เื่:ย้อนเวลามาเป็คนเลี้ยงตัวไหม
ตอนที่6 ผูกพัน
ผู้แต่ง: รัตนาภรณ์
หลังจากลี่ถิงอันซื้อหมูเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็ได้เดินมุ่งตรงไปยังโรงเตี๊ยมทันที โดยได้ทิ้งให้เฉินซีซ่วนยืนโมโหอยู่ตรงนั้นแต่เขาก็ทำอะไรนางไม่ได้สักอย่างเพราะกลัวเื่จะถึงหูท่านพ่อ แล้วกลัวว่าท่านพ่อจะพูดจริงๆ ที่บอกเขาว่าจะทูลขอฮ่องเต้ให้เขาแต่งกับนาง แค่คิดก็สยองแล้ว หลังจากเขายืนนิ่งอยู่นานถิ๋วซีถัวก็เดินเข้ามายืนข้างๆ แล้วเรียกเฉินซีซ่วนให้กลับจวนเพราะเขาได้เนื้อหมูครบตามที่สั่งแล้ว
"คุณชายขอรับ หมูที่คุณชายสั่งให้ข้าน้อยไปหาชื้อได้ครบตามจำนวนแล้วนะขอรับ เรากลับจวนกันเลยรึไม่ขอรับหรือว่าคุณชายอยากได้สิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่ขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยจะไปชื้อมาให้ใหม่" ถามผู้เป็นายออกไปเสียงเบา
"ไม่ต้องแล้วถิ๋ซีถัวข้าว่าเรากลับจวนกันเถอะ" หลังจากเฉินซีซ่วนพูดจบ ทั้งสองก็เดินหิ้วถุงหมูมาที่รถม้า แล้วทั้งคู่ก็ขึ้นไปนั่งด้านในจากนั้นรถม้าก็วิ่งเคลื่อนตัวออกจากตลาด ตรงไปยังจวนตระกูลเฉินที่อยู่ไม่ไกล
ทางด้านลี่ถิงอันที่เวลานี้นางกำลังปรุงกับข้าวขึ้นมาใหม่อย่างหนึ่ง หน้าตาของมันน่ากินโดยที่มีเสี่ยวเอ้อ ฉูชือ(แม่ครัว) ได้ยืนรายล้อมมุงดูอาหารในจานที่ทุกคนต่างลงความเห็นว่ามันมีหน้าตาแปลกประหลาดแถมยังมีกลิ่นฉุนมาก ที่มันวางอยู่บนโต๊ะอย่างน่าฉงน จนแม่ครัวใหญ่ของโรงเตี๊ยมได้เอ่อยออกมาก่อนใคร
"ข้าก็เป็ฉูชื่อมาก็นมนานแล้วเหมือนกันนะ แต่ทำไมข้าถึงไม่รู้จักกับข้าวที่เ้าปรุงขึ้นมาเลยสักนิดลี่ถองอัน แถมมันยังมีกลิ่นฉุน ชวนแสบจมูกเช่นนี้อีก อันที่เ้าทำนี้มันกินได้แน่รึลี่ถิงอัน" แม่ครัวาุโสุดที่นางทำงานอยู่โรงเตี๊ยมแห่งนี้มานานแล้ว นางได้เอ่ยทักขึ้นมาเป็คนแรก เมื่อพูดถึงกับข้าวในจาน
"ท่านลองชิมหน่อยดีไหมเ้าค่ะ ท่านฉูชื่อ เดี๋ยวข้าตักให้ชิมรับรองว่าอร่อยมากเ้าค่ะ" ลี่ถิงอันลงมือตักข้าวสวยร้อนๆ มาหนึ่งจาน แล้วตักเเบ่งผัดกระเพราที่นางผัดเอาไว้จนเต็มจานมาเทราดข้าวสวยร้อนๆ ที่ส่งควันโขมง ส่วนทีเด็ดของนางก็คือนางโป๊ะด้วยไข่ดาวที่ไข่แดงมันเยิ้มๆ แล้วยื่นจานข้าวไปตรงหน้าท่านฉูชื่อใหญ่แห่งโรงเตี๊ยมแห่งนี้
"เ้าจะให้ข้าชิมงั้นรึลี่ถิงอัน มันกินได้แน่นะ?" ถามเพื่อความแน่ใจออกมาแล้วรับจานข้าวมาถือเอาไว้
"เ้าค่ะ" พร้อมพยักหน้าหงึกหงักเป็การตอบรับไปในตัว และสายตาทั้งหลายที่จับจ้องมาที่ท่านฉูชื่อใหญ่เป็สายตาเดียว ทำให้นางกลั้นใจตักข้าวในจานนั้นใส่ปาก และทันที่ที่ข้าวคำแรกถูกตักเข้าปาก นางถึงกับพูดออกมาอย่างทึ่งๆ ว่า
"อร่อยมากเ้าลี่ถิงอัน ถึงแม้รสชาติมันอาจจะเผ็ดไปนิดสำหรับคนแก่เช่นข้า แต่ข้าคิดว่ามันคงจะปรับตามแต่ใจชอบได้ ว่าเราจะปรุงมันออกมารสชาติแบบไหนได้บ้า ว่าแต่กับข้าวหน้าตาแลกประหลาดที่เ้าปรุงขึ้นมานี้มันมีชื่อเรียกว่าอย่างไรกันรึลี่ถิงอัน?"
"ข้าเรียกมันว่าผัดกระเพราะเ้าค่ะ ชื่อก็คือเรียกตามเนื้อสัตว์ที่เรานำมันมาปรุงได้เลยเ้าค่ะ อันนี้คือเนื้อหมู มันก็คือกระเพราหมูเ้าค่ะ แต่ถ้ามันเป็เนื้อไก่ ก็เรียกกระเพราไก่เ้าค่ะ แต่จานนี้มันมีไข่ดาวเพิ่มด้วย ข้าก็เลยเรียกมันว่ากระเพราหมูไข่ดาวเ้าค่ะ" ว่าออกมาสีหน้ายิ้มๆ อย่างดีใจที่ทุกคนดูท่าจะชอบ
"เข้าท่าเสียจริง เดี๋ยววันหลัง ข้าต้องขอสูตรกับข้าวไอ้เ้าเพราๆ กับเ้าเสียแล้วละลี่ถิงอัน เผื่อข้าอยากทำกิน แต่ข้าคงปรุงเผ็ดๆ เช่นในจานนี้ไม่ไหว แสบท้อง"
"ด้วยความยินดีเ้าค่ะ"
แล้วหลังจากที่ท่านฉูชื่อใหญ่ได้ชิมอาหารจานนั้นเรียบร้อย เหล่าเสี่ยวเอ้อและทุกคนที่ทำงานในโรงเตี๊ยมก็ต่างทยอยกันมากินข้าวคนละจานสองจาน เพราะโดยปกติโรงเตี๊ยมก็มีอาหารให้กินเป็ประจำสองมื้ออยู่แล้ว แล้วแต่วันนั้นใครจะอยากกินอะไรหรืออยากโชว์ฝีมือก็จะมีคนอาสามาทำให้เพื่อนกินเองแบบนี้ หลังกินจนอิ่มหมดแล้ว ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปทำงานต่อจนได้เวลาโรงเตี๊ยมปิด ลี่ถิงอันนางจึงเดินกลับบ้านตามปกติ แต่กลับฉุกคิดขึ้นได้ว่า ท่านแม่ของนางมีอาการคล้ายคลึงกับยายไสว เพราะก่อนนางจะมาอยู่ที่นี่ ยายไสวแกเคยน็อคเบาหวานจนเข้าโรงพยาบาล โดยยายมีอาการอ่อนเพลีย ไม่มีแรง และเวลาจับลูบดู ตามแขน ตามขา ก็คือผิวจะแห้งมาก และที่สำคัญก็คือเวลากลางคืน ท่านแม่ของนางจะตื่นมา(ฉี่) บ่อยมากๆ อาการของท่านแม่ก็คือเหมือนกันเด่ แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าหมอสมัยนี้เขารักษากันวิธียังไง แต่แพรวคนนี้ที่อยู่ในร่างของลี่ถิงอันนี่แหละ จะรักษาอาการเบาหวานแม่ของนางเอง เพราะตอนนี้เธอก็เริ่มจะผูกพันกับท่านแม่ไปแล้ว เพราะในเมื่อภพก่อนที่แพรวจะย้อนอดีตมาที่นี่ เธอก็ไม่เคยจะได้รับความรักแบบนี้มาก่อนสักครั้ง เมื่อมาอยู่ที่นี่ท่านแม่ดูอบอุ่น เป็ห่วงเป็ใยเช่นนี้ ก็ไม่แปลกที่นางจะรักท่านแม่แบบนี้ ลี่ถิงอันเดินมาจนถึงหน้าบ้าน นางจึงรีบเดินเข้ามาด้านใน ก็เจอกับท่านแม่ที่กำลังนั่งนวดแป้งซาลาเปาให้นางอยู่ นางจึงทรุดกายลงข้างๆ แล้วถามอย่างเป็ห่วงว่า
"ท่านแม่ดีขึ้นแล้วรึเ้าค่ะ ทำไมถึงไม่รอให้ลูกมาทำเองละเ้าค่ะ ท่านแม่ทำไหวแน่รึ ไม่เมื่อยรึอย่างไร"
"แม่ทำไหวลูก แม่รู้สึกดีขึ้นมากแล้วล่ะลูกรัก แค่นี้เอง แม่ช่วยเ้าได้ เ้ามาเมื่อยๆ รีบไปอาบน้ำ อาบท่าเสียก่อนไป เดี๋ยวแม่ไปเอาสำรับออกมารอลูก เราจะได้กินข้าวเย็นกัน"
"ท่านแม่นั่งรอลูกอยู่ตรงนี้ดีกว่าเ้าค่ะ เื่ยกสำรับเอาไว้ลูกจัดการเองดีกว่าเ้าค่ะ" ลี่ถิงอันว่าจบนางก็เดินเข้าเรือนนอนของนางไป ทันทีที่นางเอากระเป๋าย่ามผ้าไปเก็บ ก็ได้มีผีเสื้อสีขาวตัวเกือบเท่านิ้วหัวแม่มือได้ไต่ออกมาจากกระสอบปุ๋ยใบสีเหลืองที่หล่นอยู่ใต้เตียง
แพรวในร่างลี่ถิงอินจึงก้มลงเปิดกระเป๋าใบนั้นออก และสิ่งที่อยู่ในกระเป่าตอนนี้ยั้วเยี้ยเต็มไปหมดอีกทั้งกิ่งใบหม่อนที่เริ่มจะแห้งบ้างแล้ว ลี่ถิงอันจึงไปหากระกาษเก่าๆ มาวางเอาไว้บนพื้น แล้วจับผีเสื้อตัวผู้กับตัวเมียมาใส่กัน แล้วหาชามมาครอบผีเสื้อเอาไว้ ไม่ให้มันไต่ออกมาได้ ส่วนกิ่งพันธ์ุตันหม่อน หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ลี่ถิงอันก็ได้เดินมายังบริเวณรั้วหน้าบ้านที่เป็ราวไม้ไผ่ เธอเสียบๆ กิ่งพันธ์หม่อนที่มีประมาณเกือบๆ 30กิ่ง แล้วเอ่ยภายในใจว่าขอให้ต้นหม่อนโตที่เธอเสียบตอนนี้ใบใหญ่ ต้นสูงท่วมหัวเธอด้วยเถอะ
พรึ๊บๆ เพียงแค่ลี่ถิงอันกระพริบตาครั้งเดียว ต้นใบหม่อนที่เธอเสียบเอาไว้เมื่อครู่ก็เติบใหญ่สูงท่วมหัวของเธอ และต้นมันยังเติบโตเสมอกัน ที่พอเธอมองดูยังไงมันก็ชั่งงดงามนัก ลี่ถิงอันนางจึงเดินกลับมายังห้องครัว แล้วเดินเข้าไปยกสำรับที่วันนี้มีปลานึ่งและน้ำพริกที่ท่านแม่คงเป็คนทำรอเธอเอาไว้ยกออกไปด้านหน้าที่ท่านแม่นั่งรออยู่แล้ว
"ท่านแม่สำรับมาแล้วเ้าค่ะ วันนี้ข้ามีกับข้าวใหม่มาให้ท่านแม่ชิมด้วยเ้าค่ะ นี่เ้าค่ะต้มกระดูกอ่อนกับข้าวของโรงเตี๊ยมที่วันนี้พอมีเหลือบ้าง ลูกอุ่นมาแล้ว กำลังร้อนๆ เลย ท่านแม่รีบกินนะเ้าค่ะเดี๋ยวมันเย็นซืดก่อนจะไม่อร่อย" ต้มกระดูกอ่อนหมูสีเหลืองน่ากิน ที่นางตุ๋นด้วยมันฝรั่งกับพักทองที่ลี่ถิงอันปรุงขึ้นมาเองเมื่อครู่ แต่นางเลือกที่จะพูดปดท่านแม่ออกไปแบบนั้นเพราะกลัวท่านแม่จะบ่นว่าสิ้นเปลืองเพราะบ้านเราไม่ค่อยจะมีเงินมากมายนัก
ลี่ถิงอันนางตักน้ำแกงเต็มช้อน แล้วทำท่าจะป้อนเข้าปากท่านแม่ของนาง พร้อมกับคะยั้นคะยอให้ท่านแม่ รับเอาน้ำแกงในช้อนเข้าปาก ท่านแม่เลยซดน้ำแกงในช้อนอย่างไม่อิดออด ทันทีที่ท่านแม่ได้ชิมน้ำแกงคำแรก และแล้วก็ตามต่อตามด้วยคำที่สอง จากนั้นคำที่สามก็ตามมาติดๆ จนท่านแม่ได้เอ่ยปากขัดขึ้นมาว่า
"แม่กินเองก็ได้ลี่ถิงอันลูกรัก แม่คิดว่าเดี๋ยวนี้ลูกเปลี่ยนไปมากเลยนะ ใส่ใจแม่ตลอดเลย" แล้วหญิงชราก็ครุนคิดถึงลี่ถิงอันคนเดิน ก่อนที่บุตรสาวของนางจะสลบยาวไปถึงสามวันเต็ม ลี่ถิงอันคราเดิมนั้นนางไม่ค่อยจะพูดจะจากับใคร วันๆ เห็นก็ทำแค่งานงกๆ แม้แต่นางผู้เป็แม่เอง ก็ไม่มีปฏิกิริยาที่จะมาป้อนข้าว ป้อนน้ำ หรือว่าสนใจนางเช่นนี้หรอก ลี่ถิงอันทำงานเลิกงานกลับบ้านมา น้อยครั้งนักที่จะเดินเข้ามาทักทายหรือซักถามหรือแสดงความใส่ใจนางเช่นนี้ แต่ครั้งนี้ทำไมลูกของนางถึงได้อ่อนโยนกับนางนัก อีกทั้งยังใส่ใจนางทุกครั้งคอยห่วงใยถามไถ่นางตลอด
"ยังไงรึเ้าค่ะท่านแม่ ลูกเองก็ไม่รู้ว่าได้ลูกไม่เหมือนเดิมยังไงบ้าง?" ถามออกมาอย่างสงสัยว่าปกติลี่ถิงอันนางทำตัวกับท่านแม่เช่นนางลี่อินเว่ยยังไงบ้าง
"เมื่อก่อน เ้าไม่ได้สนใจแม่เช่นนี้ด้วยซ้ำ วันๆ หนึ่ง เราสองคนแม่ลูกแทบจะไม่ได้คุยกันเลย ตื่นเช้เ้าก็ออกไปทำงาน พอกลับเ้าก็วุ่นวายกับการทำขนม"
"อย่างนั้นหรือเ้าค่ะ ลูกต้องขอโทษท่านแม่เเล้วกันเ้าค่ะ ที่ลูกคนนี้หลงผิดไปแบบนั้น เอาเป็ว่านับจากนี้ไปลูกจะดูแลท่านแม่ทุกอย่างเองเ้าค่ะ เพราะลูกอยากให้ท่านแม่อยู่กับลูกไปนานๆ" ว่าออกมาพร้อมโอบกอดหญิงชราเอาไว้แน่น
"แม่ต้องขอบใจเ้ามากลี่ถิงอันลูกรัก" ลี่ถิงอันที่อยู่ในร่างและจิตข้างในก็คือแพรว เธอได้แค่บอกตัวเองว่าเธอจะขอใช้โอกาสนี้แหละเธอจะเต็มเต็มความรักจากแม่ที่เธอเองก็โหยหามันมาตลอด แต่แม่ที่ว่านี้ถึงแม้จะไม่ใช่แม่ผู้ให้กำเนิดเธอก็ตาม แม่ที่เป็แม่ของเ้าของร่างที่เธอต้องมาอาศัยอยู่ตอนนี้ ที่เ้าของร่างเดิมก็เคยละเลยไม่สนใจท่านเท่าที่ควรเหมือนกัน
☆☆☆☆ สู้เข้าลูก บ้านเฮามันแล้ง
1K
