เช้าวันแรกของการทำงานที่ มู่กรุ๊ป กลายเป็ทอล์กออฟเดอะทาวน์ทันที เมื่อประธานผู้เคร่งขรึมอย่าง มู่เฉิง เดินเข้าบริษัทพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดเลขาฯ ฝึกหัดสีสุภาพที่ขับเน้นรูปร่างเพรียวบางและผิวขาวผ่องของเธอให้โดดเด่น แม้ซูหว่านจะพยายามทำตัวให้จืดชืดที่สุด แต่รัศมีของเธอก็ปิดไม่มิด
"นั่นใครน่ะ? สวยระดับดาราเลยนะนั่น!" พนักงานหนุ่มแผนกไอทีซุบซิบกันขณะที่ซูหว่านเดินผ่าน
มู่เฉิงที่เดินนำหน้าอยู่ััได้ถึงสายตาชื่นชมเ่าั้ เขารู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนอยู่ในอก ความภาคภูมิใจที่ได้พาเธอมาด้วยเปลี่ยนเป็ความหวงแหนอย่างรุนแรงทันที
อาการหึงระดับร้อยริกเตอร์
เมื่อถึงห้องทำงานชั้นบนสุด มู่เฉิงพบว่ามีพนักงานชายหลายคนแสร้งทำเป็เดินมาส่งเอกสารหน้าห้องประธานถี่ผิดปกติเพียงเพื่อจะได้เห็นหน้าเลขาฯ ใหม่ชัดๆ
"เลขาฉิน! สั่งยกเลิกการประชุม่เช้าทั้งหมด!" มู่เฉิงตวาดเสียงเข้มจนเลขาฉินสะดุ้ง "และประกาศออกไป ใครที่ไม่มีธุระด่วน ห้ามก้าวเท้าเข้ามาในเขตห้องทำงานประธานเด็ดขาด ใครฝ่าฝืน... ตัดโบนัส!"
ซูหว่านมองท่าทางฟึดฟัดของเขาอย่างไม่เข้าใจ "คุณมู่คะ ประชุมบอร์ดบริหารสำคัญมากนะคะ คุณจะยกเลิกง่ายๆแบบนี้เหรอ?"
"ผมบอกว่ายกเลิกก็คือยกเลิก! ไปเตรียมน้ำชามาให้ผม เดี๋ยวนี้!" มู่เฉิงเก๊กขรึมสั่งงานเพื่อกลบเกลื่อนความหึง แต่สายตาเขายังคงจ้องมองเธอไม่วางตา 'สวยขนาดนี้ วันหลังต้องสั่งให้ใส่ชุดที่มิดชิดกว่านี้แล้ว'
เสี่ยวเป่ากับการเผชิญหน้า "นางงูพิษ"
ในขณะที่ซูหว่านกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมน้ำชา เสี่ยวเป่า ที่นั่งเล่นอยู่ในห้องรับรองส่วนตัวก็รู้สึกเบื่อ หนูน้อยจึงแอบเดินออกมาดูที่ทางเดินหน้าห้องประธาน ทันใดนั้นลิฟต์ผู้บริหารก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของ เจิ้งเยี่ยน คุณหนูตระกูลใหญ่ที่หมายปองมู่เฉิงมานาน
เจิ้งเยี่ยนในชุดแบรนด์เนมหัวจรดเท้าก้าวออกมาด้วยท่าทางจองหอง เธอมาที่นี่บ่อยจนพนักงานต่างคิดว่าเธอคือว่าที่นายหญิง
"อุ๊ย! เด็กที่ไหนมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้เนี่ย สกปรกจริง!" เจิ้งเยี่ยนอุทานพลางใช้กระเป๋าใบหรูดันเสี่ยวเป่าให้พ้นทาง
เสี่ยวเป่าเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้า พลังพิเศษในตัวหนูน้อยััได้ถึง "กลิ่นอายสีดำ" ที่เต็มไปด้วยความริษยาและร้ายกาจ 'ยัยป้าคนนี้ใจร้ายเหมือนยัยแม่มดที่บ้านโน้นเลย!'
"หนูไม่ใช่คนสกปรกค่ะคุณป้า หนูเป็ลูกสาวเลขาฯ ของคุณลุงมู่" เสี่ยวเป่าตอบกลับเสียงใสแต่เน้นคำว่า 'คุณป้า' อย่างจงใจ
พรของเสี่ยวเป่า: บทเรียนเล็กๆ สำหรับคนอวดดี
เจิ้งเยี่ยนหน้าตึงทันทีที่ได้ยินคำว่าคุณป้า "เลขาฯ งั้นเหรอ? อาเฉิงตาต่ำขนาดรับคนมีลูกติดมาทำงานเลยเหรอเนี่ย สงสัยต้องไปคุยให้รู้เื่!"
เจิ้งเยี่ยนเตรียมจะผลักประตูเข้าไปในห้องมู่เฉิงโดยไม่ขออนุญาต เสี่ยวเป่าเห็นดังนั้นจึงนึกอธิษฐานในใจ 'คนนิสัยไม่ดี ชอบดูถูกคนอื่น ขอให้เดินไม่ตรงทางและทำตัวเองอายต่อหน้าทุกคนเลย'
ทันใดนั้นเอง! ส้นสูงแหลมปรี๊ดของเจิ้งเยี่ยนก็ดันไปสะดุดกับขอบพรมที่จู่ๆ ก็เผยอขึ้นมาเองอย่างประหลาด ร่างของเธอเสียหลักเซถลาไปข้างหน้า แทนที่จะล้มลงธรรมดา เธอกลับพุ่งไปชนกับรถเข็นน้ำหวานที่พนักงานกำลังจะเข็นผ่านพอดี
เคร้ง!
น้ำหวานสีแดงเข้มราดลงบนชุดสีขาวราคาเหยียบแสนของเจิ้งเยี่ยนจนเปียกโชกไปทั้งตัว ไม่เพียงเท่านั้น ผมที่เซตมาอย่างดีก็ยุ่งเหยิงเสียทรงจนดูไม่ได้
"กรี๊ดดดดด! ชุดของฉัน! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" เจิ้งเยี่ยนกรีดร้องอย่างหมดสภาพ
มู่เฉิงและซูหว่านเปิดประตูออกมาดูเหตุการณ์ มู่เฉิงขมวดคิ้วมองเจิ้งเยี่ยนด้วยความรำคาญ "เจิ้งเยี่ยน? คุณมาทำไมสภาพนี้? เลขาฉิน... พาคุณหนูเจิ้งไปจัดการตัวเอง แล้วส่งเธอกลับบ้านไปซะ ผมไม่มีเวลาคุย!"
เสี่ยวเป่าแอบอมยิ้มแล้วเดินเข้าไปกอดขาแม่ "แม่จ๋า คุณป้าคนนี้เขาซุ่มซ่ามจังเลยนะจ๊ะ"
ซูหว่านมองลูกสาวด้วยความสงสัย แต่ในใจกลับแอบสะใจเล็กๆ ขณะที่มู่เฉิงจ้องมองเสี่ยวเป่าด้วยสายตาพินิจพิจารณา 'เด็กคนนี้... ร้ายไม่เบาแฮะ เหมือนใครกันนะ?'
5K
