...ความรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำแบบนี้คืออะไร...
มันหายใจไม่ออก
มือฉันพยายามไขว้คว้าหาสิ่งที่จะสามารถช่วยให้รอดไปจากตรงนี้ได้ แต่มันก็เหมือนจะเปล่าประโยชน์
ความรู้สึกสุดท้ายที่กำลังจะจมดิ่งลงสู่ใต้ผืนน้ำ หน้าของแม่ลอยมา เหตุการณ์ต่างๆ ั้แ่เล็กจนถึงอายุ 23 ปีลอยเข้ามาในหัวเหมือนภาพตัด
ก่อนทุกอย่างจะดับมืดลง
แม่น้ำมนต์ยังไม่อยากตาย
“แม่จ๋าหนูรักแม่นะ”
จวนตระกูลไต้ฟู
ฉันรู้สึกตัวอีกทีความรู้สึกเหมือนกำลังนอนอยู่บนเตียงแต่ฉันลืมตาไม่ขึ้นมันหนักอึ้งเลย ได้ยินเสียงคนคุยกันลอยแทรกเข้ามา
“นางได้สติหรือยัง
“ยังเลยเ้าคะท่านหมอหลวง”
“มันงามหน้ายิ่งนักที่บุตรสาวของข้าทำเื่น่าอับอายถึงเพียงนี้ นางเป็ถึงคุณหนูรอง ของจวนหมอหลวง แต่นางกับกล้าปองร้ายพี่สาวนางที่คลานตามกันออกมาแบบนี้ได้เยี่ยงไร”
“มันอาจเป็เพียงอุบัติเหตุเป็เป็ได้นะเ้าคะท่านหมอหลวง คุณหนูรองคงไม่ได้ตั้งใจผลักคุณหนูใหญ่ตกน้ำแบบนั้น”
“เ้าอย่ามาหาข้อแก้ตัวแทนนางเลย ข้ารู้จักนิสัยของนางดี โชคยังดีที่ยังไม่ถึงคราเคราะห์ของ อ้ายเหม่ย องค์รัชทายาทช่วยเหลือนางได้ทัน ข้ากลัดกลุ้มใจเสียจริง”
“เ้านำโอสถสำรับนี้ไปต้มให้นาง หากนางฟื้นให้คนไปแจ้งข้าที่ตำหนัก”
ใครมาพูดอะไรแปลกๆ อยู่แถวนี้เนี่ย ฉันพยายามที่จะลืมตาให้ขึ้น สิ่งที่เห็นคือลักษณะของห้องที่เหมือนในซีรี่ย์จีนที่ฉันกำลังติดงอมแงมอยู่ กลิ่นอะไรเหม็นๆ ลอยเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ เหมือนกลิ่นยาที่คุณตาเคยต้มให้กินตอนเด็กเลย ที่นี่มันที่ไหนกัน ฉันจำได้ว่าฉันตกน้ำ ที่ที่ฉันควรจะฟื้นควรจะเป็โรงพยาบาลสิ คอแห้งจัง
“คุณหนูรองฟื้นแล้วหรือเ้าคะ”
แค่กๆ “น้ำ น้ำ ฉันขอน้ำกินหน่อย”
“นี่น้ำเ้าคะคุณหนู”
“ขอบใจ แต่เดี๋ยวนะ เธอเป็ใคร แล้วเธอเรียกใครว่าคุณหนู ที่นี่ที่ไหน”
ฉันมองหน้าหญิงสาวคนหนึ่งอายุรุ่นราวประมาณ 17-18 ปีหน้าตาน่ารัก กำลังทำหน้างุนงง
“โถว คุณหนู คุณหนูลืมไปหรือเ้าคะ ข้าชื่อลี่ถังเป็ข้ารับใช้ของคุณหนูเ้าคะ ส่วนที่นี่คือจวนของท่านหมอหลวง เตี่ยของท่าน”
“นี่ฉันยังไม่ตายหรอ”
“คุณหนูพูดอะไรเยี่ยงนั้นเพคะ ตอนคุณหนูตกน้ำ โชคยังดีที่มีองค์รักษ์ขององค์รัชทายาทมาช่วยเอาไว้ คุณหนูเลยปลอดภัยเ้าคะ”
ฉันสตั้นแปปนะขอคิดแปปจำได้ว่าฉันเดินลงเวรบ่ายตอนเที่ยงคืนกว่า
จำได้ว่ากำลังเดินกลับหอพัก เห็นคนจะะโลงจากสะพาน เลยวิ่งเข้าไปช่วย
แต่สุดท้ายเหมือนว่าฉันจะพลาดท่าตกลงน้ำไปด้วย งือ แต่ว่าฉันว่ายน้ำไม่เป็ไง นึกว่าตัวเองต้องตายแล้ว แล้วนี่ฉันมาโผล่ที่ไหนเนี่ย จวนหมอหลวงคืออะไร ฉันทะลุมิติมาเหมือนในนิยายหรอ พูดเป็เล่นไป เื่แบบนี้มันจะมีจริงๆ หรอ
เฮ้อชีวิตพยาบาลสาวแสนสวยดาวติ๊กต๊อกล้านวิวแบบฉันต้องมาเจอกับอะไรเนี่ย
“เอ่อ คุณหนูเ้าคะ คุณหนู คุณหนูยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือป่าวเ้าคะ หม่อมฉันจะได้ไปรายงานกับท่าน หมอหลวงว่าคณหนูฟื้นแล้ว”
คนที่ชื่อลี่ถังนั่นสะกิดฉันแรงมาก สงสัยคงเห็นฉันทำหน้าประหลาดๆ เฮ้อ คุณหนูก็คุณหนู ยอมเป็คุณหนูก็ได้
“ฉันสบายดี ฉันอยากออกไปดูข้างนอก พาฉันไปเดินเล่นหน่อยสิ”
“เอ่อออ คุณหนูพึ่งหายป่วย พักฟื้นในห้องจะดีกว่านะเ้าคะ ทานยาแล้วพักผ่อนนะเ้าคะ หม่อมฉันทูลลา”
อ้าว ลี่ถงพูดเสร็จก็รีบออกไป
“คุณหนูรองฟื้นแล้วเ้าคะท่านหมอหลวง แต่มีอาการประหลาด คล้ายจะจำอันใดมิได้เลย คำพูดก็ผิดแปลกไปจากเดิมเ้าคะ”
“หึหึ นางคงจะเล่นละครตบตาเ้า หนีความผิดสินะ ข้ามิหลงกลบุตรสาวคนเล็กของข้าคนนี้หรอก”
ฉันเดินออกมาข้างนอกจวน ทำคนแถวนี้ถึงมองฉันประหลาดๆ สายตาดูกลัวๆ เหมือนมองคนร้ายที่ฆ่าคนตายมาอย่างไงอย่างงั้นแหระ พอเดินมาเรื่อยๆ ก็มาหยุดอยู่หน้าห้องๆ หนึ่งมีกลิ่นเหมือนกลิ่นยาที่ฉันพึ่งกินมาเมื่อกี้ลอยมาแตะจมูก ความอยากรู้เลยเอื้อมมือจะไปเปิดประตู แต่มีชายยรูปร่างใหญ่มาขวางทางไว้ก่อน
“คุณหนู ท่านหมอหลวงสั่งห้ามไม่ให้คุณหนูเข้าใกล้คุณหนูใหญ่ ขอให้คุณหนูกลับไปพักที่ตำหนักด้วยเถิด ไม่เช่นนั้นหม่อมฉันคงจักต้องรายงานท่านหมอหลวง” ฉันพึ่งเดินออกมาจะให้เดินกลับไปพักอีกแล้วหรือ
แค่ก ๆ เสียงไอดังออกมาจากในห้อง
ประตูห้องเปิดออกมาพร้อมกับ ร่างเล็กอรชรของหญิงสาวผู้นึง นางหน้าตาสวย ร่างบางน่าทะนุถนอม คลุมด้วยชุดฮั่นฝูสีม่วงอ่อน นางยกมือขึ้นป้องปากขณะไอ พร้อมส่งสายตาว่างเปล่ามองมาที่ฉัน
“เยี่ยงนั้นข้าออกไปพบกับน้องข้าได้หรือไม่”
1K
