หัสนัยประคองมิรานั่งกึ่งนอนอยู่ที่เบาะหลัง ส่วนั เบาะหน้าถูกปรับเอนเืท่วมตัว โยดาขับรถเร็วปานจะเหาะแต่หัสนัยกับคิดว่ามันช้าเหลือเกินรถแล่นมายังจอดหน้าห้องฉุกเฉิน บุรุษพยาบาลเข็นรถเข็นมาแต่ช้ากว่าหัสนัยที่อุ้มมิราเข้าไปข้างในห้องพร้อมกับ บอกพยาบาลเสียงดังลั่น
“ผมเป็หมอ” พยาบาลรีบเตรียมอุปกรณ์ ให้กับหัสนัย ัถูกเข็นเข้ามาบ้างคราวนี้เองที่โยดาสีหน้าเป็กังวล เผลอยกมือขึ้น ไหว้
“ท่านพ่อ อย่าทำให้เ้าั ต้องจากไปอย่างนี้เลย ลูกยังไม่ได้บอกลาและเขาเองก็ยังไม่ได้บอกลาสาวน้อยในดวงใจ” โยดาลงทุนขอร้องต่อพระพรหมหันหน้าไปทางศาลพระพรหมในโรงพยาบาล ใบหน้าเป็กังวลไม่สามารถปิดบังได้
หมอวิ่งวุ่นเมื่อัถูกเข็นเข้าไปในห้องโยดาเริ่ม วิตก เพราะปกติเคยเห็นแต่ว่าหากัมีแผล แผลของเขาจะหายเองในเวลาไม่กี่อึดใจ หรือว่าครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งเขาโดนหนักไปหน่อย สักพัก หมอออกมาบอกกับ โยดาว่าัสมอองกระทบกระเทือนอย่างแรง ทำให้สมองตาย ต้องใส่เครื่องช่วยหายใจในเมื่อสัญญาณชีพของผู้ป่วยยัง มีอยู่แต่สมองไม่ทำงานโยดาทรุดตัวนั่งกับโซฟาหน้าห้องฉุกเฉิน หลากหลายคำถามวิ่งวนในหัว
.jpg)
“นายต้องไม่เป็อะไร” โยดาถอนหายใจยาวเหยียด หากัจะหมดบาปก็คงเหลือเพียงเขาที่ต้อง อยู่ชดใช้บาปต่อไปเพียงลำพัง ชอบแต่ห้ามรัก เกลียดได้แต่ห้ามอาฆาตชั่วนิรันดร
158K
