ถึงเวลาหลังเลิกเรียนของการมาเรียนในวันแรก ริโอะกำลังเดินไปยังห้องวิจัยซึ่งอยู่ในอาคารเดียวกับหอสมุด
ตึกที่ว่านั้นเป็หอสมุดั้แ่ชั้น1 ถึงชั้น 3 นอกนั้นถูกแบ่งออกเป็ห้องของอาจารย์แต่ละวิชาห้องวิจัยของเซเรียเองก็อยู่ชั้นใต้ดินของอาคาร
เมื่อเดินเข้ามาในตัวอาคารผ่านทางเข้าหอสมุดชั้น1 แล้ว จะพบหนังสือมากมายมหาศาลที่อัดแน่นอยู่บนแต่ละชั้นพร้อมกับแบ่งแยกหนังสือแต่ละประเภท
ริโอะก็สนใจอยากลองสำรวจหนังสือเหล่านี้ดูเหมือนกันแต่น่าเสียดายที่วันนี้เด็กชายมีธุระที่ต้องรีบไป
เมื่อริโอะแลกบัตรตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เสร็จแล้วเด็กชายก็มุ่งหน้าตรงไปยังห้องวิจัยชั้นใต้ดินทันที
ทางเดินของชั้นใต้ดินทอดยาวไกลสุดสายตารอบตัวของเด็กชายมืดสลัว สิ่งที่ส่องสว่างมีเพียงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์เท่านั้น
“ที่นี่เองเหรอ”
ก่อนจะมาที่นี่พนักงานประชาสัมพันธ์ได้บอกตำแหน่งห้องของเซเรียไว้แล้วริโอะจึงมาถึงได้โดยไม่หลงทาง
แม้เด็กชายจะอ่านตัวอักษรที่ติดอยู่บนป้ายหน้าห้องไม่ออกแต่เขาก็มั่นใจว่ามาถูกห้องแล้วแน่ๆ
ก๊อก ก๊อก
เด็กชายเคาะประตูเบาๆ
“...”
ทว่าอีกฟากฝั่งของบานประตูกลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ
เด็กชายยังไม่หายคาใจจึงลองเคาะประตูดูอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาเพิ่มแรงเคาะมากขึ้น
ปัง ปัง!
ยังคงไม่มีเสียงตอบรับอันใด
“อาจารย์เซเรียอยู่ไหมครับ?”
ก๊อก ก๊อก!
พูดไปมือก็ขยับเคาะไปด้วย
ไม่อยู่แบบนี้เรากลับเลยดีกว่ามั้ง
จู่ๆประตูก็ถูกกระชากให้เปิดออกอย่างรุนแรง
ริโอะสะดุ้งโหยง
โชคยังดีที่ประตูถูกกระชากออกจาด้านในไม่เช่นนั้นบานประตูคงจะกระแทกโดนหน้าริโอะเข้าอย่างจังแน่ๆ
“โอ๊ยยย! หนวกหูโว้ยยย!อ่านป้ายหน้าห้องไม่ออกหรือไง??! ยุ่งจะตายอยู่แล้วเนี่ย!”
เซเรียะโออกมาจากในห้อง
แต่เมื่อเห็นหน้าไร้เดียงสาของริโอะแล้วความใจร้อนเมื่อสักครู่ก็อันตรธานหายไป
ริโอะมองหน้าอาจารย์สาวที่เคยอ่อนโยนอย่างตกตะลึง
ภาพลักษณ์ของเซเรียในสายตาเด็กชายนั้นถูกภาพเมื่อสักครู่ลบล้างไปเสียสิ้น
“เอ่อ..คือ...ผมมาเื่เรียนเสริมส่วนตัวครับ”
ริโอะยิ้มแบบเจื่อนๆแล้วเปิดประเด็นเข้าเื่แบบพินอบพิเทา
“เอ๊ะ? อ่อ เอ่อ จ..จริงด้วยสินะมาห้องถูกด้วย กำลังรออยู่เลย”
เซเรียทำหน้าคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะนึกออกจึงยิ้มแก้เขิน
(สงสัยอาจารย์ลืมเราแน่เลย...)
ริโอะจึงยิ้มแห้งๆ ตอบ
เด็กชายทำตัวตามน้ำไปโดยไม่ได้ทักท้วงอะไร
“ขอโทษนะครับที่รบกวนอาจารย์อุตส่าห์ช่วยผม”
“ไม่เป็ไรเลยจ้ะในฐานะที่เป็ครูแล้ว จะปล่อยให้เธอรั้งท้ายเพื่อนอยู่คนเดียวไม่ได้จริงๆ”
พูดแล้วเซเรียก็ยิ้มแบบหน้าแตก
“ขอบคุณครับ”
“อืม อย่ามัวแต่ยืนอยู่เลยเข้ามาข้างในสิจ๊ะ”
เซเรียเพิ่งจะสังเกตเห็นสภาพห้องตัวเองขณะที่เชิญริโอะเข้ามาในห้องทำงาน
(แย่ล่ะสิ!ลืมไปเลยว่าเด็กคนนี้จะมา ไม่ได้ทำความสะอาดห้องรอเลยเนี่ย!)
“เป็อะไรหรือเปล่าครับ?”
เมื่อเห็นเซเรียมีท่าทีร้อนรน ริโอะจึงเอ่ยถาม
“เอ๊ะ? เอ่อ... เปล่าจ้ะคือพอดีห้องรกนิดหน่อยน่ะ อย่าถือสานะ”
เซเรียพยายามปั้นหน้ายิ้มแล้วพูดกลบเกลื่อน
“ไม่เป็ไรเลยครับ”
ริโอะพยักหน้าก่อนจะก้าวขาเข้ามาในห้อง
(เอ่อ......นี่มัน......ไม่นิดแล้วมั้ง )
ห้องของซีเรียรกกว่าที่เด็กชายคิด
ริโอะยิ้มเฝื่อนกระด้างที่มุมปาก
ห้องที่เห็นมีขนาดประมาณ 20เสื่อ (ประมาณ 36 ตร.ม.) ซึ่งถือว่ากว้างมากทีเดียว
แต่บนพื้นห้องกลับระเกะระกะไปด้วยกองเอกสารหนังสือ และบรรดาเครื่องมือที่ดูไม่ออกว่าเอาไว้ทำอะไร
บนโต๊ะมีกองทัพหนังสือและเอกสารวางอยู่เกลื่อนกลาดมีกระทั่งจานที่มีอาหารเหลือและถ้วยชาที่ดื่มไม่หมดวางไว้ด้วย
ไม่น่าเชื่อเลยนะว่านี่จะเป็ห้องของเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักแบบนี้
“ป... ปกติแล้วไม่ได้รกแบบนี้นะจ๊ะตอนนี้ยุ่งเื่งานวิจัยมากเลย ก็เลยกะว่าจะเก็บกวาดทีหลัง”
เซเรียเห็นสีหน้าริโอะจึงแก้ตัวด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
“ห... หนังสือดูอ่านยากเพียบเลยนะครับอาจารย์ยังดูอายุน้อยอยู่เลย”
ริโอะไม่รู้จะตอบยังไงดีก็เลยเปลี่ยนเป็พูดเื่หนังสือแล้วชื่นชมเซเรียแทน
“เอ๊ะ? เอ่อ... ก็อาจารย์อายุ 12 ที่จริงก็ต้องยังอยู่ป.6แต่อาจารย์สอบเทียบได้ตอนนี้เลยเรียนจบมัธยมปลายแล้วจ้ะ”
เซเรียก็ยืดอกไข่ดาวสมวัยพูดอวดด้วยความภูมิใจแก้มของเธอยังคงมีสีแดงระบายอยู่จางๆ
อาจารย์วัยกระเตาะคงอยากจะเปลี่ยนเื่ล่ะมั้งจึงพยายามเออออห่อหมกพูดเื่เดียวกับริโอะ
“สุดยอดเลยนะครับเนี่ย”
“ก็ไม่เท่าไรหรอกที่จริงอาจารย์อยากทำงานวิจัยเื่เวทมนตร์อย่างเดียว แต่สุดท้ายก็ต้องทำทั้งงานทำทั้งวิจัย”
เซเรียอธิบายเป็เื่เป็ราว
ในสายตาของริโอะเขามองว่าเซเรียน่ารักดีตรงที่เธอพยายามทำตัวเป็ผู้ใหญ่
ริโอะจึงอดลอบอมยิ้มไม่ไหว
“เอ่อ... งั้นรอแป๊บหนึ่งนะจ๊ะ เดี๋ยวหาที่ว่างให้”
พูดแล้วเซเรียก็เริ่มเก็บข้าวของบนโต๊ะเก้าอี้ที่อยู่กลางห้อง
ทีแรกก็คิดว่าจะทำไม่เป็แต่เซเรียกลับเก็บกวาดได้อย่างเป็ระเบียบเรียบร้อย
ริโอะคิดว่าไม่ช่วยทำดีกว่า เพราะถ้าช่วยเก็บแล้วเซเรียหาของไม่เจอจะยิ่งลำบาก
”...”
อาจารย์วัยใสมัวแต่ก้มๆ เงยๆ เก็บกวาดข้าวของ กระโปรงของเธอจึงขยับพลิ้วไหวไปมาบางครั้งก็ขยับสูงจนเกือบจะเห็นกางเกงใน ขาของอาจารย์สาวเรียวเล็กทำให้รู้ว่าเธอมีเสน่ห์ที่แอบซ่อนเกินกว่าที่เห็น
ริโอะเห็นแล้วจึงพยายามเสมองไปทางอื่นเขาถอนหายใจกับความเปิ่นไม่รู้จักระวังตัวของอาจารย์สาว
ไม่นานนักการทำความสะอาดก็จบลง
บัดนี้พวกเขาทั้งสองกำลังนั่งเก้าอี้แล้วหันหน้าเข้าหากัน
บนโต๊ะมีพวกอุปกรณ์เครื่องเขียน
“เริ่มกันเลยดีกว่าเนอะ”
“ได้ครับ”
“จะว่าไปแล้ว เราเริ่มจากอะไรก่อนดีนะ... จริงด้วย เริ่มจากความหมายของตัวเลขกันดีกว่าเนอะรู้ไหมจ้ะ ว่าตัวเลขแปลว่าอะไร?”
“รู้ครับ”
1K
