เย็นของวันนั้นปลายฟ้าเพิ่งออกจากห้องแลปมาด้วยสภาพที่ค่อนข้างเหนื่อยเพราะเธอตั้งใจจะคิดสูตรน้ำหอมในรูปแบบที่เป็ตัวตนและเอกลักษณ์ของบริษัทให้มากที่สุดก่อนจะเปิดตัว
“ปลายฝน วันนี้ไปเที่ยวกันไม่ พี่ซันโทรมาชวนไปร้านเดิม”
“แกไปเหอะ วันนี้ฉันเหนื่อยอยากพักผ่อน”
“หว่า เพื่อน ๆ พี่ซันมากันครบเลยว่าจะแนะนำให้แกรู้จักบ้าง”ปลายฝนได้แต่มองบนที่เพื่อนเธอพยายามให้เธอมีแฟนตลอดเวลา
“ค่อยวันหลังก็แล้วกันนะ ฉันไปก่อนละยังไงแกก็ขับรถดี ๆ นะ”แล้วปลายฝนก็ขึ้นรถขับไปยังคอนโดของเธอเมื่อถึงคอนโดเธอก็ไปอาบน้ำเพื่อจะนอนเหมือนกับทุก ๆ วันระหว่างที่เธอกำลังลงครีบบำรุงผิวหน้าอยู่นั้น โทรศัพท์ที่บ้านของพ่อก็โทรเข้ามา
“สวัสดีค่ะ”
“ปลายฝนเหรอลูก”น้าจันทร์เรีกจากปลายสาย
“ค่ะน้าจันทร์”
“ปลายฝนทำอะไรอยู่ลูก จะนอนหรือยัง”
“เพิ่งอาบน้ำเสร็จค่ะน้าจันทร์มีอะไรหรือเปล่าค่ะ”
“น้าไม่มีอะไรหรอกจ๊ะแต่พ่อเราจะคุยด้วยนะ”
“เออ ปลายฝนทำไรอยู่ลูก”
“คิดถึงพ่ออยู่ค่ะพอดีเงินหมดแล้วอยากจะขอเงินพ่อหน่อย”ปลายฝนแกล้งอำพ่อ
“จะเอาเท่าไรละ พ่อยกให้หมดบัญชีเลย”
“หนูล้อเล่นค่ะพ่อ พ่อมีอะไรหรือเปล่าค่ะ”
“คือ...พ่อมีเื่อยากจะให้ฝนทำเพื่อพ่อสักเื่แล้วพ่อจะไม่ขออะไรจากฝนอีกเลย”
“ทำไมพ่อพูดอะไรแปลก ๆแบบนั้นค่ะอย่าบอกว่าพ่อป่วยเป็โรคร้ายแล้วใกล้จะตายแล้วนะ”
“แกแช่งพ่อเหรอยายฝน”
“หนูล้อเล่นน่าพ่อว่าไงค่ะมีอะไรบอกมาเถอะพ่อก็รู้ว่าหนูมีพ่อคนเดียวอะไรที่ทำเพื่อพ่อได้มีเหรอที่หนูจะไม่ทำ”
“ขอบใจลูกมากนะพี่ดีใจมากที่มีลูกอย่างหนูคืออย่างนี้วันนี้เพื่อนสนิทพ่อที่กรุงเทพโทรมาทวงสัญญาสมัยตอนเป็หนุ่มว่าถ้าลูกชายของมันกับลูกสาวพ่อโตขึ้น เราจะให้ลูกของเราแต่งงานกัน”
“อะไรนะพ่อ นี่มันปีไหนแล้วค่ะยังจะสัญญาอะไรแบบนั้นกันอีกเหรอ”
“ก็มันเมื่อ 20 ปีก่อนไงลูกจะช่วยทำตามสัญญาให้พ่อหน่อยได้ไม่”
“แล้วถ้าแต่งกันไปแล้วเกิดไปกันไม่ได้ละคะ”
“ก็เลิกแต่พ่อเชื่อว่าไม่มีผู้ชายคนไหนที่อยู่ใกล้ลูกพ่อแล้วจะไม่หลงรักลูกสาวพ่อหรอกนอกจากว่ตามันจะบอด”
“แหม อวยลูกสาวใหญ่เลยนะคะ หนูคงปฏิเสธไม่ได้สินะคะ”
“แต่ถ้าแต่งไปแล้วหนูอยู่กับเขาไม่ได้จริงๆ บ้านเรายังมีนะลูก”
“ค่ะพ่อว่าแต่คนที่หนูต้องแต่งงานด้วยเขาเป็ใครค่ะ”
“พศิน ธาดาศิริกุล ลูกชายคนเดียวของเ้าสัววันชัยและคุณหญิงแก้วตาเ้าของโรงแรมธาดาทั่วประเทศ”เมื่อทราบชื่อว่าที่สามีในอนาคตที่เธอต้องแต่งงานด้วยแล้วอาการง่วงก็หายไปเป็ปลิดทิ้ง เธออหยิบแล็ปท็อปออกมาเปิดหาประวัติของนาย พศิน ธาดาศิริกุล ซึ่งประวัติของเขามีแต่ข่าวกับผู้หญิงทั้งนางเอก นางร้ายนางแบบ การตบแย่งเขากันของเหล่าผู้หญิง ทำให้ปลายฝนถึงกับกุมขมับเธอลองกดเข้าไปดูภาพเธอถึงกับเข้าใจว่าทำไมผู้หญิงเ่าั้ถึงได้พยายามจะเข้าหาและพยายามจะเป็เ้าของเขาให้ได้ก็คงเพราะความร่ำรวย ความหล่อเหลานี่เอง เห้อแล้วเธอจะมีชีวิตสงบสุขเหรอปลายฟ้ากดเข้าไปอ่านบทสัมภาษณ์ของเขากับเว็บไซต์หนึ่ง เขามีความคิดทางด้านทัศนคติที่ดีมากในเื่การทำธุรกิจเพราะเธอเองก็เข้ามาอยู่ในวงการนี้ได้สักพักแล้วก็ต้องยอมรับในความคิดทางธุรกิจของเขา แต่พอเลื่อนไปอ่านบทความเื่ความรัก ปลายฟ้ารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ก็อบอุ่นดีเขาบอกว่าตอนนี้เขาโสด เขาขอใช้ชีวิตโสดของเขาให้คุ้มเพราะถ้าเมื่อไรที่เขาเจอผู้หญิงที่ใช่สำหรับเขา เขาคงจะหยุดทุกอย่างเองแล้วเมื่อนักข่าวถามว่าสเปกเขาเป็แบบไหน เขาบอกว่าเขาเองก็อธิบายไม่ได้เขาต้องเจอก่อนเขาถึงจะบอกได้ หลังจากดูข้อมูลเสร็จเธอก็ปิดแล็ปท็อปนอนคิดถึงอนาคตข้างหน้า
ผับMW
พรีมที่เพิ่งมาถึงผับที่นัดกับซันไว้เธอเดินเข้ามาหาซัน แต่เห็นเพื่อนเขาคนหนึ่งนั่งกอดนัวเนียผู้หญิงอยู่จนซันต้องเตือนให้เกรงใจ
“เฮ้ย ไอ้โฟล์คแฟนกูมาช่วยเบา ๆ หน่อย”
“น้องพรีมมาคนเดียวเหรอครับไม่พาเพื่อนคนสวยมาด้วยเหรอ วันก่อนพี่ลงมาไม่ทัน วันนี้อุส่าห์หนีงานมานั่งรอเลยนะครับ”มาวินที่นั่งตรงข้ามถามพรีม
“วันนี้ปลายฝนเขาเหนื่อยกับงานค่ะเขาเลยกลับไปพักแล้ว”
“สวัสดีครับน้องพรีม คนสวยยยยยจำพี่โฟล์คได้ไม่ครับ”
“ค่ะพี่ จำได้ค่ะทำไมวันนี้พี่โฟล์คถึงได้เมาขนาดนั้นค่ะพี่ซัน”
“มันเครียด ที่บ้านมันจะให้แต่งงาน”ซันบอกกับพรีมพรีมทำมองหน้าโฟล์คแล้วทำหน้าเห็นใจ
“น้องพรีมเห็นใจพี่ใช่ไม่ที่ต้องแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ชีวิตโสดของหนุ่มเพลย์บอยของพี่กำลังจะหายไปแล้ว”
“เห็นใจผู้หญิงมากกว่าค่ะ”
“มึงจะฟูมฟายหาพระแสงอะไรคนอย่างมึงแต่งงานแล้วจะเลิกกับสาว ๆ ได้เหรอ อีกอย่างไม่เห็นต้องเปลี่ยนอะไรนิในเมื่อไม่มีพื้นฐานความรัก ก็ทำข้อตกลงกันเลยว่าแต่ตามสัญญาในเมื่ออยู่กันไม่ได้ก็เลิก”
“เออ จริงของมึงว่ะ”
“มาวิน กูว่ามันเมามากแล้วมึงเอามันไปพักเถอะ”ซันบอกมาวิน มาวินจึงให้เด็กพาโฟล์คไปนอนพักที่ห้องพักเขาได้บน
เช้าวันรุ่งขึ้นปลายฝนมาทำงานตอนเช้าด้วยสีหน้าที่อิดโรยเพราะว่าเมื่อคืนเธอนอนคิดเื่ที่ต้องแต่งงานทั้งคืนเลย
“ทำไมท่านประธานของเราถึงทำหน้าแบบนั้นละนอนแต่ค่ำเหรอ”พรีมที่มาทำงานเห็นปลายฟ้านั่งจิบกาแฟนที่ห้องรับรองอยู่คนเดียวหน้าตาอิดโรย
“พรีม เธอมาก็ดีแล้วฉันมีเื่จะปรึกษาเธอหน่อย”
“มีเื่อะไรเหรอ”พรีมเดินเข้ามานั่งตรงข้ามกับเธอ
“คือ เมื่อวานพ่อฉันโทรมาหาใช่ไม่”
“ไม่รู้ฉันไม่ได้อยู่ด้วย”พรีมที่แกล้งพูดแทรกขึ้น
“ฉันได้ถาม ฟังก่อนสิ”
“โอเค ๆ ไม่แกล้งละ”
“คือพ่อฉันโทรมาแล้วก็บอกว่า ฉันต้อง..แต่งงานว่ะแก”
“หา แต่งงาน บ้า แต่งกับใคร”
“แต่งกับลูกชายเพื่อนพ่อ ชื่อนาย พศิน ธาดาศิริกุล”
“พศิน ธาดาศิริกุล เห้ยแกนั้นมันพี่โฟล์คนิยายปลายฝน”
“แกรู้จักเขาด้วยเหรอพรีม”
“เขาเป็เพื่อนกับพี่ซันยายปลายฝน เอ้ย ทำไมต้องเป็พี่โฟล์คด้วยน่ะแสดงว่าผู้หญิงที่พี่โฟล์คพูดถึงก็คือแกนะสิ”
“เขาพูดว่ายังไงบ้างเหรอ”
“คือว่าเขาเมานะแกอย่าไปถือส่าเขาเลย แต่ฉันไม่อยากให้แกแต่งเลย”
“บอกฉันมายายพรีม”
“เขาบอกว่าเขาไม่อยากแต่งยังอยากเป็หนุ่มเพลย์บอย และหลังแต่งงานเขาก็จะใช้ชีวิตเหมือนเดิมจนแกขอเลิกกับเขาเอง”
“งั้นเหรองั้นก็มาดูกันว่าใครจะทนใครไม่ได้กันแน่”ปลายฝนที่นั่งจิบกาแฟด้วยสายตาที่แข็งกร้าวขึ้น
306
