หลันหลันช่วยเหมยฮวาเก็บโต๊ะ เด็กหญิงอาสาเป็ผู้ล้างถ้วยชามทั้งหมดเอง หลันหลันจึงใช้โอกาสนี้นำสมุนไพรที่เก็บจากบนเขา ไปให้ลุงหยวนดู
“ท่านลุงหยวนข้าเก็บหลินจือมาด้วย ท่านช่วยดูทีว่าเราพอจะเอาไปขายได้หรือไม่ ถ้าของนั้นคุณภาพใช้ได้ พรุ่งนี้ข้าจะขึ้นเขาไปเก็บอีกรอบ
หรือถ้าร่างกายท่านไหว ข้าจะรบกวนท่านขึ้นเขาไปด้วยกัน ระยะทางไม่ไกลจากเชิงเขานักหรอก ให้ท่านสอนข้าดูว่าอันไหนเป็สมุนไพรที่ขายได้บ้าง เพราะตอนนี้ข้ารู้จักแต่ของที่กินได้เท่านั้น”
“โอ งั้นรึ ไหนข้าดูหน่อย” เมื่อเห็นเห็ดที่หลันหลันนำมายื่นให้ดูนั้น ตาของลุงหยวนก็ลุกวาว
“แม้จะไม่ใช่ของชั้นยอด แต่ก็เรียกได้ว่าดีมากแล้ว หากหาดอกขนาดนี้ได้แบบที่สมบูรณ์ไม่แตกหักเสียหาย ข้าว่าดอกนึงอาจจะถึงสามหรือสี่ตำลึงเงินได้ ถ้ามีของเช่นนี้เราเอาไปขายที่ร้านยา เกรงว่าคงไม่ต้องกังวลเื่ค่ายาของคุณชายแล้ว”
“ยังมีอีก นี่ท่านดูนี่”
“นี่มัน...นี่มัน...” หมอหยวนเสียงสั่น ตื่นเต้นกว่าเดิม
“ใช่เ้าค่ะ โสมคน ข้าบังเอิญเจอมันตอนที่เดินเข้าไปในป่าลึกเข้าไปหน่อย ข้าคิดว่าถ้าเข้าไปลึกกว่านั้น อาจจะมีของดี ๆ อีกมาก แต่ข้าเกรงว่าอันตรายก็มีไม่น้อย ข้าเองก็เป็เพียงเด็กสาวคนหนึ่ง จึงคิดว่าไม่คุ้มที่เสี่ยงเข้าไปในตอนนี้ อย่างน้อยถ้าจะเสี่ยง ข้าก็ควรจะต้องเตรียมพร้อมให้มากขึ้น”
หลันหลันวางโสมคนลงบนมือของหมอหยวน ที่พลิกดูสมุนไพรอย่างพออกพอใจ
“แม้ข้าจะมีความรู้ไม่มากนัก แต่จากขนาดแล้ว ข้าคิดว่าโสมต้นนี้คงอายุไม่เท่าไหร่ คงจะขายไม่ได้ราคางามกว่าโสมอายุยืนพวกนั้น ไหน ๆ เราก็มีเห็ดพวกนี้ที่ขายได้แล้ว โสมต้นนี้ข้าว่าเก็บไว้ให้คุณชายบำรุงร่างกายดีกว่า”
“ถูกของเ้า ที่เ้าเก็บมานี้แม้จะเป็โสมคนไม่ผิด แต่ก็อายุยังน้อย มักจะไม่เป็นิยมของร้านขายยาเท่าไหร่นัก หากเ้านำไปขายก็คงได้ราคาไม่มากกว่าเห็ดพวกนี้ ข้าเห็นด้วยที่จะเก็บเอาไว้บำรุงร่างกายคุณชายภายหลัง”
หมอหยวนส่งโสมคืนหลันหลันไป ซึ่งเธอก็ส่งมันให้หลี่มามาเป็คนเก็บรักษาเอาไว้ อีกครั้งที่ท่านป้าหลี่ต้องน้ำตารื้น มองโสมคนหัวใจรู้สึกขอบคุณหลันหลันเป็ที่สุด
“พรุ่งนี้ข้าว่าจะขึ้นเขาไปอีกสักรอบ เผื่อจะเก็บสมุนไพรอื่น ๆ มาได้อีก แล้วค่อยรวบรวมไปขายทีเดียว” หมอหยวนลูบเครามองประเมินหลันหลันอีกเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ากับตนเอง
“เช่นนั้นแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะขึ้นเขากับเ้าสักเที่ยว”
“ขอบคุณเ้าค่ะ จริงสิ...” หลันหลันลิงโลดยิ้มตาหยี ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านางได้ทิ้งปัญหาใหญ่ไว้บนเขา นางชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปากเล่าให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฟัง
“ท่านลุงเ้าคะ คือว่า...ข้ามีเื่จะขอร้อง...”
การย้ายห้องนั้นง่ายมาก เพราะหลันหลันไม่มีสัมภาระอะไรเลยสักชิ้น นอกจากเสื้อผ้าเก่า ๆ สองชุด ทางด้านหลี่มามากับลุงหยวนใช้เวลามากกว่า แต่ก็ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเค่อก็เป็อันเสร็จเรียบร้อย
เมื่อครู่ตอนที่นางบอกเื่คนาเ็บนเขา ก็โดนหลี่มามากับลุงหยวนต่อว่าเสียยกใหญ่ ที่นางไม่บอกเื่สำคัญอย่างนี้
แต่ฟ้าก็มืดแล้วทำอะไรไม่ได้นัก หลันหลันเลยตกลงกับท่านหมอหยวนว่าพรุ่งนี้ จะเดินทางขึ้นเขาไปั้แ่เช้าตรู่
อย่างไรก็เถอะ...หลันหลันถือคติคนเราไม่ทำอะไรเกินตัว ไม่ใช่ว่าเธอไม่ช่วยเขาสักหน่อย ทั้งช่วยใส่ยา ทั้งหาอาหารให้ มีน้ำดื่มพร้อม คนเราจะพึ่งแต่คนอื่นไม่ได้ ต้องพึ่งตัวเองด้วย
หลันหลันคิดว่าแบบนี้แหละสมเหตุสมผลยิ่งนัก
เอาล่ะ...คราวนี้มาทำตามโชคชะตาฟ้าลิขิตของนางดีกว่า
หลันหลันเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวห้องใหม่ พลันคิดว่าดีจริงที่ที่นี่มีคนเพียงเท่านี้ ถ้าเป็ในจวนใหญ่ที่มีคนมาก เกรงว่าจะต้องเบียดเสียดอยู่ด้วยกันหลายคน เก็บของเสร็จก็ยืดเส้น ยืดสาย นางคิดว่าร่างกายนี้ยังไม่เป็ที่แข็งแรงนัก แต่เมื่อก่อนนางแข็งแรงกว่านี้
เมื่อก่อนถึงจะชอบกินอาหารหลากหลาย และกินทีละมาก ๆ แต่ถึงอย่างไรหลันหลันก็เป็สตรี ยังคงสวยรักงามอยู่ เพราะห่วงรูปร่างหน้าตา จึงเป็แรงผลักดันให้นางออกกำลังกายมากกว่าปกติ แต่หลันหลันไม่ชอบฟิตเนส นางเลยไปเรียนอะไร อย่างพวกวิชาต่อสู้ยูโด คาราเต้ มวยไทย นางเป็หมด
แม้จะไม่ได้เรียกว่ายอดฝีมือ แต่ผู้ชายคนสองคนนางซัดหมอบได้สบาย เพียงแต่ความสามารถนั้น เป็ในร่างผู้ใหญ่เต็มตัว ยังแข็งแรงทั้งสุขภาพกายใจ เกรงว่าร่างเด็กสิบสองปีตอนนี้คงห่างไกลที่จะใช้ฝีมือได้ในระดับนั้น
หลันหลันวางแผนที่จะต้องออกกำลังกาย ยังไงมาในโลกนี้แล้ว นางจะต้องเติบโต แข็งแรง และร่ำรวย เพื่อที่จะมีของกินอร่อย ๆ ได้
ต้องหาโอกาสบำรุงกำลังให้มากกว่านี้ จากนี้ไปทุกวันนางจะต้องโยคะ กับออกกำลังแบบที่เพิ่มความแข็งแรงของหัวใจทุกวัน จะได้มีกำลังทำมาหากิน ได้เกิดใหม่ทั้งทีไม่ควรเสียชาติที่เกิดมา
“เอาล่ะ” ได้เวลาแล้ว
หลันหลันมองไปด้านนอกห้อง เห็นมีเพียงไฟของห้องคุณชายใหญ่เท่านั้นที่ยังติดอยู่ ได้ยินว่าคืนนี้ป้าหลี่กับหมอหยวนจะสลับกันดูแลคุณชายเอง ให้เหมยฮวาที่ตรากตรำทำงานอยู่คนเดียวั้แ่มาทีแรกไปพักผ่อน ถ้าเช่นนั้นเวลานี้คงเหมาะ แล้วที่จะปฏิบัติการ
หลันหลันใส่รองเท้าพลางทอดถอนใจ นางไม่ชินกับโลกที่มีแต่ความเงียบ และไม่มีสิ่งบันเทิงให้ฆ่าเวลาเช่นนี้เลยจริงๆ เมื่อตอนอยู่ในยุคปัจจุบันหากต้องนั่งรอเวลา ก็มีทั้งแทปแลต หรือมือถือเปิดสิ่งบันเทิงดูได้ตลอดเวลา
แต่ตอนนี้สิ่งที่นางทำก็คือ นั่งอยู่ในความมืดเฉย ๆ แสร้งทำเป็ว่าหลับไปแล้ว และรอเวลาที่จะได้ย่องออกจากห้องนอน ไปยังห้องเก็บของ
ใช่แล้วหลันหลัน วางแผนไปค้นหาสมบัติในห้องเก็บของ นางอยากรู้ว่าจะมีอะไรที่นำมาใช้ประโยชน์ได้อีกไหม
นางย่องเข้าไปในห้องเก็บของ อาศัยในจังหวะที่คนอื่นพักผ่อนกันหมด จุดเทียนขึ้นมา หลันหลันสำรวจห้อง พบว่าที่ชั้นต่างๆ เป็หนังสือ ตำราพื้นฐาน พวกอุปกรณ์การเกษตร หรือพวกของใช้ในบ้าน อย่างพวกถัง ตะกร้า ก็วางอยู่ที่พื้นบ้าง พิงอยู่กับฝาผนังบ้าง
หลันหลันพบว่ามีหีบใหญ่สามใบ และหีบเหล็กอีกหนึ่งใบ ทั้งหมดมีแม่กุญแจลั่นเอาไว้ แต่แม่กุญแจแบบโบราณไม่ได้แน่หนานัก หากรู้วิธีงัดออกแรงสักนิดก็ไม่ใช่เื่ที่ยากอะไร ซึ่งหลันหลันก็ทำได้พอดี เธอใช้ด้ามจอบงัด แต่กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาแทบหมดแรง
ร่างกายเล็ก ๆ นี่ยังใช้ไม่ได้จริงๆ ...เธอคงต้องแข็งแรงกว่านี้
165K
