปแล้ว

        ครู่ต่อมา

        หลังจากที่พารันเห็นวิวารินทร์เป็๞ลมไปเขาจึงรีบอุ้มเธอมานอนที่โซฟาและเรียกคนมาปฐมพยาบาลอย่างรวดเร็ว

        "ทำไมหนูวิเป็๲ลมเป็๲แล้งแบบนี้ล่ะตารัน"

        ราณีเข้ามาดูหญิงสาวด้วยความเป็๞ห่วงทั้งขมวดคิ้วถามลูกชายเธอว่าเ๹ื่๪๫นี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร

        "คือ..ผมแค่ให้เธอจัดพวกเอกสารแล้วก็ทำความสะอาดห้องน่ะครับ"

        พารันตอบทั้งก้มมองวิวารินทร์ด้วยความเป็๞ห่วง

        "อะไรนะ...นี่แม่ให้หนูวิมาเป็๲เลขานะตารันไม่ใช่ให้มาเป็๲แม่บ้าน"

        ราณีตำหนิลูกชายเธออย่างไม่พอใจ

        "ผมก็แค่อยากจัดห้องนี้ให้มันเรียบร้อยไม่คิดว่าวิ..เอ่อเธอจะเป็๲ลมไปนี่ครับ"

        พารันไม่คิดว่าการหมายที่จะแกล้งหญิงสาวของเขานั้นทำให้เธอเป็๞หนักขนาดนี้ทั้งเกือบเอ่ยคำพูดที่ดูสนิทสนมออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจทำเอาราณีมองลูกชายเธออย่างแปลกใจ

        "อืม...คุณน้า"

        วิวารินทร์ค่อยๆขยับตัวลุกนั่งเมื่อรู้สึกตัว

        "ค่อยๆลุกนะหนูวิ...เป็๲ยังไงบ้าง"

        ราณีรีบประคองหญิงสาว

        "วิ...เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ"

        วิวารินทร์ไม่คิดว่าร่างกายของเธอจะอ่อนแอจนเป็๞ลมไปได้ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็เคยทำงานที่หนักกว่านี้

        "ตาลันนี่ก็จริงๆเลยงั้นวันนี้หนูวิกลับไปพักก่อนเถอะนะ"

        ราณีหันไปต่อว่าลูกชายเธออีกรอบและเห็นว่าวันนี้หญิงสาวควรจะได้พัก

        "วิยังทำงานไหวค่ะคุณน้า"

        วิวารินทร์ไม่อยากให้การทำงานวันแรกของเธอถูกมองว่าเป็๞เด็กเส้นแล้วยังสำออย

        "ได้ยังไง..ตาลันเราเป็๲คนก่อเ๱ื่๵๹ไปส่งหนูวิที่โรงแรมxxxเดี๋ยวนี้เลย"

        ราณีไม่ยอมให้หญิงสาวทำงานต่อแน่นอนและให้คนที่ทำให้เกิดปัญหารับผิดชอบเ๹ื่๪๫นี้

        "เอ่อ..วิกลับ..อ"

        วิวารินทร์ตั้งท่าปฏิเสธ

        "เดี๋ยวผมจะไปส่งเธอเดี๋ยวนี้ครับ"

        เมื่อเห็นว่าหญิงสาวจะปฏิเสธเขาจึงรีบรับปากคนเป็๞แม่ทันที

        ชั่วโมงต่อมา

        พารันพาวิวารินทร์นั่งรถสปอร์ตคันหรูของเขามาส่งเธอที่โรงแรมที่พักตลอดทางทั้งคู่ต่างก็ไม่พูดไม่จาอะไรกันหญิงสาวเองยังแทบจะไม่มองหน้าชายหนุ่มด้วยซ้ำทำให้พารันแอบเคืองในใจเบาๆ

        "ขอบคุณนะคะที่มาส่ง"

        เมื่อชายหนุ่มมาส่งเธอถึงหน้าห้องวิวารินทร์ขอบคุณเขาเสร็จก็หมายจะปิดประตูหนีหน้าเขาทันทีแต่อีกฝ่ายก็ดันแทรกตัวเข้ามาในห้องเธอหน้าตาเฉย

        "เดี๋ยว...ไม่สบายมากหรือป่าว"

        พารันเห็นว่าหน้าหญิงสาวซีดเปใผือดผิดปกติหากเธอไม่สบายมากเขาจะรีบพาเธอไปโรงพยาบาลเพพราะณุ้สึกผิดที่ใช้งานเธอจนเป็๲ลมเช่นกัน

        "ฉันไม่เป็๞อะไรค่ะคุณกลับไปเถอะแค่นี้ก็รบกวนคุณมากพอแล้ว"

        วิวารินทร์ส่ายหัวเบาๆทั้งเอ่ยไล่เขากลับ

        "อยู่ที่นี่กับใคร"

        พารันขมวดคิ้วเป็๲ปมไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่อยากอยู่ใกล้เขานักหนาหรือว่าในห้องนี้มีใครอยู่กับเธอด้วย

        "คนเดียวค่ะ"

        วิวารินทร์ตอบกลับเสียงอ่อนตอนนี้เธออิดโรยอยู่มากคำถามของชายหนุ่มทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังจะหาเ๱ื่๵๹เธออีกแน่นอน

        "แม่ผมให้คุณอยู่ฟรีกินฟรีก็แค่คุณอย่าพาคนนอกเข้ามานอนล่ะเดี๋ยวแม่ผมจะเปลืองหนักกว่าเดิม"

        พารันอดที่จะพูดประชดประชันหญิงสาวไม่ได้

        "มั่นใจได้ค่ะว่าฉันไม่ทำแบบนั้นแน่นอนเพราะฉันรู้ว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ"

        วิวารินทร์มองหน้าชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ

        "รู้ว่าอะไรควรทำไม่ควรทำงั้นหรอ...นอนกับผัวตัวเองไม่กี่วันก็ไปมั่วกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้สมควรงั้นหรอ..สกปรก"

        เมื่อได้ยินคำว่ารู้ว่าอะไรควรไม่ควรพารันถึงกับกัดฟันกรอดทั้งนึกถึงเ๱ื่๵๹ราวที่ผ่านมาและเกิดโมโหขึ้นจนขาดสติทำให้พ่นคำดูถูกใส่เธอ

        "หยุดพูดจาน่าเกลียดใส่ฉันด้วยค่ะไม่อยากฟัง...ก่อนจะว่าคนอื่นดูตัวเองก่อนนะคะ"

        วิวารินทร์ค้อนขวับใส่ชายหนุ่มคำที่เขากล่าวหาเธอไม่ต่างอะไรจากการกระทำที่เขาทำเลย

        "วิ.."

        พารันโมโหจนบีบแขนเล็กของหญิงสาวอย่างไม่รู้ตัว

        "อืม...อุบ.."

        วิวารินทร์รู้สึกคลื่นไส้มาดื้อๆเธอจึงรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียน

        ................

        ทั้งรักทั้งแค้นก็ประชดกันเก่งแบบนี้ล่ะเนอะ