ตอน 5 พิสูจน์ใจ
"พระสนมฟาง...เชิญด้านนี้เ้าค่ะ"
"ว้าว...ที่นี่สวยงามมาก"
"ที่นี่คือตำหนักจางจ้าวลิ่วเป็ตำหนักที่พระสนมฟางต้องพำนักอยู่
"นี่คือบ้านข้าอย่างนั้นหรือแล้วทำไมข้าไม่ได้อยู่กับอี้เทียนล่ะ"
"เรียนพระสนม รัชทายาทมีราชกิจมากมายมิอาจอยู่ร่วมตำหนักเดียวกันกับนางสนมได้หากองค์รัชทายาท้าท่านจะเสด็จมาภายหลัง"
"ตันหยาง ที่นี่ชักดูไม่น่าสนุกเหมือนที่ข้าคิดไว้เลย"
"ก็ข้าเตือนเ้าแล้ว...เ้าไม่เชื่อข้าเองนี่นา"
"พระสนม..วันนี้ท่านพักผ่อนให้เต็มที่ฝ่าาประกาศราชโองการให้ท่านเป็สนมขององค์รัชทายาทแล้ว...รุ่งเช้า...บ่าวจะมารับใช้ท่านพาท่านเข้าคำนับน้ำชาทำความเคารพต่อไทเฮา"
"อืมๆ เ้าไปเถอะ"
ตงฟาง...เดินวนไปมาอยู่ในตำหนักจางจ้าวลิ่วอยู่ครู่หนึ่งก็ถอนหายใจออกมา
"ตำหนักดูกว้างใหญ่ งดงาม โอ่อ่าน่าตื่นตาตื่นใจ...แต่ข้าอยู่ที่นี่ผู้เดียว มันก็ยังดูออกจะเงียบเหงาไปเสียหน่อย...เห้อน่าเบื่อจริงๆ"
"เอ๋... ข้าคิดเื่สนุกๆออกแล้วสิ"
"อะไรของเ้าอีกล่ะให้ภูติแครอทอย่างข้าได้พักผ่อนเสียบ้างเถอะ"
"งั้นเ้าก็พักผ่อนอยู่ตำหนักก็แล้วกัน..วันนี้มิต้องติดตามข้า"
"ตันหยาง ข้าจะไปเที่ยวตลาดในเมือง เ้าไม่สนใจไปกับข้าจริงๆหรือ"
ทันทีที่พูดจบ งูขาวตงฟางก็แอบออกจากวัง...ไปที่ตลาด...
"ว้าว แบบนี้สิถึงจะสนุกวังนั่นน่าเบื่อจะตายไป...ข้าอยู่ที่นั่นแค่วันเดียวก็เบื่อจะแย่...อี้เทียนอยู่มาั้แ่เด็กคงจะเบื่อมากสินะ"
งูขาวแสนซนเดินเที่ยวเล่นไปทั่วทั้งเมือง.. กระทั่งเดินผ่านหอคณิกาป๋ายเริ่น...นางต้องสะดุดตาเมื่อพบว่าที่นี่มีชายหนุ่มมากมายเดินเข้าออกไม่ขาดสาย
"เอ๋...ที่นี่คือสถานที่อะไรกันช่างน่าสนใจนัก"
ตงฟางจะเดินเข้าหอคณิกาป๋ายเริ่น...
ถูกผู้เฝ้าประตูไถ่ถาม
"เอ๋...แม่นางคนงาม เ้ามาที่หอคณิกาจะมาตามสามีใช่หรือไม่"
"ไม่ ข้าไม่ได้มาตามสามี...สามีของข้าอยู่ในวังหลวงโน่น ไม่มีเวลาสนใจข้าหรอก"
"ข้าเห็นว่าร้านของเ้าดูน่าสนใจข้าอยากเข้าไปชมสักหน่อย"
"งั้นเชิญแม่นางเข้าด้านใน"
ทันทีที่อวิ๋นตงฟางเดินเข้าไปในหอคณิกาทุกสายตาต่างต้องจับจ้องมาที่นาง"
"แม่นางผู้นี้เป็ใครกัน ข้ามิเคยเห็นหน้านางเลยต้องไม่ใช่คนเมืองนี้แน่ๆ "
"ดูนั่นสินางรูปโฉมงดงามราวกับว่ามิใช่มนุษย์...เหมือนเทพธิดาตกจาก์"
มู่หรงเซียว (เถ้าแก่หอคณิกาป๋ายเริ่น)บุตรชายคนโตของเสนาบดีมู่อู๋กวง แห่งสกุลมู่
*สกุลมู่ เป็สกุลที่ร่ำรวยโอ่อ่าที่สุดในเมืองเก่งเื่ค้าขาย เป็ที่นับหน้าถือตาของชาวเมือง
มู่หรงเซียว(พระรอง) ยืนมองนางจากชั้นบนสุดของหอคณิกา ด้วยสายตาแพรวพราว...
มืออีกข้างถือพัดคู่ใจ สะบัดขึ้นลงเบาๆเป็ท่วงทำนอง....
"นายท่าน แม่นางผู้นี้ดูน่าสนใจนักแขกในร้านต่างจับจ้องไปที่นาง..หากได้นางมาเป็หญิงสาวรับใช้หอคณิกาของเรานายท่านคงทำเงินได้ไม่น้อย บ่าวจะรีบไปจัดการจับกุมตัวนางเดี๋ยวนี้"
มู่หรงเซียว ยกมือขี้น พร้อมกับพูดว่า...
" ไม่นางไม่เหมาะที่จะเป็สาวรับใช้ในร้านของข้า...นางเหมาะที่จะเป็นายหญิงของพวกเ้า"
"พวกเ้า อย่าทำให้นางใแตกตื่นจงให้นางสุขสำราญมากที่สุดในแดนนี้"
มู่หรงเซียวลูกเล่นแพรวพราว...เขาเฝ้าจับตาดูตงฟางอยู่ตลอดเวลา...ยิ่งเฝ้ามองยิ่งทำให้หลงใหลในตัวนางคล้ายต้องมนต์สะกด... มู่หรงเซียวทนไม่ไหว..กลัวนางจะหลุดมือไป...แกล้งเนียนเดินไปเบียดเสียนกับผู้คนด้านล่างเดินชนตงฟางน้อยจนเสียหลัก... แกล้งล้มไปชนขอบโต๊ะจนได้เื
"นี่ท่าน!! ท่านเป็อะไรหรือไม่ ข้าชนเ้าข้าไม่ได้ตั้งใจ"
"อ๊ะ เ้ามีเื ข้าชนเ้าเบาๆทำไมเ้าดูเจ็บหนักขนาดนั้นล่ะ"
"ข้าร่างกายอ่อนแอ แต่ไม่เป็ไร ข้าไม่เป็ไรแม่นางไปเถอะ"
ตงฟางพึมพำในใจ
"พวกมนุษย์อ่อนแอเกินไป แม้กระทั่งชาย"
"บนโลกนี้จะมีผู้ใดแข็งแกร่งเท่าอี้เทียนไหมนะ "
"คุณชาย ให้ข้าได้ประคองท่านเถอะที่นั่งของท่านอยู่ตรงไหน ข้าจะพาท่านไป"
"เช่นนั้นข้าไม่ขอเกรงใจแม่นางแล้ว...รบกวนท่านแล้วๆ"
"ที่นั่งของข้าอยู่ชั้นบนสุด ท่านยังยินดีจะพาข้าไปหรือไม่"
"อืม ได้สิ..."
ตงฟางค่อยๆประคองพามู่หรงเซียวขึ้นไปยังห้องพักโล่งๆ...
"อืม...ดูท่าทางของเ้าเจ็บหนักอยู่เหมือนกันนะ...งั้นข้าจะรักษาเ้าเอง"
ตงฟางร่ายพลังเวทย์เอามือน้อยๆไปประกบแผลที่อยู่บนใบหน้าของมู่หรงเซียว...เพียงชั่วพริบตาเดียว แผลของมู่หรงเซียวก็หายดี เหมือนไม่เคยเป็แผลมาก่อนผิวพรรณดูเรียบเนียนเสมอกัน
"นี่ท่านทำได้อย่างไร"
มู่หรงเซียวเริ่มครุ่นคิดในใจ...แม่นางผู้นี้น่าสนใจมากกว่าที่ข้าคิดไว้ นางต้องไม่ธรรดาแน่...สาวงามที่เก่งกาจเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง เช่นนั้นข้ายิ่งไม่ควรจะปล่อยให้นางหลุดมือไป
มู่หรงเซียวที่ร้ายกาจพยายามชวนนางคุยสั่งให้เด็กเอาเหล้าและอาหารมากมายมาวางไว้บนโต๊ะ
ทั้งสองกินดื่มด้วยกันอย่างสนุกสนานเฮฮา...จนตงฟางลืมเลือนเวลา...ตอนนี้เป็เวลาเกือบจะพลบค่ำแล้ว...
ตงฟางเองก็เริ่มที่จะเมามายจนไม่ได้สติ...
มู่หรงเซียวใช้โอกาสนั้นอุ้มร่างที่น่าถนุถนอมของนางขึ้นเตียงที่จัดเตรียมเอาไว้....ห่มผ้าให้นางเป็อย่างดี...
มู่หรงเซียวนั่งอยู่ข้างเตียงเฝ้ามองนางอยู่อย่างนั้นเขาค่อยๆจับจ้องไปใบหน้าของนางไปทีละส่วน..ั้แ่คิ้ว ตา จมูก ปาก
"ข้ามู่หรงเซียวชั่วชีวิตนี้นับว่าเห็นสาวงามมากหน้าหลายตาแต่มิเคยเห็นผู้ใดงดงามเช่นเ้ามาก่อน"
"หากข้าได้เ้า จะดีแค่ไหนกันนะ"
ยิ่งได้ใกล้ชิดนางมากเท่าไหร่...มู่หรงเซียวก็ยิ่งคลั่งไคล้นางมากขึ้นเท่านั้น
ณ ตำหนักจางจ้าวลิ่ว
ในขณะเดียวกัน
"เรียนพระสนม... องค์รัชทายาทเสด็จ..."
"เอ๋...ทำไมตงฟางไม่มีเสียงตอบรับข้า"
"หรือนางจะเป็อะไรไป... "
อี้เทียนรีบเปิดประตูเข้าไปด้วยความร้อนใจ...เห็นแต่ภูติแครอทนอนกรนอยู่...อี้เทียนคว้าตัวภูติแครอทน้อยตันหยางขึ้นมาด้วยความใ
"เ้าแครอทจอมี้เี...ข้าสั่งให้เ้าติดตามนางและคอยรายงานข้า..บัดนี้เ้ามานอนี้เี...มันใช้ได้ที่ไหนกัน"
"นางอยู่ที่ไหน.."
"นางบอกว่านางแค่จะไปเที่ยวเล่นที่ตลาด"
"นี่นางออกนอกวังหรือ !!!แย่แล้วหากท่านแม่รู้เข้าคงเป็เื่แน่...ในยามพลบค่ำเช่นนี้นางยังมิกลับมาอีกหรือ ข้าเกรงว่าจะเกิดเื่กับนาง"
"จะเกิดเื่กับนาง หรือนางจะไปสร้างเื่กันแน่ท่านลองคิดดูให้ดี"
"อืม.... ก็ทั้งสองอย่างนั้นแหละ"
ชิงอี้เทียนมิรอช้า รีบออกตามหานางหาอยู่หลายชั่วยามก็ไม่พบ...กระทั่งอี้เทียนเดินผ่านหน้าหอคณิกาได้ยินเสียงชายหนุ่มมากมายลือถึงสาวงามที่ยากจะหาผู้เปรียบได้ เพียงเท่านั้นแหละอี้เทียนรู้ทันทีว่าสาวงามที่ทุกคนกล่าวขาน คือตงฟางแน่
"สาวงามที่พวกท่านว่า นางอยู่ที่ใด"
"นางอยู่ในหอคณิกาป๋ายเริ่น... แม้นางจะงดงามเพียงใดคงไม่ตกทอดมาถึงพวกเราหรอก...ข้าเห็นนางขึ้นไปบนห้องหอของมู่หรงเซียวแล้ว"
อี้เทียนร้อนใจ....บุกเข้าไปในหอคณิกาสาวๆมากมายต่างรายล้อมดึงรั้งเขาไว้
"คุณชายขา คุณชายมาจากที่ใดคุณชายช่างหล่อเหลาเสียจริง"
"คุณชาย...คุณชายให้ข้าได้รับใช้ท่านในคืนนี้เถอะ"
อี้เทียนสะบัดมือสาวคณิกาพวกนั้นออก...พร้อมกับตะคอกอย่างแรง
"เอามือของพวกเ้าออกไปจากตัวข้าซะ...มิเช่นนั้นข้าจะหักมือพวกเ้าให้ขาด"
"ไอ๊หย๊า...คุณชายชอบความรุนแรงก็ไม่บอก...ข้าจะสนองให้ท่าน"
สาวคณิกาไม่รามือพยายามโอบล้อมจะพาอี้เทียนขึ้นห้องหอให้ได้...อี้เทียนทนมิไหวหักมือนางคณิกานางหนึ่งจนเคล็ด
"ข้าไม่ได้ล้อเล่น...หากยังไม่ถอยห่างจากข้า...ข้าจะหักมือแม่นางผู้นี้ซะ"
สาวคณิกาเริ่มหวาดกลัว...ค่อยถอยห่างแตกตื่นหนีไปไกล...นางคณิกานางหนึ่งรีบเอาเื่นี้ไปรายงานมู่หรงเซียว
"นายท่าน นายท่าน เกิดเื่แล้ว"
"เกิดเื่อะไร ข้าก็ไม่สน...ไสหัวไปให้ไกลอย่ามารบกวนข้าในเวลานี้ ข้าอยากใช้เวลาอยู่กับแม่นางผู้นี้ให้นานที่สุด"
"มีผู้สร้างความวุ่นวายอยู่เบื้องล่าง"
"เช่นนั้นเ้าก็ไปจัดการให้เรียบร้อยเื่นี้ไม่จำเป็ต้องถึงมือข้าหรอก"
ยังไม่ทันสิ้นเสียงรายงานของสาวคณิกา.... พรั่งงงงง!!!
เสียงชิงอี้เทียนถีบประตูห้องหอของมู่หรงเซียว เข้าไป...
373K
