ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำลงไปมันเป็ความคิดที่โง่..แต่ถ้าการที่ฉันจะหาทางออกให้กับชีวิตและเื่บ้าๆนี่..มันก็ต้องลองเสี่ยงดูสักตั้งไม่ใช่หรอ? ถ้าวันนี้ฉันไม่โดนเขาฆ่าตาย..บางทีฉันอาจจะได้รู้ความจริงบางอย่างก็ได้ ยังโชคดีที่ฉันไม่ได้พลาดท่าและตกลงมาจากหน้าต่างนั่น..ฉันจึงใช้เวลาไม่ถึงนาทีในการรีบปีนกลับเข้าไปในห้องน้ำโดยมีพวกนกยูงช่วยอีกแรง แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความโชคร้ายที่อยู่ตรงหน้า..มันกำลังจะทำให้ฉันตายหรือเปล่า..
“ฉัน..ขอโทษค่ะ..”
ฉันกล่าวขอโทษออกไปอย่างรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำไว้ก่อนหน้านี้ ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองผู้ชายคนนั้น..ตอนนี้ก็มีแค่เราสองคนอยู่ภายในห้องกว้างๆ ห้องที่ทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัวและประหม่าที่สุดในชีวิต
ไม่รู้เหมือนกันว่าความหล่ออันน่าหลงใหลที่ผสมผสานไปด้วยความน่ากลัว..มันเป็หนึ่งในสาเหตุความประหม่าของฉันมั้ย..
ปึก!!
เพียงครู่เดียวเท่านั้นที่ฉันเอ่ยคำขอโทษออกไปโดยที่เขาไม่ได้ตอบรับมัน คุณไวน์ก็เอากรอบรูปของใครบางคนขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะลุกขึ้นหยิบมันและเดินมาหาฉันด้วยใบหน้าที่เฉยชา แต่ดวงตาคมๆของเขานั้นกำลังสื่อให้ฉันรับรู้ว่าเขากำลัง..โกรธจัด..
“เธอรู้จักผู้ชายในรูปนี้มั้ย”
คุณไวน์หันกรอบรูปของผู้ชายคนนึงมาทางฉัน และมันก็ทำให้ฉันต้องเบิกตาโตด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นคนในภาพนั้น มันเป็ภาพของผู้ชายที่ฉันเคยรู้จักดี..รอยยิ้มอันสดใสของเขา..และความสัมพันธ์ในอดีตที่ฉันไม่เคยลืม
“วิน..”
“….”
“คุณรู้จักวินด้วยหรอคะ ”
คำถามด้วยน้ำเสียงดีใจของฉันกำลังทำให้ผู้ชายตรงหน้ากัดฟันกรอด ระหรือว่า..คุณไวน์จะเป็คนรู้จักของวิน..หรือว่าเขาเป็ญาติกันนะ
“วินอยู่ไหนหรอคะ อยู่ที่นี่รึเปล่า ฉะ..ฉันอยากจะเขา”
เพล้ง!!!
“เฮือก! อ๊ะ!!”
เสี้ยววินาทีเดียวที่กรอบรูปในมือของผู้ชายตรงหน้ากระเด็นออกไปอย่างแรงจนมันแตกออกเป็เสี่ยงๆ คุณไวน์เป็คนเขวี้ยงมันออกไปด้วยความโมโหกับคำถามของฉัน ก่อนที่มือหนาใหญ่ของเขาจะกระชากข้อมือของฉันให้เข้าไปใกล้กับเขาให้มากกว่าเดิม
“เธออยากเจอมันหรอ”
“….”
สายตาเ็ปที่ฉันกำลังเห็นอยู่มันคืออะไรกัน..
“ถ้ามันยังไม่ไปเกิดใหม่ มันก็คงจะมาให้เธอเห็นบ้างแหละ”
“คุณ..คุณหมายความว่ายังไงคะ เกิดใหม่ เกิดใหม่อะไร อะโอ๊ย!!”
ปึก!
ร่างสูงของคุณไวน์ดันตัวของฉันให้ไปแนบชิดกับกำแพงห้องอย่างแรง มือหนานั่นกำลังบีบข้อมือของฉันที่เขาจับไว้อยู่ มันเจ็บแปล๊บซะจนฉันชาไปทั้งแขน
“ไอวิน..มันตายแล้ว”
“…..”
“เธอได้ยินมั้ยว่าน้องชายของฉันมันตายไปแล้ว!!!”
“ฮึก..”
ประโยคที่ผู้ชายตรงหน้าตะคอกออกมาด้วยสีหน้าอันเ็ป..มันทำให้ฉันที่ถูกกระชากแขนอยู่นั้นยืนนิ่งไปชั่วขณะ จู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฉันไม่รู้ว่าเื่ราวมันกลายเป็แบบนี้ไปได้ยังไง..
ไม่รู้แม้กระทั่งสิ่งที่ตัวเองเคยทำผิดพลาดไป..
สองปีที่แล้ว..
“นายรอนานมั้ย”
“ไม่เลยครับ”
“จริงหรอ นี่ฉันมาสายตั้งครึ่งชั่วโมงเลยนะ”
“หึๆๆ เพื่อเซียร่าเนี่ย..ทั้งวันวินก็รอไหวนะ”
“คิกๆ ปากหวานจริงๆเลย~”
ผู้ชายที่กำลังจับมือของฉันไว้แน่นพร้อมกับรอยยิ้มอันสดใสอยู่ในตอนนี้ เขาชื่อวิน..เราสองคนรู้จักกันั้แ่ปีที่แล้ว ตอนที่ฉันกับเขาไปทำงานที่ห้องสมุดของมหาลัยด้วยกัน เราสองคนเป็เพื่อนที่สนิทกันมาก จนวันนึงฉันถึงได้รู้ว่าวินแอบชอบฉันมาโดยตลอด แถมเขายังคอยไปรับไปส่งฉันทุกวันไม่ขาด ดูแลฉันดีเกินคำว่าเพื่อนจนคนอื่นคิดว่าเราสองคนเป็แฟนกันไปซะแล้ว แต่ความจริง..ฉันเป็ฝ่ายทำให้สถานะของเราอยู่ในคำว่า ‘ศึกษาดูใจ’ กันต่างหาก หรือจะเรียกอีกอย่างนึงว่า..ฉันกั๊กเขาไว้ให้เป็ได้แค่คนคุยก็ได้..
“นั่นใครหรอวิน”
“อ่อ นั่นพี่ชายวินเอง”
“พี่ชาย..?”
“อื้มครับ พี่ชายแท้ๆของวินเอง วินมีพี่ชายสองคนน่ะ เป็ไง..หล่อเหมือนกันเลยใช่มั้ย ฮ่าๆ”
“….”
ฉันจ้องมองผู้ชายที่เพิ่งลงมาจากรถเก๋งคันหรูด้วยความตกตะลึง ทั้งหน้าตาและรูปหน้าที่ทำให้สาวๆหลายคนต่างเหลียวมอง มันกำลังทำให้ฉันคิดว่าตัวเองกำลังจะเป็หนึ่งในสาวๆพวกนั้น..
“นี่เซียร่าครับ คนที่ผมเล่าให้พี่ฟัง” วินผายมือมาทางฉันพร้อมกับอมยิ้มอย่างเขินๆ
“ส่วนนี่พี่วายุ..พี่ชายคนโตของวินเอง”
“สวัสดีค่ะพี่วายุ”
“สวัสดีครับน้องเซียร่า”
“….”
และฉันก็คิดว่า..การที่ฉันได้เจอกับพี่ชายของวินในครั้งนั้น..มันทำให้ฉันได้รู้ความจริงว่าการตกหลุมรักใครซักคนมันใช้เวลาแค่แป๊ปเดียวเท่านั้น
ฉันก็รู้ว่าสิ่งที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่มันผิด..แต่มันห้ามไม่ได้จริงๆ
เพราะหลังจากที่ฉันเริ่มรู้จักกับพี่วายุมากขึ้น ฉันก็หาโอกาสที่จะไปเจอเขาตลอด โดยใช้วินเป็เครื่องมือกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้.. ทั้งๆที่พี่วายุก็ปฏิเสธฉันหลายครั้ง แต่ฉันก็ยังดื้อดึงจนทำให้เื่ราวของเราสองคนเลยเถิดไปไกล ไม่ใช่เื่อย่างว่าหรอกนะ..แต่เป็เื่ที่วินรู้ความจริงว่าฉันหลงรักพี่ชายของเขาเข้าแล้ว
“ฉันขอโทษนะวิน..ฉันขอโทษที่ฉัน..รู้สึกกับนายแบบนั้นต่อไปไม่ได้อีก”
“ฮึก..ทำไม..เธอช่วยบอกฉันมาได้มั้ยเซียร่า..”
“คือฉัน..”
“เธอ..รักคนอื่นอยู่ใช่มั้ย..”
“….”
ประโยคคำถามที่แสนจะเ็ปของเขา..กำลังบ่งบอกให้ฉันรู้ว่าความจริงเป็สิ่งที่ซ่อนไว้ไม่มิด..
“ฮึกๆๆ เธอ..เธอรักพี่วายุใช่มั้ย ฮึก..”
ผู้ชายตรงหน้าฉันทรุดลงกับพื้นพร้อมกับสะอื้นออกมา ฉันจึงทำได้แค่เพียงก้มลงมองร่างสั่นๆของวินที่เงยหน้าขึ้นมาเพื่อรอฟังคำตอบ
“อื้ม..”
“….”
“ฉันไม่ได้รักนาย..และไม่เคยรักนายเลย”
“…..”
“ขอโทษนะวิน”
มันก็มีบางความคิดในหัวตัวเองเหมือนกัน..ความคิดที่กำลังด่าทอว่าฉันเป็ผู้หญิงที่เลวมากแค่ไหน
“ฮึก..เธอ..ถ้าเธอไม่ได้รักฉันั้แ่แรก..เธอจะมาหลอกฉันทำไมเซียร่า..ฮึกๆๆ เธอจะมาให้ความหวังกับฉันทำไม”
“….”
ฉันขอโทษนะวิน..ฉันขอโทษ..
“เธอทำให้ฉัน..รู้สึกว่าตัวเองโง่จนไร้ค่าไปเลย”
“วิน..”
“ถึงแม้ว่าเธอจะทำให้ฉันรู้สึกอย่างนั้น..ฮึก..แต่ฉันก็ยังคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงที่มีค่าที่สุดในชีวิตของฉันเหมือนเดิม”
“….”
ประโยคอันเ็ปของวินทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมันแย่เกินกว่าจะได้รับความรักดีๆจากเขาได้ ทั้งแววตาและน้ำเสียงของวินยังคงเป็ภาพความทรงจำในส่วนลึกของจิตใจฉันมาถึงทุกวันนี้
นับั้แ่วันนั้น..ฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย..
“เธออยากรู้มั้ยว่ามันตายยังไง”
น้ำเสียงดุดันของผู้ชายตรงหน้าเอ่ยถามฉันด้วยแววตาโกรธแค้น วินาทีนี้ร่างอันสั่นเทาของฉันได้แต่ยืนนิ่งไปราวกับคนไม่มีสติ
“ไอวิน..มันเป็เอดส์ตาย”
“ฮะฮึก..”
มะ ไม่จริง..นี่เขาพูดเื่โกหกอยู่ใช่มั้ย
“ั้แ่ที่มันรู้ความจริงว่าเธอไม่เคยรักมัน..และเธอยังหลอกใช้มัน..เหตุการณ์ในครั้งนั้นมันก็เลยทำให้น้องชายของฉันเปลี่ยนไปเป็คนละคน หึ..จากหน้ามือเป็หลังมือ”
“….”
“มันประชดชีวิตอย่างโง่ๆด้วยการเที่ยวกลางคืนทุกวี่ทุกวัน สภาพของมันตอนนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับหมาขี้เรื้อนข้างถนน จนกระทั่งหลายเดือนต่อมามันก็ล้มป่วย”
“….”
“ทุกคนถึงได้รู้ว่ามันติดเชื้อเอชไอวีมาจากผู้หญิงในบาร์ จนร่างกายในตอนนั้นของมันแบกรับความเ็ปไม่ไหว..”
“….”
“และน้องชายคนเดียวของฉันก็ตาย”
“ฮึก..”
ผู้ชายตรงหน้าขบกรามแน่นพร้อมกับปล่อยข้อมือของฉันให้เป็อิสระ แต่ดวงตาของเขานั้นกลับมีน้ำตาคลออยู่ข้างใน ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณไวน์ถึงได้เกลียดฉันนัก ฮึก..มันเป็เพราะความโง่เง่าของฉันเองทั้งนั้น..ฉันเป็ผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวและเห็นแก่ได้ยิ่งกว่าอะไรดี
“ที่ฉันสั่งคนงานให้ไปรุมโทรมเธอ..ฉันไม่ได้คิดเล่นๆ”
“….”
“แต่ฉันอยากให้เธอเ็ปจนตายตามไอวินไปเลยต่างหาก! ยัยผู้หญิงสารเลว!!”
“ฮึก! อ๊ะ!!”
พรึ่บ!!!
ร่างอันไร้เรี่ยวแรงของฉันถูกมือหนาของคุณไวน์ผลักให้ล้มลงไปที่พื้นอย่างแรง ตอนนี้ฉันไม่รับรู้อะไรอีกแล้วนอกจากความเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเคยทำลงไป..
ฉันผิดจริงๆ..ผิดที่คิดว่าการทำลายชีวิตคนๆนึงมันจะไม่เลวร้ายถึงขนาดนี้..
“ถ้าเธอมีน้องชายที่เธอรัก..เธอจะเข้าใจดีว่ามันเจ็บขนาดไหนที่รู้ว่าน้องตัวเองยอมตายเพราะความรักบ้าๆแบบนี้!”
“ฮึกๆๆ ฉะ..ฉันขอโทษ..”
“ฉันอยากบอกอะไรให้เธอรู้ไว้เลยนะเซียร่า”
“….”
ดวงตาแดงก่ำของคุณไวน์กำลังจ้องมองมาที่ฉันอย่างแน่วแน่
“ที่เธอยังได้มีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้ก็เพราะว่าไอวินกับไอวายุเป็คนขอไว้”
“ฮะ ฮึก..”
“จำใส่หัวของเธอเอาไว้เลย ว่าฉันไม่เคยอยากให้เธอมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ซักวินาทีเดียว”
“เอ่อ..เซียร่า ฉันว่าเธอกินอะไรหน่อยดีมั้ย”
นกยูงเอ่ยบอกฉันด้วยความเป็ห่วง ฉันจึงก้มลงมองจานข้าวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาถามอะไรบางอย่าง จากสรรพนามที่เปลี่ยนจากคุณมาเป็เธอ..ฉันว่าเราคงจะเริ่มสนิทกันบ้างแล้ว
“เธอไม่เกลียดฉันหรอ ที่ฉัน..เป็ต้นเหตุที่ทำให้คุณวินตาย”
จนถึงตอนนี้ฉันยังเกลียดตัวเองเลย..
“เฮ้อ! จะอะไรก็ชั่งเถอะเซียร่า เื่นั้นมันเป็อดีตไปแล้วนะ อีกอย่าง..ฉันจะตัดสินเธอจากวันนี้..ไม่ใช่เมื่อวานเข้าใจมั้ย อ้อ! ถึงแม้ว่าเธอจะพาฉันซวยจนเกือบได้ไปนอนในโกดังเก็บของก็ตาม ฉันไม่โกรธหรอกนะย๊ะ~”
“ฮ่าๆๆ ไม่โกรธแต่ตาถลนเลยนะคะคุณแม่” เด็กสาวหน้าตาสดใสที่ชื่อว่า จุ๊บจิ๊บ เบ้ปากอย่างน่ารัก
“ก็มีนิดนึงแหละน่า เอ้าๆ! รีบกินข้าวกันได้แล้ว เดี๋ยวต้องไปทำงานกันต่อ”
“.....”
‘จำใส่หัวของเธอเอาไว้เลย ว่าฉันไม่เคยอยากให้เธอมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ซักวินาทีเดียว’
“เซียร่า!!”
“ห่ะห๊ะ..”
เสียงเรียกดังๆของนกยูงทำให้ฉันที่คิดอะไรฟุ้งซ่านในหัวต้องสะดุ้งโหยง พอฉันหันกลับมามองบนโต๊ะอาหารนี้ ทุกสายตาของพวกแม่บ้านที่นี่ต่างก็จ้องมองฉันกันหมด
“เธอจะนั่งเหม่อไปถึงไหนเนี่ย”
“ฉัน..ขอโทษ..”
“เฮ้อ! กินข้าวได้แล้ว”
“อ่ะอื้ม..”
ฉันพยักหน้าตอบรับนกยูงเบาๆและจ้องมองจานข้าวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่กล้าจะััมันเลยซักนิด..เพราะฉันละอายใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป..ผู้หญิงนิสัยแย่ๆอย่างฉันยังมีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้ได้..แถมยังได้มานั่งกินข้าวในบ้านของคนที่ฉันเคยทำร้ายหัวใจอีก และบ้านที่ฉันซุกหัวนอนอยู่..มันก็คือบ้านของวิน..
เ็ปจัง..ที่ฉันเพิ่งมารู้ว่าตัวเองเลวได้ถึงขนาดนี้
ขอโทษนะวิน..ฉัน..ขอโทษจริงๆ..
โปรดติดตามตอนต่อไป..
♡
1K
