ซ่งซิงเหลียนมองเหล่าชาวบ้านที่ต่างพากันถืออาวุธทั้งจอบ เสียม หรือเสียงแม้กระทั่งเข็มเย็บผ้า ยืนชุมนุมอยู่หน้าหมู่บ้าน อย่างเคร่งเครียด
เมื่อวานนี้เอง ทันทีที่กลับมาจากหุบเขาเธอก็ลอบเข้าหมู่บ้านทันที โดยไม่ให้พวกเขารู้ตัวเธออยากจะรู้ว่ามีกี่คนที่เป็สายลับในหมู่บ้านแห่งนี้และเธอก็เจอจริงๆ เป็คนที่เธอคาดไม่ถึงเลยทีเดียว
เด็กหญิงมองคนงานชายคนหนึ่งที่พ่อเธอเพิ่งรับเข้าทำงานมาได้ไม่ถึงเดือน เขาเป็คนต่างหมู่บ้านแต่ก็อยู่ในละแวกใกล้หมู่บ้านแห่งนี้ ทำให้พ่อเธอ ไว้วางใจในการรับเข้าทำงานแต่ก็ไม่คาดเลยว่าเขาจะเป็สายลับพวกค้ามนุษย์
" เขามีคดีติดตัวหลายคดีครับ ทั้งก่ออาชญากรรมลักขโมยและลักพาตัว " ตำรวจหนุ่มในเครื่องแบบ อธิบายอย่างคร่าวๆ กับซ่งหลี่พ่อของเธอ
" นี่ถ้าซิงซิงไม่ถูกจับตัวไป ไม่รู้ว่าจะมีเหยื่ออีกสักกี่คนที่ถูกเขาทำร้าย " เหล่าชาวบ้านต่างส่งเสียงอื้ออึง อย่างโกรธแค้นถ้าเกิดไม่รู้ตัวคนร้ายั้แ่เนิ่นๆ ลูกหลานในหมู่บ้านของพวกเขาอาจเป็เหยื่อรายต่อไป โชคดีที่ต้องซ่งซิงเหลียนเป็เด็กฉลาด วิ่งหนีหลบเข้าไปในป่า ถ้าเป็ลูกหลานพวกเขาเองคงไม่รอดแน่ๆ ก็โง่ขนาดนั้น
" ใช่ๆๆโชคดีซิงซิงเป็เด็กฉลาด ถ้าเกิดถูกมันจับได้ล่ะก็ ดาวนำโชคตัวน้อยของหมู่บ้านเราคงถูกพวกมันทำร้าย "
หนีได้ซะที่ไหนล่ะยอมให้จับต่างหาก ซ่งซิงเหลียนได้แต่คิดในใจ เพราะคำอ้างของเธอที่ี้เีจะอธิบายกับชาวบ้านว่ามันเป็แผนที่ล่อเสือออกจากถ้ำ และยิ่งี้เีจะให้การกับตำรวจ เพราะมันน่าเบื่อและน่ารำคาญจริงๆเธอก็แค่ช่วยหาสายลับเพื่อป้องกันเหล่าเด็กๆในหมู่บ้านไม่ให้ถูก เล่นงานเท่านั้นเอง
เหตุการณ์ในครั้งนี้สร้างความสั่นะเืให้กับหมู่บ้าน เพราะพวกเขาไม่ใช่แค่หมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุดในตำบลนี้แต่เป็หมู่บ้านที่ร่ำรวยที่สุดในอำเภอแห่งนี้เรียกได้ว่า มีผู้ประสงค์ร้ายมากมายที่หวังผลประโยชน์จากหมู่บ้าน
" ต่อไปนี้พวกเราคงต้องระมัดระวังตัวให้มากกว่าเดิมฉันมีความคิดที่จะจัดตั้งหน่วยลาดตระเวนในหมู่บ้านของพวกเรา " ผู้ใหญ่บ้านวัยกลางคนเอ่ยอย่างมีความคิดอันที่จริงเขาก็คิดเื่แบบนี้มานานแล้วก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้หมู่บ้านถูกผู้ไม่หวังดี เข้าสร้างเื่ราว แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว นี่มันวัวหายล้อมคอกชัดๆ
แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย แล้วปล่อยให้เื่ราวเกิดขึ้นอีก
" ฉันเห็นด้วย "
" ฉันเห็นด้วย "
จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ ที่เรียกว่าสามัคคีรวมใจ ครั้งใหญ่ในหมู่บ้าน ทุกครอบครัวต่างทรงผู้ชายในบ้านออกลาดตระเวน ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเสมอ ทำให้พวกที่ประสงค์ร้ายในเงามืดต่างก็ต้องคอยหลีกหนีเพราะมันได้ไม่คุ้มเสียกับการกระทำนิดๆหน่อยๆที่พวกเขาจะทำ
" เด็กปลอดภัยแล้ว ผมอยากให้ทุกๆคนช่วยดูแลลูกหลานตัวเองให้ดีหน่อยนะครับ เพราะ่นี้เื่แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจริงๆไม่เพียงแต่ในอำเภอของเรา แต่ทั้งประเทศกำลังเผชิญปัญหานี้ พวกค้ามนุษย์มักจะส่งสายลับเข้ามาสืบในหมู่บ้านก่อนจะลงมือ เพราะฉะนั้นแล้วผมอยากให้ทุกคนช่วยกันสอดส่องหากมีเื่อะไรแล้วก็ควรรีบรายงานเลยนะครับ "
นายตำรวจหนุ่มขอความร่วมมือจากชาวบ้านทุกคนอย่าง จริงใจ แค่ดวงตาที่เข้มงวดของเขาทำให้ชาวบ้านพยักหน้าหงึกๆ อย่างเต็มใจอย่างยิ่งในการปกป้องตนเองก่อนจะแยกย้ายกลับบ้าน
กลางดึกคืนนั้นที่บ้านของซ่งซิงเหลียน ห้องนอนคู่สามีภรรยาซ่งหลี่กุมมือภรรยาแน่น พวกเขาตัดสินใจกันอย่างเด็ดขาดแล้วว่าจะต้องหาวิธีที่ทำให้ซ่งซิงเหลียนมีชีวิตที่มีความสุขปลอดภัยที่สุดแม้แต่จะต้องยอมเฉือดหัวใจตนเอง
" เราจะทำอย่างนั้นจริงๆหรือ ถ้าเกิดลูกไม่เห็นด้วยล่ะคะ "
" ผมคิดว่าซิงซิงจะต้องเข้าใจพวกเรา นี่คือสิ่งที่ปกป้องลูกได้ดีที่สุดแล้ว "
" ฉันกลัวค่ะกลัวว่าจริงๆลูกจะคิดว่าเราไม่้าเธอแล้ว " นี่คือสิ่งที่อยู่ในใจเธอมาั้แ่ที่เธอรู้ตัวเองว่าเธอตั้งครรภ์ เธอกลัวเหลือเกินว่าลูกสาวสุดที่รักจะน้อยใจ ที่เธอสามารถมีลูกแท้ๆได้แล้ว
" ซิงซิงไม่ใช่เด็กแบบนั้นคุณก็น่าจะรู้ที่รัก " ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดเขาก็คิดเขากลัวว่าลูกสาวที่เลี้ยงมาด้วยหัวใจทั้งหมดที่มอบให้จะคิดมากเื่นี้จริงๆแต่ก็จะให้ทำยังไงล่ะ เมื่อแนวทางที่เขากำลังจะทำเป็สิ่งที่เขาคิดว่ามันดีที่สุดแล้วในการปกป้องเธอ
ซีเถาเดินไปเปิดลิ้นชักที่ล็อคไว้อย่างแ่าหลายชั้นก่อนจะหยิบกล่องไม้เล็กๆออกมาส่งให้ผู้เป็สามี เขารับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาเอ่อคอ ด้วยความเ็ปกับสิ่งที่จะกำลังจะทำ
เขาใช้ลูกกุญแจที่ห้อยคอเสมอไม่เคยถอดไขกล่องนั้นออกมา สิ่งนั้นถูกห่อด้วยผ้าสีชมพูซึ่งเป็ผ้าไหมชั้นดีที่เรียกได้ว่า คนชั้นสูงในยุคนั้นใช่ว่ามีเงินจะใช้ได้ เขารู้ดีจากการศึกษาชนิดผ้าไหมนี้มาหลายปีแค่ผืนเดียวในยุคนั้น ก็สามารถซื้อที่ดินผืนใหญ่ได้ทั้งคืนแล้ว
" เราควรบอกลูกก่อนดีไหมคะ "
ซีเถายังพยายามโน้มน้าวความคิดของสามี เธอไม่้าสูญเสียลูกสาวที่น่ารักออกจากอก ถึงแม้จะไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆแล้วยังไง แต่พวกเขาก็เลี้ยงมาเป็ 10 ปี จะให้ปล่อยเธอออกจากอกเลย หัวใจพวกเขาแทบแหลกสลาย
" เอาไว้ก่อนเถอะ พวกเราควรเริ่มสืบก่อนเพื่อความมั่นใจว่าพวกเขาจะสามารถดูแลจริงๆได้ ให้ความรักและความเอ็นดูเหมือนพวกเรา อีกอย่างผมกกลัวว่าเธอจะถูกลักพาตัวมาหรือถูกทิ้งผมก็ยังไม่มั่นใจเลย "
ถ้าถูกลักพาตัวมาครอบครัว ที่ให้กำเนิดคงจะต้องเ็ปและตามหาตัวเธอตลอดมา แต่ถ้าเป็การที่ถูกทิ้งละก็เขาไม่ยินยอมที่จะให้กลับไปแน่ มือหนาเปิดผ้าไหมสีชมพูออกเผยให้เห็น ล็อกเก็ตทองฝังอัญมณีสีแดงเม็ดใหญ่ นี่คือล็อกเก็ตทองอายุยืนของเด็กทารกแรกเกิดที่ติดตัวซ่งซิงเหลียนมา มันมีทั้งชื่อของเธอ และชื่อตระกูลด้วย
เรียกได้ว่าหากจะหาชาติกำเนิดของซ่งซิงเหลียนมันไม่ได้ยากเลยแม้แต่น้อย แต่เขาละภรรยาไม่้าที่จะหาชาติกำเนิดที่แท้จริงเพราะกลัวว่า เด็กหญิงคนนี้ ไม่ใช่เด็กหญิงที่ถูกลักพาตัวแต่เป็หญิงที่ถูกทิ้ง จะทำให้เธอเ็ปขนาดไหน แต่ดูเหมือนว่าเื่พวกนี้จะไม่จำเป็แล้ว
อย่างน้อยๆถ้าเป็เด็กที่ถูกลักพาตัวมาเธอก็จะต้องมีครอบครัวที่สามารถหนุนหลังและปกป้องได้
ความสามารถของซ่งซิงเหลียนเป็สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาไม่มีในภายภาคหน้าเธอจะต้องเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้โลกทั้งโลกตื่นตะลึง พวกเขาไม่อาจปกป้องเธอได้อย่างเต็มร้อย จึงได้แต่มองหาผู้ที่สามารถปกป้องเธอจากคนทั้งโลกได้
หวังอย่างยิ่งว่าครอบครัวที่ให้กำเนิดซ่งชิงเหลียนมาจะเป็ตระกูลยิ่งใหญ่ที่สามารถหนุนหลัง ให้เธอเติบโตอย่างผงาดฟ้าสง่าพาเผย ไร้กังวลได้
" ก๊อกๆๆๆ แม่ค้าพ่อค้าหนูอยากคุยด้วยสักหน่อย "
" จ๊ะเข้ามาเลย "
" "ฟิวส์" " ซ่งหลี่โยนกล่องในมือลงบนเตียงนอน ก่อนจะใช้ผ้าห่มคลุมไว้เขายังไม่พร้อมเลยจริงๆ ที่จะให้ซิงซิง รู้ความลับเื่นี้
" หนูมีเื่จะคุยด้วย หนูอยากจะแนะนำสมาชิกใหม่ของบ้านหน่อย " เด็กหญิงเปิดประตูไม้ เข้ามาดูสถานการณ์ในห้องนอนของทั้งคู่ ก่อนชะโงกหน้า แยมยิ้มพรายอย่างล้อเลียน เมื่อเห็นใบหน้าแดงก่ำของทั้งคู่
นี่เธอเข้ามาขัดจังหวะของสามีภรรยาหรือเปล่าเนี่ย
" ทำไมลูกถึงยิ้มแปลกๆ " ซีเถาถาม เด็กหญิงเดินเข้ามาในห้องนอน
" ก็แหม เ้า 2 แสบนอนหลับแล้วนี่คะ ก็นึกว่าพ่อกับแม่อยากจะใช้่เวลาแสนหวานด้วยกันเข้ามาขัดจังหวะหรือเปล่าเนี่ย "
" เ้าเด็กแสบนี่ " เขานึกว่าลูกสาวจะได้ยินอะไรบ้างแล้ว โชคดีที่ซ่อนของไว้ทัน
" เอาล่ะลูกมีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ มันดึกแล้วนี่นา หิวหรือ "
" ไม่ค่ะไม่ค่ะหนูแค่มีเื่จะเล่าให้พ่อกับแม่ฟังและอยากให้พ่อแม่รับรู้เอาไว้ "
" อะไรหรือนี่ลูกจะแนะนำสมาชิกใหม่ให้พ่อกับแม่ คราวนี้เป็ตัวอะไรล่ะ " ถามขำๆเมื่อเห็นท่าทีไม่มั่นใจของลูกสาว จริงๆคำพูดของลูกสาวตัวน้อยคนนี้ก็ทำให้เขาขำไม่ออกเลยจริง
" เออไม่ใช่ ตัวค่ะ เรียกว่า..."
" พ่อรู้แล้วพ่อรู้แล้วไม่ใช่ตัวถ้าเป็ตัวพ่อก็ต้องเห็นสิ "
" โอ้ที่แท้พ่อก็รู้แล้วนี่เอง เขาชื่อเอียนหยาหลานเป็ลูกศิษย์ตัวโตที่หนูพามา "
ซ่งซิงเหลียนผายมือไปวางข้างๆ ร่างโปร่งแสงสีแดง ทำความเคารพพวกเขาทั้งสองอย่านอบน้อม
นี่นี่มัน สร้างโปร่งแสง แบบนี้คือ
""ตึก ตึก""
" แว็กกกก ผีหลอก "
ลูกสาวเขาถึงกับมีลูกศิษย์เป็ผี บรรพบุรุษท่านมัวทำอะไรอยู่
""คร่อก""
" พ่อคะแม่คะอย่าเพิ่งเป็ลม อ้าวว่ารู้อยู่แล้ว "
1K
