บทที่ 15
อาหารค่ำ ณ กองไฟ (รีไรท์)
"ในเมื่อพวกนายอยากจะเล่น ฉันจะเล่นกับนายด้วย !"
สะเก็ดไฟร้อน ๆ ในตอนนี้ ยังร้อนน้อยกว่าไฟในใจของ หยางเซียวเล่อที่กำลังโกรธมาก
เขาคิดว่าก่อนหน้านั้นบนูเา หลี่เหิงจงใจสกัดขาของเขา ในตอนแรกเขาแค่คิดว่า หลี่เหิงไม่ได้ตั้งใจ ท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตมนุษย์เป็สิ่งสำคัญ แม้จะเกลียดชังเขา แต่ก็คงไม่คิดจะฆ่าเขาให้ตายหรอกใช่มั้ย ?
เมื่อมองย้อนกลับไป ทุกวันนี้คนสองคนกำลังต่อต้านเขา ด้วยวิธีนี้ความน่าจะเป็ของเหตุการณ์เมื่อวาน มีโอกาสที่จะเป็ความตั้งใจมากกว่าครึ่งหนึ่ง
“คิดจะเล่นกับฉันเหรอ...ก็มาสิ ?” หยางเซียวเล่อจะไม่ปล่อยให้ทั้งสองคนกลั่นแกล้งเขาอีกต่อไป
ระหว่างทางกลับ พวกเขาเดินผ่านทุ่งนา น้ำในทุ่งถูกระบายออกจนหมด และเต็มไปด้วยโคลนตม ผู้คนจำนวนมากกำลังจับปลาช่อนอย่างสนุกสนาน
ฉินหลงเสนอให้ทุกคนมาร่วมสนุก และทุกคนก็เห็นด้วย แม้แต่หยางเซียวเล่อก็พยักหน้า
ฉินหลงผู้มาถึงก่อน หลี่เหิง มาถึงคนที่สอง และตามมาด้วยหยางเซียวเล่อ หลี่ซีซี และหูถิง เดินตามมาทีละคน
เมื่อไปที่ทุ่งนา หลี่เหิงได้คิดแผนการร้ายและทันใดนั้น เขาจงใจสกัดขาของหยางเซียวเล่อทันที
หยางเซียวเล่อนั้นระมัดระวังตัวอยู่เสมอ เขารู้ว่าสองคนนี้จะทำอะไรเพื่อเป็การกลั่นแกล้งเขา เมื่อเขาเห็นขาที่ยื่นออกมาของหลี่เหิง ทำให้หยางเซียวเล่อเพิ่มกำลังของเท้าและเตะไปที่ข้อเท้าของหลี่เหิงทันที
ร่างกายของหยางเซียวเล่อนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน ?
แม้กระทั่งหมูป่าก็ยังแทงไม่เข้า ! แล้วพละกำลังของ หยางเซียวเล่อจะแข็งแกร่งขนาดไหน ?
หมูป่าโตเต็มวัย ยังทำอะไรหยางเซียวเล่อไม่ได้ !
เมื่อได้ยินเสียงร้องราวกับเ็ป หลี่เหิงกุมขาของเขาเอาไว้ และร้องะโ ดวงตาของหยางเซียวเล่อหันไปมอง และแสร้งทำเป็เสียสมดุล
ร่างกายของเขาล้มลงไปข้างหน้า แต่ไม่ได้ะโลงไปในโคลนในทุ่งนา เขาสามารถพยุงร่างกายของตนเองก่อนที่จะตกลงไปได้
แต่ถึงอย่างไร น้ำโคลนก็เปื้อนแขนเสื้อทั้งสองของเขาอยู่ดี
“ทำไมนายถึงสกัดขาฉัน” หยางเซียวเล่อจ้องมองอย่างโกรธเคืองไปที่หลี่เหิง ด้วยความไม่พอใจ
หลี่เหิงเดินอยู่ข้างหน้าหยางเซียวเล่อ หากเดินไปตามเส้นทางปกติ จะไม่มีทางเดินสะดุด หรือเหยียบส้นเท้าของอีกฝ่าย
"นายไม่มีตาเหรอ ทำไมถึงไม่ดูทาง !" หลี่เหิงรู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก ในขณะที่เขารู้สึกว่าส้นเท้าของเขาแทบปริแตก น้ำตาของเขาไหลออกมาอย่างเ็ป
หยางเซียวเล่อมองไปที่คราบโคลนบนร่างกายของเขา และรู้สึกผิดเล็กน้อย “โอเค โอเค ฉันผิดเอง...ฉันจะขอโทษ”
เพียงแค่ขอโทษสองสามคำ ? หลี่เหิงที่ถูกเตะส้นเท้าจนเกือบแตก แต่หยางเซียวเล่อเพียงแค่เอ่ยปากขอโทษเขา ? “นายต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ฉัน ! เท้าของฉันแทบจะหัก !”
หลี่ซีซีและหูถิงนั้น ทนฟังหลี่เหิงไม่ได้ พวกเธอพูดขึ้นว่า ทำไมนายยืดขา แล้วเที่ยวให้คนเดินเตะ ถ้านายไม่เหยียดขาแล้วเดินธรรมดา ๆ ไป คนอื่นจะเตะเท้านายได้อย่างไร
แม้ว่าจะเป็แฟนของหูถิง แต่หลี่ซีซีก็ทนไม่ได้ “หลี่เหิง ! นายสร้างปัญหามากพอแล้วหรือยัง นายรังแกคนแบบนี้ได้ยังไง”
ก่อนหน้านี้ นายทำให้สะเก็ดไฟไปโดนเสื้อของคนอื่น เขาไม่ได้โทษนายสักคำ แต่ตอนนี้นายจงใจเหยียดขาออกมา และจะมาขอค่ารักษาพยาบาลจากเขา ทำไมนายใจร้ายมาก ! ? ถิงถิง "แฟนเธอ ทำไมเป็คนแบบนี้ล่ะ !"
หูถิงรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย แต่สิ่งที่หลี่ซีซีพูดคือความจริง และเธอก็อดไม่ได้ที่จะดุว่า "หลี่เหิง นายทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ"
“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว…” เมื่อเห็นว่าน้องชายที่ดีของเขากำลังถูกรังแก ฉินหลงพยายามเกลี้ยกล่อมให้ทุกคนเลิกต่อว่า หลี่เหิง แต่เขากลับถูกผู้หญิงสองคนดุด่า ทันทีที่เขาเอ่ยปาก
“ไม่ต้องพูดแล้ว นายมันน่าเกลียดยิ่งกว่าหลี่เหิงอีก ! นายสามารถทำอะไรง่าย ๆ ได้โดยใช้เงินไปซื้อเทคโนโลยีในการจับปลาเพื่อมาแข่งขันกับหยางเซียวเล่อ ส่วนคนที่ซื่อสัตย์อย่างเขากลับถูกรังแก นายมันน่าขยะแขยงจริง ๆ?”
ฉินหลงคิดว่า ความจริงเื่นี้ควรจะจบลงไปอย่างง่าย ๆ แต่เขาไม่คาดคิดว่าเพราะเหตุการณ์ของหลี่เหิง ทำให้เขาถูกต่อว่าในที่สาธารณะ
ในเวลานั้นเขารู้สึกละอายใจและโกรธมาก เขา้าที่จะตีหลี่ซีซี เพื่อให้หยุดพูดเสียที !
หลังจากเหตุการณ์นี้ ทุกคนต่างก็รีบเดินแยกย้ายกันไปทีละคน ทุกคนเดินกลับมาถึงรถ ด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ
หลังจากถึงรถหลี่เหิง เดินขึ้นรถโดยท่าทางกะเผลก ๆ หลี่เหิงยังคงอธิบายให้หูถิงฟังว่า เขาไม่ได้ตั้งใจ และย้ำว่าเท้าของเขานั้น เ็ปจริง ๆ
น่าเสียดายที่ไม่มีใครเชื่อเขา ยกเว้นหยางเซียวเล่อ แม้แต่ฉินหลงเองก็ไม่เชื่อ ถูกเตะเท้าจะเ็ปสักแค่ไหน ?
เท้าของหลี่เหิงทำจากเนื้อ เท้าของหยางเซียวเล่อทำมาจากเหล็กเหรอ ?
มันเหมือนกันทั้งหมด ! สิ่งนี้ทำให้หลี่เหิงรู้สึกขมขื่นอย่างแท้จริง
ฉินหลงเลิกสนใจหลี่ซีซีไปนานแล้ว แต่เขาจะยอมปล่อยให้พวกเขาเลิกกันทั้งแบบนี้ได้ยังไง !
ระหว่างทางฉินหลงไม่ได้พูดอะไรเลย หลี่ซีซียังคงห่วงใยหยางเซียวเล่ออยู่เสมอ หลี่เหิงยังคงเกลี้ยกล่อมแฟนสาวของเขา เพื่อให้เธอหายโกรธ
หยางเซียวเล่ออุตส่าห์พาทุกคนไปเที่ยวเล่น ซ้ำยังไม่ขอบคุณเขา และยังทำกับเขาแบบนี้อีก
ในตอนกลางคืน หมู่บ้านหลิวหยางสว่างไสว เนื่องจากวันนี้นักท่องเที่ยวจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในหมู่บ้าน ส่วนใหญ่เป็หนุ่มหล่อและสาวสวย
ยามราตรีไม่มีคำว่า มืดมนสำหรับหนุ่มสาว หลังจากดื่มเบียร์ไปสองสามขวด ทุกคนก็มึนเมาเล็กน้อย
ภายในหมู่พวกเขา มีอาหารค่ำรอบกองไฟ และมีหนุ่มสาวสิบคนร่วมกันร้องเพลงและเต้นรำรอบกองไฟ กินดื่มอย่างตะกละตะกลาม
พฤติกรรมนี้ได้รับการดึงดูดใจจากคนหนุ่มสาวคนอื่น ๆ ในไม่ช้า แม้แต่ชายหนุ่มและหญิงสาวในหมู่บ้านก็อดไม่ได้ที่จะขึ้นไปร่วมงานเลี้ยงรอบกองไฟอย่างตื่นเต้น
แน่นอนว่ารวมถึงหยางเซียวเล่อและหลี่ซีซีด้วย
หยางเซียวเล่อนั้นรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย เพราะเขาถูก หยางเหล่าซานไล่ออกมาจากบ้าน
เพื่อประโยชน์ของลูกชายคนนี้ ทำให้หยางเหล่าซานและหลิวไช่อิงสามารถพูดได้ว่าต้องหักใจขับไล่ลูกชายออกมา เพราะกลัวว่าเด็กหัวทื่อของพวกเขาจะไม่เข้าใจ ดังนั้นพวกเขาทั้งสองคนจึงเอาใจช่วย ลูกชายของตนเองว่าจะได้แต่งกับหลี่ซีซีหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับโชคของหยางเซียวเล่อ
หยางเซียวเล่อไม่เข้าใจเื่นี้ แต่เขาคิดว่าเื่การแต่งงานนี้ ขึ้นอยู่กับโชคชะตา เมื่อโชคชะตามาถึงไม่จำเป็ต้องพยายามมากนัก
“พ่อแม่ของเ้านายใจดีมาก !” หยินเทียนหลางเคี้ยวกระดูกในมือและส่งเสียงงึมงำ
หยางเซียวเล่อกลอกตาขาว และหลีกเลี่ยงหัวข้อสนทนาทันที เขาร้องถามขึ้นว่า “ทำไมนายเป็ผู้แข็งแกร่งของดินแดน ซิ่วเจิน จำเป็ต้องกินอีกเหรอ”
หยินเทียนหลางกล่าวว่า "ตอนแรกไม่จำเป็ต้องกิน แต่ตอนนี้พลังในร่างกายของข้าไม่ดี และไม่เพียงพอที่จะฟื้นฟูความแข็งแรง ข้าไม่มีอาหารมากพอที่จะเติมท้องของข้าและขจัดความหิว"
หลี่ซีซีนั่งเขินอายข้าง ๆ หยางเซียวเล่อ เธอกอดขาของตนเอง และคิดในใจว่าอยากอยู่ใกล้หยางเซียวเล่อมากขึ้น แต่เธอรู้สึกอายนิดหน่อย เมื่อเห็นว่าหยางเซียวเล่อไม่พูดอะไรและเอาแต่กินขาไก่
เธออายเกินที่จะเอ่ยปาก
ในเวลานี้ ทันใดนั้น นักท่องเที่ยวหนุ่มก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเต้นอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางแสงไฟ ภาพเบื้องหน้า ราวกับเวทมนตร์ที่เพิ่มความลึกลับให้กับเขา !
สิ่งนี้ทำให้กลุ่มสาว ๆ ที่อยู่รอบ ๆ กรีดร้องออกมาด้วยความชื่นชอบ ด้วยเหตุนี้ พวกผู้ชายจึงส่งเสียงเชียร์ และแม้แต่ชายหนุ่มบางคน ก็ลุกขึ้นปรบมืออย่างต่อเนื่อง
ชายคนนั้นมองไปรอบ ๆ แต่เขาพบว่ามีคนหนึ่งที่เพิกเฉยต่อการมีอยู่ของเขา !
“ไม่สิ สองคนกับหมาหนึ่งตัว !” สุนัขกำลังกินกระดูกอย่างเอร็ดอร่อย ผู้ชายกำลังกินขาไก่โดยก้มหัวลง ที่เหลือเป็เด็กผู้หญิง มือเรียวยาว ราวกับหยกพันรอบเข่า และใบหน้าที่ดูเย้ายวน
เธอมองดูชายที่แทะขาไก่ด้วยความรักใคร่ ทุกคนต่างประทับใจการเต้นของพวกเขา แต่สองคนนี้เหมือนท่อนไม้ ?
จากนั้นชายคนนั้นคิดอย่างโกรธเคืองมากขึ้นเรื่อย ๆ และอดไม่ได้ที่จะยืนขึ้นอีกครั้ง และเดินตรงไปที่หยางเซียวเล่อ หลังจากเหลือบมองหยางเซียวเล่ออย่างแ่เบา เขาก็ยื่นนิ้วอันเรียวยาวไปหาหลี่ซีซี
“สาวน้อยคนนี้ ผมขอเชิญมาเต้นด้วยกันได้ไหม”
16K
